Alex Turner - Submarine (2011)

De EP met de original soundtrack van Submarine is een EP geworden vol met hele mooie muziek van singer / songwriter Alex Turner. En dat is als je the Arctic Monkeys gewend bent inderdaad even wennen. Hoewel ook op de albums van die band wat rustiger mooiere muziek staat. Net als trouwens op het side-project van Alex Turner the Last Shadow Puppets.

En ook hier op de soundtrack van Submarine bewijst Alex Turner zijn grote klasse. Ook toont hij lef door weer een eigen stijl te kiezen voor dit project. Echt hele mooie rustige, vaak akoestische muziek. Hij zingt wat minder ijl en een stuk warmer dan meestal bij the Arctic Monkeys. Het levert een fraai geheel op.

Na het intro volgen drie nummers die in de stijl passen die ik beschrijf. Ze zijn alle drie erg mooi, maar It's Hard To Get Around The Wind vind ik daarvan de mooiste. En dan volgen de beste twee tracks. Stuck On The Puzzle begint met een lekkere drum en daar passen een paar mooie toetsen bij. En bij het refrein zijn we ineens toch in een fraai rustig Arctic Monkeys nummer beland. Erg goed dit!
En dan belanden we verder in the Arctic Monkeys wereld met het briljante Piledriver Waltz. Dit nummer staat ook op het nieuwe album Suck It And See wat op 6 juni uitkomt. Wat een mooie sfeer hangt hier! Het instrumentale slot is echt prachtig.

Zeer geslaagd dus deze oh zo mooie EP Submarine. Niet alleen een aanrader dus voor liefhebbers van the Arctic Monkeys.

Submarine is een film van Richard Ayoade. Ayoade is vooral bekend van zijn werk als videoclipmaker. Hij maakte videoclips voor The Arctic Monkeys, The Last Shadow Puppets, Vampire Weekend, Kasiabian en Yeah yeah yeahs. En maakte de geweldige concertdvd: Arctic Monkeys live at the apollo. Het is daarom ook logisch dan dat Alex Turner de soundtrack voor Submarine heeft gemaakt. Hier mach Ayoade heel erg blij mee zijn, want hij heeft een fantastisch soundtrack dankzij Turner.

Alex Turner kennen we natuurlijk als de zanger van the Arctic Monkeys, en we wisten natuurlijk al dat hij geweldige liedjes kon schrijven (De drie Arctic Monkeys albums: Whatever people say i am, that’s what i’m not, Favoriete worst nightmere en Humbug staan er vol mee). Maar met deze ep bewijst hij nog maar eens op een nieuwe manier, wat voor een talent hij heeft. De nog maar 25-jarige Turner zet hier 5 nieuwe zeer ingetogen liedjes neer. Piano en akoestisch gitaar zijn de belangrijkste instrumenten.

De intro van de 6-liedjes tellende ep, is een stukje van het nummer stuck in the puzzle dat we ook in de origineele versie terug vinden op nummer vijf. Je wordt door een lief geluid, aardig gevraagd om door te luisteren. Het ep begint ‘echt’ met het minste nummer van Submarine, Hiding tonight. Maar voor het minste nummer van de ep is het nog verrekte goed. Het nummer laat een anders en heel rustig nieuw geluid van Turner horen. Glass in the park laat ook een geluid horen die we nog niet kende van Alex Turner. Het roept bij mij een beetje een Beach House sfeer op (ten Teen Dream) de instrumentatie is ook heel dromerig en het lege geluid klinkt toch heel vol. In It’s hard to get around the wind, horen we weer Turner’s instrument, de (akoestische) gitaar.
Stuck in the Puzzle en Piledriver Waltz zijn van een ongekend hoog niveau. Het zijn twee prachitge nummers, die weer bewijzen wat voor een talent Alex Turner heeft. Stuck in the puzzle heeft een perfecte melodie en een geweldige instrumentatie. Prachtig.
Piledriver is het enige nummer dat ook op de vierde plaat van de Arctic Monkeys, suck it and see, komt. Het is een geweldig nummer. En sluit Submarine prachtig af. Punt.

Als dit minialbum dan toch vergeleken moet worden met de Arctic Monkeys kun je het het beste vergelijken met een nummers als Cornerstore. Maar dat klinkt dan wel weer echt als een Arctic Monkeys nummer.

Er is echter een nadeel: de soundtrack bevat slechts 5 liedjes en een intro. 19 minuten duurt Submarine maar, maar wat zijn het 19 ontzettend fijne minuten.

Submarine is een meer dan geslaagde soundtrack, het is een verzameling van 5 prachtige liedjes. Alex Turner is een van de beste songschrijvers van het moment, en is nog maar 25 jaar. Er zijn maar heel weinig mensen die op hun 25 al zo veel mooie liedjes als Turner hebben geschreven. Met Submarine laat hij iets nieuws horen, en het is geweldig!

van: http://daanmuziek.blogspot....

Submarine van Alex Turner, een album waarvan de releasedatum al weken in mijn hoofd geprent stond, want dit was voor mij echt een release om naar uit te kijken. Als fan van Arctic Monkeys is het solodebuut van hun zanger sowieso al iets om je op te verheugen, maar daarnaast was ik ook al erg gecharmeerd van het album dat Turner samen met Miles Kane uitbracht als The Last Shadow Puppets. Een album waarop Turner maar weer eens bevestigde hoe'n goede tekstschrijver hij is. 'En dat zou hij op deze solo-ep ook wel weer laten zien' was mijn gedachte, ervan uitgaande dat dit solodebuut meer in de lijn van Humbug en The Puppets zou liggen dan van de Monkeys' oudere werk.

Dat mijn veronderstelling juist was bleek meteen na de eerste luisterbeurt. Een setje rustige, ingetogen en subtiele nummers. De eerste paar keer dat ik deze ep beluisterde was dat echter vooral als achtergrondmuziek. Dat werkte dus niet voor mij. Juist omdat het allemaal van die kalme nummertjes zijn bleef er helemaal niets van de muziek hangen. Het klonk allemaal hetzelfde, redelijk monotoon en zelfs een beetje saai.

Daar kon ik het als fan natuurlijk niet bij laten zitten. Alex Turner verdient een echte kans en dus heb ik hem die gegeven. Ik heb de songteksten van de nummers opgezocht en ben eens rustig voor dit albumpje gaan zitten. Deze muziek luister ik niet meer op de achtergrond, maar met mijn volle aandacht erbij. Het resultaat was verbluffend!

Meteen bij het eerste nummer (of eigenlijk intro) krijg je al een prachtig stukje songtekst voorgeschoteld: Last night I looked up into the dark half of the blue. Dat is nog eens een mooie manier om zoiets simpels te beschrijven.

Vervolgens komen de nummers Hiding Tonight en Glass in the Park. Nummers waar ik in eerste instantie weinig vertrouwen in had, maar die inmiddels toch krediet hebben gekregen. Ondanks dat ze toch enigszins monotoon klinken zijn het wel degelijk nummers met diepgang. Goede tekst, goede melodie en een goede zang, al moet je wel van Turner's stemgeluid houden. Hoe rustiger een nummer is, des te meer domineert het stemgeluid zo'n nummer. Mijn favoriete nummers zullen het wel niet worden, maar mooi zijn ze wel degelijk.

Het volgende nummer heeft een hogere 'blijven-hangen-factor'. Er zit een duidelijkere melodie in dit nummer en er lijkt ook wat meer vaart in te zitten. It's Hard to Get Around the Wind klinkt gewoon een heel stuk 'frisser'.

Met nog maar twee nummers te gaan heeft deze ep me nog niet écht weten te raken. Zou dat nog goed gaan komen voor het eind? Jazeker! Na de intro van Stuck on the Puzzle voor de tweede keer gehoord te hebben gaat het nummer op dezelfde voet verder. De tekst blijft van een hoog niveau en de melodie (die er vanaf het refrein pas echt inkomt) is erg aanstekelijk. Dit is bovendien het eerste nummer dat een beetje vrolijk klinkt. Dat is voor mij een groot pluspunt. Het refrein uit dit numer is wat mij betreft het hoogtepunt van Submarine. Ik kan moeilijk uitleggen waarom, maar ik kan het maar niet uit mijn hoofd krijgen. En dat wil ik ook niet!

En dan hebben we nog een nummer te gaan: Piledriver Waltz. Een heel sterk en vooral creatief nummer. Turner lijkt in de coupletten namelijk tegen het ritme van de muziek in te zingen en ook de tempoversnelling in het refrein vind ik erg fijn klinken. Dit nummer zal ook op het nieuwe album van Arctic Monkeys verschijnen. Ik weet niet of het in dezelfde versie zal zijn, maar wat mij betreft hoeven ze hier niets meer aan te veranderen.

Al met al vind ik dit een erg leuke ep, waarvan met name de tweede helft van een zeer hoog niveau is. Tekstschrijven kun je wel aan Alex Turner toevertrouwen en ook als zanger en muzikant weet hij de juiste snaar te raken. Daar is Submarine het bewijs van.

Wat mij betreft wel een verrassing: ik wist niet dat Alex Turner best aardige liedjes kon schrijven zonder ze van Blur te lenen. Hier is het meer John Lennon in een galmbak, al probeert Alex tekstueel wel de Damon Albarn uit te hangen. Lukt hem niet echt, vooral "Piledriver Waltz" is wat dat betreft tekstueel wat flauw: kijk mij eens slim zijn met mijn ontbijt in het Breakfast Hotel en dat de serveerster net zo beroerd was als je eten.

De muziek sluit hier wel op aan, zoals gezegd wel erg in de trant van John Lennon; van die typisch Britse, wat excentrieke maar niet al te excentrieke pop. Vet aangezet accent er bij en tekstueel echt de grote wijsneus uit willen hangen, 't is prima als de liedjes wat sterker zijn. Maar dat valt mee, er zit niet veel spanning in de composities en het is estethisch gezien ook niet bijster interessant. Als je rustige liedjes maakt, compenseer dat dan met een flinke lading schoonheid, maar dat lukt Alex niet.

Toch zijn "Hiding Tonight" en "Glass in the Park" best interessante nummers, in elk geval een stuk sterker dan die mindere liedjes als "Piledriver Walz" en "Stuck on the Puzzle". Nog net een voldoende, maar dat komt niet alleen door die twee nummers, maar ook omdat het een relatief kort album is, voor een half uur of langer had het niet kunnen boeien door de eerder aangehaalde pijnpunten.

Klein plaatje, heerlijke songs. Alex Turner bewijst zijn talent met enkele mooie songs. Iemand om absoluut in de gaten te houden en ik hoop dat hij in de toekomst meer van dergelijke solo-plaatjes maakt en opneemt.

Heerlijke trip van slechts een kleine twintig minuten. 4,5 sterretjes.

Lekkere plaat, beetje kort, voor zondagochtend. Mooie, rustige sfeer en prima bij stem.