Alela Diane & Wild Divine - Alela Diane & Wild Divine (2011)

Mooi zo! Nieuw werk van Alela Diane ontvang ik te allen tijde met open armen!

Wauw, 4 april al, dat is snel. Nu weer naar haar laatste eptje aan het luisteren, klinkt toch echt geweldig...

Het album is hier te beluisteren.

Waar ik al een beetje bang voor was heeft Alela Diane met haar Wild Divine op deze nieuwe plaat bevestigd: ze lijkt nu voorgoed haar roots met de folkmuziek zoals die op het prachtige The Pirate's Gospel te horen waren achter haar te laten en meer te focussen op radiovriendelijkere pop/rock songs, zoals haar vorige album To Be Still eigenlijk ook al een beetje verraadde. En hoewel de vertrouwde folkgeluiden zo nu en dan nog eens boven komen drijven, is veel van de charme verloren gegaan aan de vele instrumenten die dit album rijk is en de duidelijk hoorbare ‘studiosound’ van het album.

Desondanks valt er ook wel weer wat te genieten op deze Alela Diane & the Wild Divine. Een aantal mooie songs (Suzanne, The Wind, White Horse) en natuurlijk de prachtige stem van Alela zelf.

Grote kans dat dit album de komende tijd nog ietsjes gaat groeien, maar ik hoop dat Alela Diane haar Wild Divine weer aan de kant zet en met haar akoestische gitaar op schoot weer echte pure folksongs gaat opnemen. Al dan niet in samenwerking met Alina Hardin.

Alina komt dit jaar ook met een nieuw solo album: Calling All Advocates. Daar kijk ik erg naar uit.

Hm, het bericht van OldRottenhart doet mij wel een beetje vrezen voor dit album, zeker aangezien The Pirate's Gospel mij nog niet eens volledig overtuigd had (3,5*).

Diane is een talent, maar ik hoop dat ze de juiste keuzes gaat maken de komende tijd.

Hmm, vreemd. Ik heb vrijdag de cd al in de Fame zien liggen. Overigens, het nummer To Begin is nog niet genoemd, maar wel heel fijn...

Nu voor het eerst aan het beluisteren. Ik had er al 4 sterren ingeknald toen ik pas bij nummer 8 was, want hoera! Het is weer precies al bij haar eerste album: je wordt metéén gepakt en gedúrende het draaien wil je al terug naar mooie stukken en er komt steeds meer ook nog moois. Ik hoor ook wel dat dit meer een album is ´met band´, en dat de tere breekbare folk daarmee wat is verdwenen. Maar is het daarmee minder? Luister naar naar zo´n nummer als Long Way Down, natuurlijk stevig voor wat je van haar gewend bent, maar compositie én productie hebben nog zeker dat oorspronkelijke wat je graag wil hebben bij AD. Het hele album klinkt losjes, gemakkelijk, met plezier gemaakt, sterk. En dat is iets dat ik bij de vorige toch wel een beetje miste.

Ik vind dit nu al het beste van Alela sinds haar debuutplaat en ik sluit niet uit dat het daar in waardering nog overheen gaat. Het is natuurlijk moeilijk om een album dat pas een paar dagen uit is te vergelijken met een classic in mijn collectie, maar ik proef bij sommige nummers een aantrekking die past bij de echte toppers in het genre.

Dit is dus meer in de richting van To Be Still dan The Pirate's Gospel? Ik vind To Be Still namelijk nog wat beter dan haar debuut, dus in dat geval ben ik hier wel erg benieuwd naar.

Fijne rootsy sound, en een aantal zeer sterke nummers (Suzanne!). Ik ben er blij mee.

Heee nieuwe Diane... Voorgaande albums waren al sterk, dus deze moet ik ook eens beluisteren...

Wonderbaarlijk dat ie op filestube de trefwoorden alela diane en wild divine niet herkent. :-S Wild Devine met een E herkent ie dan weer wel. Heb 'm nu ook eindelijk weten te pindakazen...

Dit is mij ook volledig ontgaan. Vandaag nog wat nummers van haar opgezet. Hier zal ik zeker wat aandacht aan schenken, maar hoe zit het nou met haar samenwerking met Alina Hardin. Want daar kijk ik - al behoorlijk lang - naar uit. Je mag onderhand toch wel een volwaardig album verwachten?

Misschien gewoon de legale manier afwachten...

Inderdaad beetje rustig aan met dat pindakazen, er blijft geen fatsoenlijke platenzaak over.

Over de lp, net mijn eerste luisterbeurt, klinkt idd gepolijster dan haar eerder werk, ga het een paar keer luisten voordat ik me aan een score waag.

Ik heb een enorme collectie aan cd's en ga de plaat binnenkort ook kopen, alleen de nieuwsgierigheid wint het vaak van de politieke correctheid...

Huh...?

Dat was een reactie op de vorige twee opmerkingen, ik koop wel degelijk platen alleen ben vaak nieuwsgierig en verkies dan eerst het pindakazen, ondanks dat dit niet politiek correct is.

Kan het niet helpen bij het horen van deze plaat te denken aan een aflopend feestje. Of eigenlijk sterker, de feestgangers zijn al naar huis, er rest enkel nog lege tafels en de troep op de grond.. geen idee of dit de bedoeling is van Alela maar deze hele gewone bijna saaie plaat is zo mainstream, die vraagt zowat om afgezeken te worden. Ik begrijp niet zo goed wanneer je zo'n talent hebt in het maken van prachtige Folk muziek, zoals op The Pirate's Gospel, dicht bij haar roots, toch van dat talent afwijkt en deze muk gaat maken met een saaie orkestratie terwijl er zoveel meer uit te halen valt. Ik denk dat ze moe is van het touren of zo en totaal de weg kwijt, money a loaded gun? ... of de wortel voor de koe? Jammer.

"Pirate's gospel" en ook "To be still" waren toch wonderschone kleine albums, maar hier belanden we in de grote middelmaat en moet ik noodgedwongen afhaken. Wat is het een saaie en burgerlijke samenwerking c.q. plaat geworden. Haar gitaarspel en stem, ooit twee bloemen van pure oerkracht en onweerstaanbare 'eenvoud', opeens helemaal vergroeid met kunstmatig onkruid, opvulling van de onderste plank.

Neem nou zo'n nummer als Suzanne... klinkt zo doorsnee, bij de eerste luisterbeurt al afgezaagd. Om haar kneuterige gitaargepluk is nu een halve studio heengebouwd, alles opgevuld binnen de veilige marges, al het spel er omheen is op zo'n standaard wijze gedaan.

Alela, ga alle nummers nou eens opnieuw inspelen, jezelf begeleidend op gitaar, zelf een imperfect ritme aangevend met je voet, een klein beetje stuntelen en improviseren mag, en desnoods één creatieve gitaar op de achtergrond erbij. Als je weer eens naar Vrije Geluiden gaat, neem Mariee Sioux of Alina Hardin mee, en laat 'Wild Divine' achter, want divine dat ben je zelf al.

Uhmm duidelijke beoordeling BrotherJohn... Moet deze nog steeds beluisteren, dus ben zeer benieuwd ondanks de erg wisselende meningen.

Zie overigens Long way down, Desire, Heartless highway en The wind live at Housing Works Bookstore Cafe NYC. Dat klinkt toch wel lekker, maar dan wel live natuurlijk.

Helaas een stuk braver, en daardoor ook saaier album van mevrouw Diane. Zoals eerder aangegeven klinkt het allemaal te studio, iets meer gemaakt voor de radio lijkt het. Al vallen er niet echte hits te onderscheiden, ook daar is het weer iets te saai voor. Helaas, ik hoor haar liever als op haar debuutplaat toch is het prima aangenaam en dus geen onvoldoende.

3*

Het begin van To Begin lijkt overigens verdacht veel op het begin van Dreamer van Supertramp..

Ik heb dit album al sinds release, maar de afgelopen twee maanden ben ik hem ineens heel vaak aan het luisteren. Ik moest ook even wennen aan het bandgeluid blijkbaar. Mooi geproduceerd en haar stem blijft toch allemachtig mooi.

Bericht verplaatst naar Alela Diane

Ik begrijp dit album ook niet zo goed. Ik heb erg zitten eien tussen 2,5 en 3 sterren en gaf uiteindelijk 3 sterren. Nu ik het album weer eens draai geef ik er een half puntje bij, maar dat is nét aan.

De tracks voelen gewoon een beetje ongeinspireerd en een nummer als Wild Horses is best mooi, maar de akoestische gitaar klinkt iel en de drumms passen er niet bij, terwijl t geen slecht nummer is. Gewoon rommelig. To Begin moet het aller slechtste nummer zijn dat Alela op plaat heeft gezet...

Ik heb dit album lang links laten liggen naar aanleiding van de reacties bij het verschijnen. Alela die haar roots wat verloochende en de commerciële koers verkoos. Maar toen ik dit album voor een habbekrats mee kon nemen, dat toch maar gedaan. En het album bevalt me eigenlijk wel. Met haar formidabele stem kan Alela de muzikale omlijsting wel aan. Ik was ook bang dat het album erg poppy zou klinken, maar het is meer folk-rock gericht. De overeenkomsten met Mumford en Sons, die bij hun derde album ineens hun handelsmerk (banjo) loslieten is hier ook veel minder van toepassing. De nummers zijn nog steeds echte Alela nummers, de zang nog steeds uitstekend.
Toch was ik wel blij dat de vervolgplaten weer meer de echte folkhoek ingingen, leek meer passend. Maar aan de andere kant is het niet verkeerd dat een artiest eens iets anders probeert dan de gebaande paden. Wat dat betreft is het zeker geen mislukking, dit rootsy/americana album.