The Magnetic Fields - 69 Love Songs (1999)

Serieus, wanneer er ''Jens Lekman - 69 Love Songs'' had gestaan, had ik het ook geloofd.

ehhhh, met de beste wil van de wereld ... .ik hoor het niet (die Jens Lekman vergelijking). Naja, zolang we er van kunnen genieten maakt het niet uit he?

Natuurlijk.

Jens Lekman toch heel erg duidelijk hierdoor beinvloed. In de teksten, de delivery daarvan, de arrangementen. Net zoals Merritt (en Lekman trouwens) weer zwaar beinvloed zijn door Jonathan Richman.

Wil je nou beweren dat alle 69 nummers perfect zijn, vroeg obsessed zich (op de 1e pagina af). Tja 69 nummers is nog al wat. Daar moet toch haast een zwakkere broeder tussen zitten ... nou ik in ieder geval te stellen dat alle 69 nummers ontzettend mooi zijn. Ik kan onmogelijk hoger dan een 4 geven, überhaupt een rating eigenlijk, want ik kom nauwelijks aan de 2x spelen toe. Maar telkens wanneer ik weer flarden van dit album draai (of dat nu vanaf het begin is, ergens op het einde of op 3 kwart) het is weer genieten! Toegegeven het is wat moeilijk om zo'n plaat als deze helemaal uit te zitten, maar dat heeft meer te maken met het feit dat mijn concentratie niet optimaal is. Als ik ergens wat dieper op in wil zal er toch echt een rustigere (ambient, easy listening ) door de koptelefoon moeten komen. Dat geldt dus voor elke plaat met zo'n speelduur, vervelend wordt het echter nooit.

ps. Ik geniet ook echt elke keer van de zang. Zowel mannelijke (Stephin?) als vrouwelijke vocalen. Echt genieten!

Stephin, LD Beghtol of Dudley Klute zijn de mannelijke stemmen op het album

LD Breghtol heeft een prachtige stem (all my little words) maar de lome, gortdroge stem van Merritt luistert ook fijn weg.

Dit is nu toch werkelijk van een kwaliteit om je hoedje voor af te nemen. Ben een goed half jaar geleden begonnen met de eerste disc, en daar is het ook lang bij gebleven, eerlijk gezegd omdat ik een beetje vreesde dat het enkel bergaf zou gaan van daar. Niets blijkt minder waar. Ik heb nu disc 2 opstaan, en ben toch weer flink aan het genieten van de enerzijds prachtige, lieflijke composities, en anderzijds die simpelweg hi-la-rische teksten.
Zeer spitsvondig, zeer cynisch, de ironie druipt hier vanaf. (maar als ik heel eerlijk ben, verlies ik de ironie soms uit het oog, en geniet ik gewoon honderd procent van het overdreven, maar (volgens mij) oprechte sentiment dat deze nummers herbergen - wat fijn is, twee manieren om naar de nummers te luisteren . Hoewel de laatstgenoemde manier waarschijnlijk ongelooflijk on-cool is )

Daarnaast ook een pluim voor de tientallen muzikale stijlen die The Magnetic Fields zich hier (schijnbaar) moeiteloos meester maken.

Ik onthoud me nog van te stemmen - de derde disc heb ik immers nog nooit beluisterd. Maar als dat van een vergelijkbaar niveau is (waar ik niet aan twijfel eigenlijk), dan zou dit wel eens een top-10 plaatje kunnen worden op termijn!

papa was a rodeo

Favorieten zijn Absolutely Cuckoo, I Don't Believe in the Sun, All My Little Words, I Don't Wanna Get Over You, The Luckiest Guy, Let's Pretend We're Bunny Rabbits, The Book of Love, A Pretty Girl Is, Nothing Matters When We're Dancing, No One Will Ever Love You, My Only Friend, Promises Of Eternity, Long Forgotten Fairytale, Papa Was A Rodeo, I Can't Touch You Anymore en Meaningless.

Hoef ik waarschijnlijk niet meer te zeggen dat ik disc1 duidelijk de beste vind, en de laatste duidelijk de mindere. En toch, blijft gewoon een zalig album. Wat een sinister sfeertje hangt er toch rond. Mierzoet en gitzwart tegelijk. Enkele flarden geniale tekst. Meerdere onsterfelijke popnummers.

Als ik 69 love songs weer eens opzet dan voel ik me als een kleuter die een grote doos met speelgoed open maakt.
Er zitten veel dingen in de doos, 69 om precies te zijn en de soorten zijn ook zeer divers, je vraagt je af of je er wel aan toe komt om overal mee te spelen. Er zit erg mooi speelgoed in, dingen die je eigenlijk het liefst altijd bij je wilt houden en meenemen naar je bed om naast je neer te leggen als je gaat slapen. Er zitten ook grappige dingen in waar je om moet lachen als je ze ziet maar na 1 keer lachen is het niet meer zo interessant en leg je het maar weer weg om er voorlopig niet meer naar om te kijken. Er zitten ook stukken speelgoed in die niet meer helemaal compleet zijn, een auto waar een wiel mist en een pop of kip zonder hoofd. Op zich niet zo bijzonder maar toch te dierbaar om zomaar weg te gooien. Verder zijn er ook dingen waar je verdrietig van wordt maar ook weer dingen waar je erg blij van wordt.
Elk stukje speelgoed is bijzonder en alle dingen moeten uit de doos gehaald worden, de doos moet helemaal leeg je kunt het niet maken om een paar dingen niet uit de doos te halen.
En als de doos uiteindelijk leeg is dan gaan alle 69 dingen weer terug in de doos en de doos gaat weer dicht om rustig te wachten op een volgende speelbeurt.

Gevarieerde plaat, uiteraard is het moeilijk om 69 songs lang hetzelfde niveau aan te houden maar zelf vind ik alleen Love Is Like Jazz een duidelijk minder nummer. Zelfs met m'n persoonlijke favorieten kan ik 2 cd's vullen dus verdient deze de volle 5 sterren en een plaats in m'n top 10.

Ha!.. ik kwam vandaag dit tegen, het antwoord van Reno Dakota op het nummer van Merritt, vooral het gezongen stuk is geweldig

The Magnetic Fields brengen volgend jaar een album uit met maar liefst 50 tracks. Benieuwd of ze dit niveau kunnen evenaren… Kans lijkt me eerder klein maar een mens mag al eens hopen.

What happened?

Heel tof en ook een bijzonder album. 69 love songs houdt het niveau imo alleen niet elk nummer vast. Wat logisch is, 69 perfecte nummers schrijven is onmogelijk.
Ik stel bij dit album mn eigen track list ook samen, scheelt weer

In het voorwoord van het boek Infinite Jest van David Foster Wallace vraagt Dave Eggers of het onze plicht is deze pil van een boek te lezen. Hij geeft zelf ook het antwoord: maybe. Hij vervolgt met een kleine ode aan het overschot aan tijd en genialiteit:

"We’re fascinated with what can be made by a person with enough time and focus and caffeine and, in Wallace’s case, chewing tobacco. If we are drawn to Infinite Jest, we’re also drawn to the Magnetic Fields’ 69 Songs, for which Stephin Merritt wrote that many songs, all of them about love, in about two years. And we’re drawn to the 10,000 paintings of folk artist Howard Finster. Or the work of Sufjan Stevens, who is on a mission to create an album about each state in the union. He’s currently at State No 2, but if he finishes that, it will approach what Wallace did with the book in your hands"

Sufjan Stevens is na twee albums van zijn staten-thema afgestapt, met Merritt volhardde wel. Het leidde tot een groots project, een album dat inderdaad niet zonder opvullertjes is, maar niettemin het enige album dat ik ken waarvan ik een top 50 beste nummers zou kunnen maken. En geinspireerd door Eggers’ ode aan artiesten die volharden in het creëren van wat zou kunnen zijn, moet die top 50 er komen ook.

50. The Cactus Where Your Heart Should Be

Bijtend en beeldend nummertje, opwarmertje voor het fraais dat nog volgt.

49. Grand Canyon

If I was the Grand Canyon
I'd echo everything you say
But I'm just me
I'm only me and you used to love me that way

Het album heet 69 liefdesliedjes, maar stiekem bevat het album een vaak gitzwarte kijk op liefde. De bovenstaande strofe geeft dat alvast goed weer, en beschrijft treffend een relatie waarin tegelijkertijd grootsheid en volgzaamheid verlangt wordt, terwijl Merritt alleen maar zijn kleine eigenwijze zelf kan bieden.

48. Washington D.C.

Ik houd niet echt van de cheerleader-spelling hier, maar verder een lieflijk liedje

47. Blue You

Een donker nummer dat muzikaal een beetje a-typisch is op het album en een Tom Waits-achtige nachtclubnostalgie meedraagt.

46. Fido, Your Leash Is Too Long

Voor een album dat de grootste moeite doet om op 69 liefdesliedjes uit te komen, beslaat seks maar een zeer bescheiden deel van de thematiek. En waar dat gebeurt, gelukkig wel op een komische metaforische wijze als in dit lied.

45. Wi' Nae Wee Bairn Ye'll Me Beget

Merritt’s wrange bewerking van het folk-liedje Two Magicians, met enige Keltische onzinwoorden.

44. (Crazy for You but) Not That Crazy

Het thema van ontoereikendheid als minnaar gaat nog even door, met Merritt die beweert wel goed maar niet gek te zijn, en tegelijk alle manieren beschrijft waarop hij wel gek is.

43. If You Don’t Cry

Nummer dat me muzikaal wat meer opvalt dan tekstueel, en luchtig wordt gehouden door aardige bliepjes en een memorabele zanglijn

42. World Love

Merritts laconieke kijk op liefde wordt weerspiegeld in zijn kijk op politiek, zie bijvoorbeeld zijn latere nummer ‘The Day That Politicians Died’. In dit nummer beweert hij al even laconiek dat de revolutie de oplossing is voor wereldliefde, een aanvechtbare stellingname maar uit Merrits mond geloofwaardig.

41. Queen of Savages

Dit nummer onthult nog wat meer over Merrits a-politieke kijk: “She doesn't use a fork/I don't think I'll go back to New York”. Ofwel: als de liefde er is zitten maatschappelijke structuren eerder in de weg dan dat ze een randvoorwaarde zijn.

40. The Death of Ferdinand the Saussure
Nummer over de dood van een taalwetenschapper, die ons niet de instrumenten heeft gegeven om op een zinnige manier over liefde te spreken. Soms vind zelfs ik het welletjes met het onverschillige wereldbeeld van Merritt, maar gelukkig staat er muzikaal hier een alleraardigst nummer tegenover.

39. I’m Sorry I Love You

Slepend nummer dat zich cynisch verontschuldigt voor een liefde die voor de wederpartij een gedoetje is.

38. Strange Eyes

Een soort fuga van elastiek en strokarton, lekker rommelig nummer zonder me ooit in de thematiek van dit specifieke nummer verdiept te hebben

37. Sweet-Lovin Man

Aardig Americana-anthem, mooie melodie, verder tekstueel niet de meest aansprekend song op het album

36. Let’s Pretend We’re Bunny Rabbits

Liedje dat banaliteit en schattigheid ingenieus combineert op de Merritt-manier.

35. Asleep And Dreaming

Een der enige puur lieflijke liefdesliedje op het album

34. My Sentimental Melody

Mooi liedje over hoe liefde een spel is voor de een en existentieel voor de ander

33. Pretty Girl

A pretty girl is like a violent crime / If you do it wrong You could do time / but if you do it right it is sublime

32. Zebra

Een nummer dat haast een antwoord lijkt op Something For The Girl With Everything van Sparks. Alles wat haar geschonken is laat haar koud zolang haar huidige wens niet tegemoet gekomen is, in dit geval een zebra. Omdat dit tegelijk het laatste nummer is, wordt het falen van Merritt als bevredigende minnaar fijntjes onderstreept.

31. It’s A Crime

Een nummer over steeds weer in de val van verliefd worden trappen: My mother said gently, "You can buy her a Bentley / but, my son, she'll only drive it away."

30. I Shatter

A propos nummer 46: zeker in de kunst is seks natuurlijk bij lange na niet het interessantste deel van liefde. Ik geef ook zeker de voorkeur aan Merritt die dingen zingt als Some Fall In Love / I Shatter - met perfecte versnipperde muzikale omlijsting.

29. Parades Go By

Prachtige optochten trekken voorbij, maar Merritt zit in zijn kamer en mist het leven. Een lied over smartelijke claustrofobische aanvaarding.

28. I Can't Touch You Anymore

Alweer een liedje over een liefde die stuk is. Over in je hoofd van iemand willen, maar niet van iemand kunnen houden. I Love You/ I Can’t Touch You Anymore

27. I Don’t Wanna Get Over You

Doet me een beetje denken aan deze tekst van Malcolm Middleton: “You're gonna break my heart, I know it. But if you don't, you're gonna break my run of unhappiness and destroy my career.”

Merritt heeft zijn eigen invulling:

I could make a career of being blue
I could dress in black and read Camus
Smoke clove cigarettes and drink vermouth
Like I was seventeen

26. Reno Dakota

Het enige nummer dat ik ken waarin de kleurcode wordt gegeven van hoe ‘blauw’ de vertolker zich voelt. Dat, en enkele aardige rijmvondsten en taalslimmigheden maken dit een nummer in de bovenste helft van het album.

25. Chicken With His Head Cut Off

Merritt geeft een waarschuwing aan iedereen die hem ooit lief wil hebben in dit vrolijke en aanstekelijke nummer, niet voor niets een van de bekendere van het album.

24. The Night You Can’t Remember

Een poetisch nummer waarbij ik alleen maar aan de tekst hoef te denken voor kippenvel:

You said "nobody loves me," and I said "wanna bet?" / the night you can't remember the night I can't forget

23. Acoustic Guitar

Een doorleefd-nostalgisch nummer zonder dat ik nu in de tekst kan reproduceren of aanwijzen waarom.

22. The One You Really Love

Veel triestheid in een luchtig liedje, daar luisteren we deze band voor. In dit geval over een minnaar die inziet dat zijn verovering met haar hoofd vooral bij haar vorige, overleden, liefde zit.

21. For We Are The King of the Boudoir

Hier een oprecht luchtige noot en daarom misschien voor sommigen een opvuller. Maar ik vind het een fijn barok nummertje dat door zijn afwijkende stijl dit album ook op muzikaal gebied een snoeptrommel houdt.

20. Meaningless

Merritt qua thematiek weer in topvorm. Ik moet denken aan een prentje van Gummbah met een man die door de wind loopt en beteuterd zegt: ‘het lijkt erop dat ik voor niks 30 jaar van deze vrouw gehouden heb’ (of iets dergelijks). Oftewel: het idee dat een voorbije liefde met de kennis van nu betekenisloos kan zijn geweest, maar dat je in tweede instantie die betekenisloosheid graag aanvaardt in ruil voor de zaligheid (“deliciously meaningless”) en bruisendheid (“effervescently meaningless”) die de (achteraf blijkbaar) betekenisloze liefde je heeft geschonken. Zie ook nummer 2.

19. No One Will Ever Love You

Voor mij gaat dit nummer over de liefde die niet wringt. In het spel van verleiden is er altijd een zeker ritueel van aantrekken en afstoten nodig - wie zich aan een geliefde vastklampt als een eendenmossel aan een zeepaal gaat geen hartstocht teweeg brengen. Overigens ook muzikaal een puik nummer.

18. I Think I Need A New Heart

Nummer over onvermogen te veranderen of te herstellen.

17. Kiss Me Like You Mean It

Lijkt aan het betere uiteinde te zitten van gospel- of kerkliederen, maar dan met een wringende afdronk.

16. Come Back From San Francisco

Fraai gezongen nummer met juiste dosis ironie voor wie begrijpt dat de wind niet de bomen nodig heeft (maar andersom), de maan niet de dichtkunst (maar andersom), en de geliefde niet de vertolker van dit lied (maar andersom).

15. I Don’t Believe In The Sun

Merritt die als wappie avant-le-lettre beschrijft waarom de zon niet bestaat en astrologie herzien moet worden: de zon brengt hem niet wat ze anderen lijkt te brengen.

14. The Luckiest Guy

Nummer met de hoogste uithaal van de plaat, verder opperste vrolijkheid op een manier die kraak en smaak blijft houden, ook bij herhaalde inname.

13. The Sun Goes Down And The World Goes Dancing

Als de lamme onderuitgezakte figuur Merritt zingt ‘Well I don't know why but I just feel like dancing’, geloof je hem nog minder dan wanneer de extatische Scissor Sisters zingen ‘I Don’t Feel Like Dancing’.

12. When My Boy Walks Down The Street

Een rammelend popliedje dat muzikaal opzweept en vernuftig in elkaar steekt

11. Papa Was A Rodeo

Fraai nostalgisch nummer over een halve eeuw liefde en muziek, een roman in een lied met een mooie emotionele melodielijn. Moeilijk te geloven dat er tien betere nummers op de plaat staan, maar dat is wel mijn stelling.

10. Promise Of Eternity

Verdient alleen al een hoge notering om de smekend-laconieke wijze waarop Merritt zingt: what if the clowns/ couldn’t be clowowowowowons.

9. Epigraph For My Heart

Silm nummer waarin Merritt een waarschuwing op een medisch (?) toestel tot een couplet verheft en dat een grafschrift voor zijn hart wil maken.

8. All My Little Words

We naderen de top van de lijst, met een lied dat anderhalf decennium nadat Morrissey het woord ‘unloveable’ introduceerde, het woord ‘unboyfriendable’ aan het lexicon toevoegt.

7. Long-Forgotten Fairytale

Zalig liedje over hoe een liefde in rondjes kan draaien en steeds op een zelfde punt kan uitkomen zonder dat voornemens tot verandering of verbreking worden uitgevoerd. Het lang-vergeten sprookje dat liefde had moeten zijn is danig naar de achtergrond gedrukt

6. Yeah! Oh Yeah

Zwartgallige komische liefdesdialoog op knutselige muziek, en daarmee een indie-klassiekertje in de beste traditie van Lekman of The Mountain Goats.

5. The Book Of Love

Heeft het via een omweg (een cover van Peter Gabriel’s cover) nog ooit tot de top 2000 geschopt, wat we dan maar zien als een hommage aan dit mooi in elkaar zittende emotionele lied - dat voor mij weldegelijk alleen in de onderkoeld-laconieke uitvoering van Merritt werkt.

4. Absolutely Cuckoo

Luchtige liefdesbijsluiter om niet te hart van stapel te lopen als je amoreus betrokken raakt met de protagonist

3. You’re My Only Home

Klein liedje over vervreemding in een relatie, met de prachtige brug: when you cancelled dinner plans/ when you crossed the street and you don’t take my hand / I wish I didn’t understand

2. Busby Berekly Dreams

Sonore ballad over het nabeeld van liefde en hoe daarin een genadigheid en schoonheid kan liggen. Bij het horen over dit nummer van een lang verloren ware liefde die alleen nog in dromen figureert, moet ik denken aan Celine’s roman Reis Naar Het Einde Van De Nacht, waarin de hoofdpersoon schrijft over een verdwenen liefde zij hem heeft gegeven, dat de dood nooit zo koud, lelijk en zwaar zal zijn als bij de anderen.

1. Nothing Matters When We’re Dancing

Mijn nummer een van deze mammoettanker van een plaat is niet humoristisch, ironisch, bijtend of kien, maar is een klein slepend 24-karaatsliefdesliedje, dat naief, plechtig en hoopvol tegelijk is.

Een diepgaande beschouwing van "69 Love Songs" door The Magnetic Fields onthult een schat aan muzikale vernuftigheid, geweven in een kleed van auditieve schoonheid die zowel de ervaren luisteraar als de toevallige voorbijganger betovert. Dit magnum opus, dat de grenzen van het conceptalbum verkent, is een sonische odyssee door de vele facetten van liefde, met elke track als een unieke afdruk van het hart.

Bij de eerste luisterbeurt openbaart "69 Love Songs" zich als een eclectische verzameling van genres, van indiepop tot country, van jazz tot synth-pop, een getuigenis van de veelzijdigheid en de diepgewortelde muzikaliteit van Stephin Merritt en co. Deze muzikale kameleons navigeren met gemak door een labyrint van stijlen, elk nummer vormgevend met een eigen, onmiskenbare identiteit.

Wat onmiddellijk in het oor springt, is de lyrical finesse waarmee Merritt de complexiteit van liefde articuleert; van de euforische hoogten tot de onvermijdelijke dieptepunten. De teksten variëren van hartverscheurend tot humoristisch, soms binnen hetzelfde lied, een bewijs van Merritt's scherpzinnige observatievermogen en zijn vermogen om de menselijke conditie te vangen in zijn meest rauwe vorm.

Een aspect dat dit album onderscheidt, is de oprechte authenticiteit en de emotionele resonantie die elk nummer draagt. Of het nu gaat om de zoete melancholie van "The Book of Love" of de speelse ironie van "Papa Was a Rodeo," "69 Love Songs" slaagt erin om de luisteraar mee te nemen op een reis door de complexe emotionele landschappen van liefde, verlies, verlangen, en alles daartussenin.

In essentie is "69 Love Songs" niet alleen een muzikaal meesterwerk maar ook een diep ontroerende verkenning van de liefde in al haar verschijningsvormen. Het is een album dat, ondanks de omvang, nooit overweldigend voelt, maar eerder uitnodigt tot introspectie en ontdekking. Het is een herinnering aan de eindeloze nuances van het hart, vastgelegd in een verzameling liederen die zowel tijdloos als grenzeloos zijn.

Afsluitend, "69 Love Songs" van The Magnetic Fields is een monumentaal eerbetoon aan de liefde, een album dat blijft resoneren met luisteraars over de hele wereld, ongeacht hun muzikale voorkeur. Het is een werk dat niet alleen gehoord maar ervaren moet worden, een rijke tapestrie van geluiden en emoties die getuigt van de buitengewone kracht van muziek om te verbinden, te troosten, en te inspireren.

Er is echter één groot nnadeel verbonden aan dit album en dat is de lengte van bijna drie uur. Teneinde vermoeidheid of verlies van aandacht te vermijden beluister ik het album nooit in één sessie. Aldus is het album door mij verdeeld over drie playlists zoals het ook in een 3 cd box is uitgeracht. En uiteraard is niet elke song op dit album verheven tot de status van een topper. Er staan wel degelijk missers op het album, althans gerelateerd aan de muzikale voorkeur die ik normaliter hanteer. Daarenboven is de stemmming van de luisterende geest niet elke dag in dezelfde golflengte. Er zijn, anders geformuleerd, dagen waarop ik dit album min of meer verafschuw. Vandaar een toch wat bescheiden score, Het kan verkeren!

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Nummers waarvan ik de enige ben die erop heeft gestemd:

-Love Is Like a Bottle of Gin
-The Sun Goes Down and the World Goes Dancing
-When My Boy Walks Down the Street
-For We Are the King of the Boudoir

Boudoir heeft iemand me ooit op gewezen en is toen een favorietje geworden. When My Boy is wat mij betreft een van de beste Magnetic Fields tracks ooit.