Phil Collins - Dance into the Light (1996)

Oei. Dit is niet best van ome Phil.Matige deuntjes die worden opgevuld met nietszeggende blazerssecties en drumgeroffel die de boel eigenlijk alleen maar slechter maken.Lorenzo is nog een fraai staaltje en River So Wide kan er ook nog mee door ,maar het titelnummer en zeker Wear My Hat zijn zo ongelofelijk zwak ,dat je je afvraagt ,waarom Collins dit heeft gereleased?Voor de rest kabbelt het voort en wanneer de afsluiter van Dylan zich aandient hoop je als nietsvermoedende luisteraar dat er noemen kleine 20 minuten kwaliteit als bonustrack er achter zit geplakt.Om dan teleurgesteld te reageren en te moeten constateren dat het niet het geval is. 2 sterren en ik ben nog mild nu

Persoonlijk vind ik dit een van de beste solo-albums van Phil. Zonnig, vrolijk, veel uptempo nummers, lekker drumwerk. Tja, smaken verschillen....

Vandaag hoorde ik het nummer 'Dance into the Light' op Radio 2 wat me aanzette om het album weer eens op te zetten. Het is een degelijk album in de discografie van de man, maar het kan natuurlijk niet tippen aan de superieure albums uit de '80. Een nummer als 'Oughta Know by Now' echoot wat van die periode en de vele blazers zorgen voor een vrolijke noot. Favorieten zijn 'Lorenzo', 'It's in Your Eyes', 'The Same Moon', 'Take Me Down' en 'River So Wide'.

Phil heeft menig cover naar zijn had kunnen zetten, maar van 'The Times They Are A-Changin' had hij beter af kunnen blijven.

De tour van dit album (met het ronde podium) was overigens wel echt geweldig.

Ik kan natuurlijk wel plaatsen waarom deze niet onmiddellijk bejubeld wordt in deze contreien, maar zo héél erg slecht vind ik 'm toch niet. Op tekstueel vlak zit het hier vaak wel prima snor, als wordt dat muzikaal niet altijd bevestigd. Verder heeft hij zich misschien iets te sterk laten leiden door de geest van de tijd, in plaats van 'm te bepalen. Dat voel ik vooral aan de hoes (vind ik belangrijk) en de albumtitel, en natuurlijk een groot deel van de muziek. Maar het rampengemiddelde van deze plaat vind ik dan weer ietwat onterecht: ben nooit echt teleurgesteld door de kwaliteit...

Oh ja: en hij is véél te lang natuurlijk... Helaas niet enkel het euvel van déze plaat, maar jammerlijk van een heel decennium. Ruim te nemen dan nog!

toch is het album niet slecht...echt niet!

Maar je kan het moeilijk ook weer echt goed noemen. Ik heb een drie en daarmee behoort het voor mij toch tot de mindere platen van onze goede vriend. Tot en met But Seriously is alles prima in orde. Een half goed album Both Sides en op dit album is Lorenzo top en The Same Moon ook dik in orde maar het wordt steeds minder en die lijn wordt helaas ook doorgetrokken naar zijn volgende albums.

Ik ben de laatste dagen op mijn wandelrondjes weer naar Phil aan het luisteren. Beetje zin in pop in plaats van prog denk ik. Voor ik weer aan Phil begon, heb ik ook Mike and the Mechanics weer veel op de oren gehad. Na het heel fijne Face Value en But seriously, de albums die mij, na Hello, I must be going, het meest bekoren, vandaag dit album weer eens geluisterd. Aan de punten te zien, is dit een slechte plaat. Maar ik kan van veel nummers zeer genieten. Ik vind het titelnummer, Lorenzo, Just another story, Ougtha know, Take me down en River so wide zeer lekkere nummers. En ook The same moon is niet slecht. Tuurlijk, het was niet zo geweldig als zijn eerste drie albums (waar ook draken op staan, ik noem: one more night en do you remember....) Maar hij was vooral ook niet meer heel relevant eind jaren 90. Phil was gewoon de man in de 80's en daarna was zijn houdbaarheid op. Maar slecht is dit echt niet. Ik kan er in elk geval zeer van genieten.

Vorige week tegen een zacht prijsje de re-release uit 2016 aangeschaft met een bonus CD met livetracks, demo's en B-kantjes. De demo van 'Lorenzo' is erg mooi, maar mij vielen vooral de 3 B-kantjes op. Die hadden namelijk niet misstaan op het originele album. De twee rustige nummers 'Another Time' en 'It's Over' kinken misschien meer als 'Both Sides' outtakes dan van dit album, maar bevatten de breekbaarheid die ik graag van Collins hoor en hij eerder liet horen op zijn eerste 2 platen. Afsluiter 'I Don't Wanna Go' is een Beatleske track die in ieder geval beter is dan elke uptempo song op het oorspronkelijke album. Wat maken artiesten toch soms vreemde keuzes ...