Rhona - Rhona (2001)

Jammer dat de carrière van Rhona Bennett (a.k.a. The first lady of Darkchild) nooit van de grond kwam. Deze protegé van Rodney “Darkchild” Jerkins maakte, toen ze jong was, deel uit van The Mickey Mouse Club, dezelfde kweekvijver waar artiesten als Britney Spears, Christina Aguilera en Justin Timberlake uit voort zijn gekomen. In 2001 had het "haar" jaar moeten zijn om volop in de schijnwerpers te staan, ware het niet dat de, nog altijd geweldige, single Satisfied keihard flopte. Het werd een bescheiden hit in Japan, en kreeg het nog een matige notering in Zwitserland én Nederland (op een respectievelijk 70e en 71e plaats in diens Single Top 100). Treurig, want het is één van Darkchild’s beste en frisse producties voorzien van cathy refrein, zoals het hoort. Daarnaast is dit één van mijn favorieten uit 2001.

De rest van het album is nogal wisselvallig. Er komen zo nu en dan nog een paar uptempo nummers voorbij, waarvan geen het niveau van Satisfied evenaart. Het andere gedeelte van het album bestaat echter uit ballads van het Whitney Houston soort. Ze zijn beslist niet slecht in hun soort, waarschijnlijk zelfs bovengemiddeld goed, maar ik kan er niet zoveel mee. De enige cover, Foreigner’s I want to know what love is, vind ik wel erg mooi. Zelfs een stuk mooier dan het origineel, en al helemaal mooier dan de drakerige versie die Mariah Carey in 2009 uitbracht op haar Memoirs of an imperfect angel. Rhona doet het nummer beslist geen onrecht aan, integendeel. Meer mooie momenten ben ik tegengekomen in de vorm van Look to the sky, een mid-tempo nummer dat vooral in positieve zin opvalt vanwege de moderne, gospelachtige sfeer (met een geweldige toevoeging van een koor, die overigens wel vaker te horen is op het album, maar vooral hier erg mooi uit de verf komt). Verder zijn de ballad Last goodbye en het wat vlottere Time will tell ook wel te doen, ondanks de clichématige teksten. De refreinen zijn daarentegen wel mooi, en bij Last goodbye laat ze een uithaal horen waaruit blijkt dat deze zangeres nogal wat in haar mars had/heeft. Verder is het "bubbling" Miss the way wellicht ook nog wel de moeite waard en noemenswaardig. Daarna houdt het (helaas) ook op voor wat betreft interessante nummers.

Vanaf 2003 voegde ze zich trouwens bij En Vogue, en in 2008 werd ze zonder pardon eruit geknikkerd (dat gebeurde volgens mij zelfs zonder een officiële mededeling aan haarzelf!), toen bleek dat Dawn Robinson haar plaatsje weer opeiste. Showbizz hè? Sindsdien is er niets meer vernomen van Rhona.