Sixx:A.M. - This Is Gonna Hurt (2011)

Ik ben het eens met wat Rizz zegt, een echte tegenvaller is dit niet.
Vrijwel alles is geoorloofd bij Sixx AM, het gaat hier toch om Nikki Sixx, DJ Ashba en James Michael.

Ik hoor wel meer invloeden van Muse, daar hebben ze zeker goed naar geluisterd... tja actueel blijven he!
Top 40 zullen ze zeker niet halen, teksten zijn daarvoor niet geschikt voor het grote publiek.

Wat ik me nu wel afvraag is of ze nou een echte drummer hebben of nu weer een drum pc hebben gebruikt, klinkt wel erg statisch dus gok het laatste.

Het is ene lekker plaatje, maar verbaast me nergens. Waar bij Heroin Diaries mijn mond op de grond hing, denk ik nu; Ja, lekker.. maar blijft niet echt hangen. Een herhaling is het ook niet echt. Gewoon een aardig plaatje. Hoop op een vervolg, dat mij net zo weet te raken als Heroin Diaries, die kwam uit het hart.

Ps. dat piano stukje van Goodbye My Friends is ook geleend van Muse kan alleen niet op het nummer komen, misschien New Born? Maar word ze zeker vergeven, vind dit een van de beste van de plaat. Alleen hier voor haal ik hem dit jaar nog in huis!

The Heroin Diaries en Prayers for the Damned vol. 1 zijn voor mij de absolute topplaten van Sixx:A.M maar deze This is gonna Hurt zit daar vlak achter.

De eerste zes nummers van de plaat zijn kwalitatief van hoogstaand niveau. De riff van Live Forever is fenomenaal. Sure Feels Right is een heerlijk nummer om bij te relaxen in de auto en ook Deadlihood heeft eenzelfde kracht en frisheid die het titelnummer en Lies of the Beautiful People ook hebben.

Bij de zevende track Smile gaat het niveau pas een beetje omlaag. Sixx zal tijdens het schrijven van het nummer verliefd zijn geweest want deze liefdesballade schroomt het grote gebaar niet en balanceert voortdurend op het randje van de kitsch. Na de zwaarte van The Heroin Diaries is het de man echter vergeven en is hem deze mierzoete ballad van harte gegund.

Bij het nummer Oh My God wordt tekstueel de individuele beleving even overboord gegooid om de wereldproblematiek in kaart te brengen en dat gaat voor mijn smaak een stap te ver. Deze ballade voelt onoprecht aan en valt uit de toon bij de rest van het materiaal. De aanwezigheid van dit nummer zorgt ervoor dat ik niet de hoogste score aan dit album kan geven.

Het daaropvolgende Goodbye My Friends is een goed nummer, dat wel veel weg heeft van Muse en me daarom doet twijfelen of ik niet nog wat verder moet zakken met mijn punt. Na het horen van het afsluitende Skin verander ik echter snel van gedachte. Skin is namelijk met afstand een van de beste ballads die ik in de laatste twintig jaar gehoord heb. Elke keer als ik dit nummer opnieuw beluister krijg ik kippenvel en ben zwaar onder de indruk van de zang van James Micheal. Vooral de uithaal halverwege het nummer is ongeëvenaard.

Door het uitstekende eerste deel van de plaat en een magnifieke afsluiter besef je als luisteraar, dat Sixx:A.M een unieke band is, die in staat is om ijzersterke songs te schrijven, met een tekstueel eigen smoelwerk.

Voor de liefhebbers heeft Nikki Sixx ook bij deze release een boek uitgebracht met dezelfde titel.

Net als bij The Heroin Diaries en Prayers for the Damned vol. 1 zal ik deze cd nog veel gaan draaien. Een absolute aanrader voor alle rockliefhebbers, die rockmuziek uit de jaren 80 en 90 een warm hart toedragen.