Boubacar Traoré - Mali Denhou (2011)

Schitterende Afrikaanse folkblues van deze fascinerende artiest. Een sfeervolle akoestische plaat met een prominente rol voor de mondharmonica.

Ik heb de indruk dat Traoré's muziek wel wat verwesterd is, want zo heel erg afwijkend klinkt dit toch niet in Westerse oren.

Er zit een ander ritme in dan bij bijv. Missippi John Hurt het geval was, en met name de manier van harmonica spelen wijkt sterk af. De essentie is echter hetzelfde, wat bevestigd dat muziek een universele taal is. Ook al versta ik geen woord van wat Traoré zingt, toch begrijp ik hem.

Misschien moet ik maar naar z'n concert in Amsterdam gaan.

Het gitaarspel wat ze in Mali spelen vind ik vaak wel anders klinken, niet echt westers.
Deze heb ik trouwens net opgezet en vooral de mondharmonica is wel apart, hoor je niet vaak in de desert blues voor zover ik weet.

Zo voelt het bij mij ook!

Toch een briljante man, deze Boubacar Traoré. Onze vriend uit Mali heeft hiermee weer een sterk album afgeleverd. Ik zet 'm graag op, maar op de een of andere manier komen er niet favoriete tracks uitrollen. Het is de sfeer die het neerzet, het geheel, dat 't een goed album maakt. Maar, misschien moet ik daarvoor dit album vaker hebben gedraaid, tot nu toe vind ik 'm al leuk!

Goed verwoord inderdaad; deze plaat is een uitstekend voorbeeld van de universele taal van muziek die zeer zeker bestaat. Toch was ik een beetje benieuwd waar onze vriend over zingt dus ik heb even wat gegoogled.

Ik las ergens dat dit album in slechts één dag is opgenomen en dat het een oproep is aan (uit Mali weggevluchte) jonngeren om terug te keren om het land weer op te bouwen (de titel betekend ook letter: Malinese Jeugd). Maar voordat ik verhalen ga knippen en plakken raad ik iedereen gewoon aan om de muziek zijn werk te laten doen en de achtergrond verhalen zijn misschien wel aardig, maar absoluut niet essentieel om Boubacar Traoré te kunnen doorgronden.

Ik kan hier eigenlijk maar nog maar een ding over zeggen: als het land de beschikking krijgt over welwillende politici die ook maar een fractie van het talent hebben van een aantal Malinese muzikanten, dan heb ik goede hoop voor de toekomst. Helaas zit de wereld wat gecompliceerder in elkaar. Het enige positieve van al die ellende is wellicht de voedingsbodem die het is voor de prachtige Malinese woestijnblues.

wederom een prachtalbum met de van hem bekende basic instrumentatie: zang, gitaar, mondharmonica, balafon, calabash en percussie. desert blues zou ik het niet noemen. folk blues dekt de lading beter bij de muziek van deze grootmeester uit Mali. dit album van hem, alsmede zijn andere albums zoals Kongo Magni zijn qua sound inwisselbaar. favoriete tracks zijn inderdaad moeilijk aan te wijzen. als je wil weten waar de teksten over gaan, kun je de bijgevoegde boekwerkjes raadplegen. hier staat in zowel de Engelse als Franse taal in, waar deze in grote lijnen over gaan, maar bij deze man draait het toch primair om de muziek en die vind ik ronduit geweldig. zoals hierboven al eerder opgemerkt "een sfeervolle, akoestische plaat met een prominente rol van de mondharmonica". de harmonica partijen worden gespeeld door de Fransman Vincent Bucher. zoals gebruikelijk bij Boubacar zijn alle composities van zijn hand en speelt hij gitaar en zingt hij met de van hem karakteristieke stem