The Pains of Being Pure at Heart - Belong (2011)

Zin in, zondag zie ik ze live. Tof bandje, vind eigenlijk al hun werk wel leuk.

Hier heb ik ook zin in. Heart In Your Heartbreak is een geweldige single! Tot nu toe hebben ze volgens mij inderdaad ook nog niks slechts gereleased.

Hier kijk ik ook naar uit. Heart in Your Heartbreak is inderdaad veelbelovend.

Heb 'm al kunnen beluisteren, klinkt echt geweldig! Zeker "Heart In Your Heartbreak" en zowat het hele tweede deel van de CD!

Yes! Die eerste kun je me nog steeds 's nachts voor wakker maken. Op de laatste singles hebben ze het shoegaze geluid wat achter zich gelaten, op zich jammer, want daar hou ik wel van. Toch, het klinkt nog steeds lekker zoet en speels. Ik ben erg benieuwd naar dit album

Tijdens het concert in Bitterzoet speelden ze veel van de aankomende CD.

Erg mooi is het slotnummer, geluid in het kleine zaaltje was niet optimaal maar leuk als opwarmer.

Strange

Strange klinkt inderdaad al heel mooi

Vet nieuw b-kantje vond ik hier zojuist ook YouTube - The Pains of Beeing Pure At Heart - I Wanna Go All The Way

Ik had een EP van Nicolas Jaar toegevoegd, maar als ik daar op klik in het bericht dat zegt ''toegevoegd, bedankt'' kom ik bij dit album uit. Misschien maar eens checken. Hoes doet me denken aan Manic Street Preachers..

Ik ben blij dat I Wanna Go All The Way een b-side geworden is.

Heaven is Gonna Happen now is wel leuk: Luister maar live

Berichten over lekken verwijderd.

Strange! Wat is dit toch een heerlijk bandje!

Stream Belong.
Waarom heb ik het gevoel dat ik vannacht niet ga slapen?

De eerste luisterbeurt belooft veel fijne luisterervaringen in de toekomst. Een fijn album.

Eerste keer is inderdaad niet mis

Het eerder vrijgegeven titelnummer vond ik eerst maar flauw, maar wordt echt per luisterbeurt beter (ondertussen vind ik het al bijna geniaal!

De single Heart in Your Heartbreak vond ik al vanaf de eerste keer geweldig en heb ik ondertussen al meermaals beluisterd.

Uit de eerste luisterbeurt van het hele album viel me -naast de disneylandachtige intro van the body- dit nummer het meest op:
YouTube - The Pains of Being Pure at Heart - Girl of 1000 Dreams (Album Version)

De plaat moet natuurlijk nog even inweken, maar ik denk toch al dat dit minstens een viersterrenplaatje wordt.

Ik ben voorlopig redelijk onder de indruk. Hij grijpt je in ieder geval sneller bij het nekvel dan hun vorig album.

Anne With An E! Wat een mooie, lievelijke tekst. Heerlijke plaat, sowieso wat diverser dan hun eerste plaat.

Net opgehaald bij de plaatstelijke platenboer op blauw vinyl (limited).. Eerste luisterbeurt paar weken terug viel nog wat tegen (hele slechte rip), maar nu in volle glorie is het heerlijk!

Ik heb hem nu een aantal keer geluisterd. Na de eerste drie nummers ben ik geneigd te zeggen! Dijk van een plaat! Beter dan de voorganger! Echter vind ik dat het tempo daarna te laag blijft. Teveel rustige nummers is ook niet goed. Misschien is de tweede helft gewoon een kwestie van gewenning, maar vooralsnog vond ik het debuut over de gehele linie wat interessanter, hoewel hier wel een aantal hele sterke tracks op staan.

Indrukwekkend plaatje. Soms denk ik wel: laat de zang nu eens net zo lekker scheuren als de gitaren! Gewoon, op 3 nummers per plaat, meer niet! Maar al met al is het weer heerlijk; zoetgevooisde popmelodieen in een omhulsel van krassende rammelrock die vol zit met hooks en mooie baslijntjes. Errrg fijn.

Ik vond het debuutalbum toch echt een stuk beter beklijven! De geliktere productie van het nieuwe album brengt daar in mijn optiek geen substantiële verbetering in.

Na een paar keer luisteren kom ik toch echt niet verder dan 2,5 ster voor dit album.

De hoes van Belong, het tweede album van the pains of being pure at heart doet me een beeje denken aan de hoes van Journal for plague lovers van Manic street preachers. Allletwee afschuwelijk. Qua muziek zit The Pains toch net even beter in elkaar dan Manic street preachers.

Wow dat is nog eens een lekker opener. Titelnummer Belong gaat er goed in. Heel fijn. Het nodigt je uit om verder te luisteren. De eerste drie nummers rocken even, wat voor een redelijk spectaculaire opening van de plaat zorgt. De singlekeuze voor het nummer Heart in your heartbreak is verstandig. Het is een van de sterkste nummers op het album en wordt na elke luisterbeurt beter.
Het hoogtepunt van het album vind ik de afsluiter Strange wat een heel mooi nummer is. In een nummer als Strange hoor je ook het beste hoe The pains of being pure at heart op haar best klinkt.

Muzikaal vind ik Belong erg gaaf. Dromerige rammelrock, zo zou ik het denk ik omschrijven. Redelijk wat toegankelijke noise met puntige basloopjes. De basloopjes zijn trouwens heel goed, hoekig en scherp. Ook hangt er een beetje een sfeervolle spanning.

Muzikaal vind ik het dus goed, maar de zang is soms te lieflijk. Zo nu en dan verlang ik naar een zangeres die even flink gaat krijsen. Een of twee nummers op de plaat maar. Dat geeft iets meer diepgang aan de nummers. Nu is alles zo braaf. Zangeres Kip Berman.

Creatief is de muziek van the pains of being pure at heart niet. Sommige nummers op belong worden echter wel na een aantal luisterbeurten steeds beter.

Belong is gewoon goed. Geen gezeik. Gewoon een goede plaat dus met goede liedjes, maar niet spectaculair.

van: http://daanmuziek.blogspot....

hee midnight boom! heb ik dat twee posts eerder al niet allemaal gezegd in 3 regels?

wij zijn het eens, dat is duidelijk.

Met een epische euforische opener als Belong kan de plaat daarna eigenlijk alleen maar tegenvallen. En dat doet ie gelukkig niet! De levenslust en lenteachtige naiviteit spatten er vanaf. Weg is de gruizigheid van het debuut, de goede liedjes zijn gelukkig gebleven. Fijn bandje.

Leuker dan de vorige hoor! Leuke, gelukkig-makende, springerige, gruizige twee-pop .

Geslaagder (volwassener, sic) dan het debuut. Erg fijne plaat. 4 *

Het zwart-witte debuutalbum van The Pains of Being Pure at Heart werd geroemd vanwege zijn frisse indiepop met shoegaze-invloeden, een soort Belle & Sebastian-speelt-My Bloody Valentine. De schattige bandnaam die eerder een goedkope emo-band impliceerde namen we op de koop toe. Zoals bij zoveel verfrissende muziek is er na de goede ontvangst nog maar één vraag: hoe kunnen ze dit geluid zo goed mogelijk conserveren, uiteraard zonder zichzelf te herhalen? Het tweede album start verrassend; een lieflijk begin, en na precies twaalf seconden is die schattigheid verdwenen met een drumroffel en een stevige gitaarriff en begint Belong.

Vervolgens volgt één van de meest sterke openingstrio’s ooit gehoord. Na het stampende geluid van ‘Belong’ volgt de dromerige melodie van ‘Heavens Gonna Happen Now’ en als ‘Heart In Your Heartbreak’, het catchy centrum van Belong is afgelopen hoeven we niet meer bang te zijn dat The Pains of Being Pure at Heart ons teleur zullen stellen. Ja, de jongens en meisjes uit Brooklyn zijn volwassener geworden en dat is te horen. Hun liedjes klinken weloverdacht, maar zijn nog steeds gemaakt met diezelfde kinderlijke kwetsbaarheid. Kip Berman is nog steeds pure at heart.

Een van de knapste prestaties van The Pains of Being Pure of Being Heart op Belong, is hoe ze kunnen klinken als hun idolen, zonder ze daadwerkelijk na te doen. Dat Flood en Alan Moulder hun indrukwekkende producers waren heeft het er niet makkelijk op gemaakt. Onder andere The Smashing Pumpkins, The Jesus & Mary Chain, U2 en My Bloody Valentine zijn door hen onder handen genomen. De sterkte van The Pains of Being Pure is dat ze hun inspiratiebronnen niet omarmen, maar ze slechts met hun vingertoppen aanraken. The Pumpkins en U2 zijn in elk liedje dichtbij, maar net ver genoeg om het verschil te maken tussen een verwijzing en een overeenkomst.

Het grootste verschil met het eponieme debuutalbum is dat The Pains op Belong meer direct en onmiddelijk klinken. Kip Berman is niet meer bang om gehoord te worden en als hij nu een muur van gitaarlagen creëert is dat niet meer om zich achter te verschuilen, maar om zelfs door de doven gehoord te worden. Ook is de band niet meer bang om vrolijk te zijn, al is het soms met een bitter smaakje. ‘Even in Dreams’ heeft een euforisch refrein (‘Even in dreams I could not betray you’), maar even later zingt Berman ‘Yeah, there’s nobody like you / Is that why they don’t like you / like I do?’ Om vervolgens toch nog met een positeve noot af te sluiten: ‘And I do’. Elk stukje tekst is puur persoonlijk en gemaakt in het hier en nu. In ‘Heavens Gonna Happen Now’: ‘You can’t sit there and look scared / when everything’s happening now’. Tegelijkertijd maakt juist dat gevoel, dat het nú gebeurt, Belong zo’n tijdloos album.

Na het openingstrio ‘Belong’, ‘Heaven’s Gonna Happen Now’ en ‘Heart In Your Heartbreak’ komt nog de lompe disco-track ‘The Body’, het lieflijke (?) ‘Anne with an E’, ‘My Terrible Friend’ met daarin typische Cure-synthesisers en het vervreemdende ‘Strange’. In tegenstelling tot het debuutalbum is op Belong elk nummer een nieuw hoogtepunt. In zijn geheel vormt Belong een album met tien liedjes die gaan over de levens van een tiener in Brooklyn, maar een thematiek bevatten die veelomvattender is dan elk afzonderlijk verhaal. Op die manier heeft The Pains of Being Pure at Heart een album gemaakt met eeuwigheidswaarde, al is het maar voor even.

van: Beautiful Freaks

Mooi geschreven Caspar.

Hoewel er hier en daar toch redelijk wat noise te horen is, heb ik ook het gevoel dat het shoegaze geluid minder sterk aanwezig is dan op het debuut. De synthesisers zorgen voor een meer New Wave achtig geluid.

Wat is Heart in Your Heartbreak toch een fantastische single! Het beste nummer dat dit jaar al is uitgekomen. Ruizige afsluiter Strange moet trouwens niet veel onderdoen. Het niveau blijft heel de plaat lang zeer hoog. Het enige minpuntje vind ik Anne with an E. Het heeft geen euforisch refrein die de meeste nummers van Belong wel hebben en creëert geen sfeer zoals Strange dat doet. De zachte ingetogen vocals van Kip passen perfect bij de ruizige (maar zeer melodische) nummers.

Ideaal plaatje voor de lente.
Dat ze maar snel met een derde afkomen.
The Pains zijn een fantastisch bandje.

Het nummer The Body doet me erg aan New Order denken, sterker nog het is bijna New Order, vind het er ook niet echt tussen passen.
Lekker plaatje verder met Belong als sterkste nummer.

De muziek is op zich wel aanstekelijk, alleen de zang schopt alles onderuit. Wat een iel gezanik vind ik dat, past m.i. er ook helemaal niet bij. Het enig nummer wat mij bij is gebleven is My Terrible Friend, waarin de zang mij enigszins niet stoorde. Geen band waar ik verder wat van wil luisteren.