The Hit List (2004)
Alternatieve titel: 24 Hot 100 American Chartbusters of the 1970s
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Ace
-
Joe South and The Believers - Walk a Mile in My Shoes
-
The Guess Who - American Woman
-
Jim Croce - That's Not the Way It Feels (Operator)
-
Delaney & Bonnie - Only You Know and I Know
-
Rare Earth - I Just Want to Celebrate
-
B.W. Stevenson - My Maria
-
Lulu - Oh Me Oh My (I'm a Fool for You Baby)
-
Looking Glass - Brandy (You're a Fine Girl)
-
Jonathan Edwards - Sunshine
-
Hamilton, Joe Frank and Reynolds - Don't Pull Your Love
-
Santana - Evil Ways
-
Tommy James - Draggin' the Line
-
Seals and Crofts - Summer Breeze
-
The Buoys - Timothy
-
Malo - Suavecito
-
The Flaming Ember - Westbound #9
-
Anne Murray - You Won't See Me
-
Sammy Johns - Chevy Van
-
Edgar Winter Group - Free Ride
-
The Righteous Brothers - Rock and Roll Heaven
-
John Sebastian - Welcome Back Kotter
-
Redbone - Come and Get Your Love
-
Raspberries - Overnight Sensation (Hit Record)
-
Billy Swann - I Can Help
Links
Spotify
0
geplaatst: 18 augustus 2016, 21:36 uur
In de loop van de jaren 70 veranderde de hitparademuziek langzamerhand: het transparante geluid van de sixties (en fifties) verdween steeds meer ten faveure van een wat "dikker" geluid. Voor mij ging de lol er langzamerhand vanaf, en op een gegeven moment was ik nog nauwelijks nieuwsgierig naar wat er op de radio te horen was (en luisterde ik vooral naar klassieke elpees op mijn platenspeler).
Mijn belangstelling keerde overigens weer terug toen ik, aan het eind van de jaren 70, plotseling The Police en Graham Parker hoorde, maar dat terzijde.
Toch verschenen er na 1970 heus wel eens aardige singles. Ace heeft er op dit album een paar verzameld. Het gaat om Amerikaanse Top 100-hits uit de periode 1970 - 1975. Daar zaten voor mij wel wat verrassingen tussen, maar helaas ook wat teleurstellingen. Rock and Roll Heaven van The Righteous Brothers bijvoorbeeld, dat zich wat mij betreft op geen enkele wijze kan meten met hun hits uit de 60's, of het oninteressante Free Ride van The Edgar Winter Group, beide top 20-hits. Naast allerlei softrock-hits (zoals een niet zo fijne cover van het Beatles-nummer You Won't See Me door Anne Murray), staan er ook een paar erg aardige nummers op deze compilatie, zoals American Woman van The Guess Who en I Just Want To Celebrate van Rare Earth. De mooiste nummers vond ik My Maria van B W Stevenson (van wie ik nog nooit had gehoord), Only You Know and I Know van Delaney and Bonnie en Oh Me Oh My van de (in ieder geval door mij) onderschatte Lulu. Ook de bijdragen van The Raspberries, Santana en Jim Croce vond ik fijn om te horen - goed van geluid en prima songs.
Mijn belangstelling keerde overigens weer terug toen ik, aan het eind van de jaren 70, plotseling The Police en Graham Parker hoorde, maar dat terzijde.
Toch verschenen er na 1970 heus wel eens aardige singles. Ace heeft er op dit album een paar verzameld. Het gaat om Amerikaanse Top 100-hits uit de periode 1970 - 1975. Daar zaten voor mij wel wat verrassingen tussen, maar helaas ook wat teleurstellingen. Rock and Roll Heaven van The Righteous Brothers bijvoorbeeld, dat zich wat mij betreft op geen enkele wijze kan meten met hun hits uit de 60's, of het oninteressante Free Ride van The Edgar Winter Group, beide top 20-hits. Naast allerlei softrock-hits (zoals een niet zo fijne cover van het Beatles-nummer You Won't See Me door Anne Murray), staan er ook een paar erg aardige nummers op deze compilatie, zoals American Woman van The Guess Who en I Just Want To Celebrate van Rare Earth. De mooiste nummers vond ik My Maria van B W Stevenson (van wie ik nog nooit had gehoord), Only You Know and I Know van Delaney and Bonnie en Oh Me Oh My van de (in ieder geval door mij) onderschatte Lulu. Ook de bijdragen van The Raspberries, Santana en Jim Croce vond ik fijn om te horen - goed van geluid en prima songs.
0
geplaatst: 18 augustus 2016, 22:13 uur
heartofsoul schreef:
In de loop van de jaren 70 veranderde de hitparademuziek langzamerhand: het transparante geluid van de sixties (en fifties) verdween steeds meer ten faveure van een wat "dikker" geluid. Voor mij ging de lol er langzamerhand vanaf, en op een gegeven moment was ik nog nauwelijks nieuwsgierig naar wat er op de radio te horen was (en luisterde ik vooral naar klassieke elpees op mijn platenspeler).
Mijn belangstelling keerde overigens weer terug toen ik, aan het eind van de jaren 70, plotseling The Police en Graham Parker hoorde, maar dat terzijde.
Toch verschenen er na 1970 heus wel eens aardige singles. Ace heeft er op dit album een paar verzameld. Het gaat om Amerikaanse Top 100-hits uit de periode 1970 - 1975. Daar zaten voor mij wel wat verrassingen tussen, maar helaas ook wat teleurstellingen. Rock and Roll Heaven van The Righteous Brothers bijvoorbeeld, dat zich wat mij betreft op geen enkele wijze kan meten met hun hits uit de 60's, of het oninteressante Free Ride van The Edgar Winter Group, beide top 20-hits. Naast allerlei softrock-hits (zoals een niet zo fijne cover van het Beatles-nummer You Won't See Me door Anne Murray), staan er ook een paar erg aardige nummers op deze compilatie, zoals American Woman van The Guess Who en I Just Want To Celebrate van Rare Earth. De mooiste nummers vond ik My Maria van B W Stevenson (van wie ik nog nooit had gehoord), Only You Know and I Know van Delaney and Bonnie en Oh Me Oh My van de (in ieder geval door mij) onderschatte Lulu. Ook de bijdragen van The Raspberries, Santana en Jim Croce vond ik fijn om te horen - goed van geluid en prima songs.
In de loop van de jaren 70 veranderde de hitparademuziek langzamerhand: het transparante geluid van de sixties (en fifties) verdween steeds meer ten faveure van een wat "dikker" geluid. Voor mij ging de lol er langzamerhand vanaf, en op een gegeven moment was ik nog nauwelijks nieuwsgierig naar wat er op de radio te horen was (en luisterde ik vooral naar klassieke elpees op mijn platenspeler).
Mijn belangstelling keerde overigens weer terug toen ik, aan het eind van de jaren 70, plotseling The Police en Graham Parker hoorde, maar dat terzijde.
Toch verschenen er na 1970 heus wel eens aardige singles. Ace heeft er op dit album een paar verzameld. Het gaat om Amerikaanse Top 100-hits uit de periode 1970 - 1975. Daar zaten voor mij wel wat verrassingen tussen, maar helaas ook wat teleurstellingen. Rock and Roll Heaven van The Righteous Brothers bijvoorbeeld, dat zich wat mij betreft op geen enkele wijze kan meten met hun hits uit de 60's, of het oninteressante Free Ride van The Edgar Winter Group, beide top 20-hits. Naast allerlei softrock-hits (zoals een niet zo fijne cover van het Beatles-nummer You Won't See Me door Anne Murray), staan er ook een paar erg aardige nummers op deze compilatie, zoals American Woman van The Guess Who en I Just Want To Celebrate van Rare Earth. De mooiste nummers vond ik My Maria van B W Stevenson (van wie ik nog nooit had gehoord), Only You Know and I Know van Delaney and Bonnie en Oh Me Oh My van de (in ieder geval door mij) onderschatte Lulu. Ook de bijdragen van The Raspberries, Santana en Jim Croce vond ik fijn om te horen - goed van geluid en prima songs.
En binnenkort verschijnt deel 2 (na 12 jaar wachten):
Hit List 2 (2016)
0
geplaatst: 18 augustus 2016, 22:43 uur
Ja, inderdaad. Ace is nog steeds een label dat regelmatig interessante compilaties uitbrengt waarvan het bijbehorende boekje bovendien zeer informatief is. De geluidkwaliteit is doorgaans uitstekend.
Even on topic: vergeet ik zowaar om het prachtige Sunshine van Jonathan Edwards als favoriet te vermelden. Bij dezen goedgemaakt.
Even on topic: vergeet ik zowaar om het prachtige Sunshine van Jonathan Edwards als favoriet te vermelden. Bij dezen goedgemaakt.
0
geplaatst: 19 augustus 2016, 07:50 uur
heartofsoul schreef:
In de loop van de jaren 70 veranderde de hitparademuziek langzamerhand: het transparante geluid van de sixties (en fifties) verdween steeds meer ten faveure van een wat "dikker" geluid. Voor mij ging de lol er langzamerhand vanaf, en op een gegeven moment was ik nog nauwelijks nieuwsgierig naar wat er op de radio te horen was (en luisterde ik vooral naar klassieke elpees op mijn platenspeler).
Mijn belangstelling keerde overigens weer terug toen ik, aan het eind van de jaren 70, plotseling The Police en Graham Parker hoorde, maar dat terzijde.
In de loop van de jaren 70 veranderde de hitparademuziek langzamerhand: het transparante geluid van de sixties (en fifties) verdween steeds meer ten faveure van een wat "dikker" geluid. Voor mij ging de lol er langzamerhand vanaf, en op een gegeven moment was ik nog nauwelijks nieuwsgierig naar wat er op de radio te horen was (en luisterde ik vooral naar klassieke elpees op mijn platenspeler).
Mijn belangstelling keerde overigens weer terug toen ik, aan het eind van de jaren 70, plotseling The Police en Graham Parker hoorde, maar dat terzijde.
Ik weet niet hoe oud je precies bent, bij de melding dat je na de jaren '50 en '60 gestopt bent met het luisteren naar de radio omdat de singles in de hitlijsten een steeds "dikker" geluid kregen
. Maar op zich was die stap toch wel een beetje te voorbarig.Toch verschenen er na 1970 heus wel eens aardige singles.
Ah gelukkig!
Alles draait om filteren en wat er werkelijk gezegd moet worden, lijkt mij, is dat de verscheidenheid, het aanbod en de verschillen enorm toenamen, in de jaren '70.
Verzamelalbums als deze, en dan gebaseerd op het meest succesvolle decennium voor de single, de jaren '70, zijn namelijk uit te brengen in een serie van 100 en dan ben je nog niet uitgeluisterd. Al deze bands, het geldt ook voor de artiesten op deel 2, hebben duizenden van dergelijke singles uitgebracht.
Gecombineerd met alle variatie in de jaren '70 lag er dus een enorm aanbod aan muziek waar het eigenlijk dus onverstandig was om de knop van de radio uit te draaien, op 01-01-1970
Misschien mag ik, bij wijze van uitzondering, reclame maken voor het "1972" topic, waar wekelijks de nieuwste hits, hitparade muziek en alternatieve en minder bekende nummers naar boven komen.
0
geplaatst: 19 augustus 2016, 11:21 uur
musician: Ik ben met je eens dat er in de jaren 70 heel veel goede popmuziek is verschenen, maar de hitparademuziek van dat decennium vind ik toch wel onderdoen voor die van de twee voorgaande decennia. In de jaren 60 kon je Radio Veronica of de Engelse piratenzenders niet aanzetten, of je hoorde de ene na de andere prachthit, en dat veranderde voor mij geleidelijk na het einde van dat decennium. Gelukkig zijn er allerlei goede compilaties beschikbaar met jaren 70 hits (waarvan ik er een paar in mijn verzameling heb) en heb ik op deze wijze toch een aardig beeld kunnen krijgen van de muziek uit dat decennium. Het werd voor mij pas weer écht spannend toen ik, eind jaren 70 en begin jaren 80, weer nieuwe en recente albums ging kopen van (ik noem een paar namen) The Police, Graham Parker, Magazine, XTC, The Monochrome Set. Daar luister ik nog steeds graag naar, en die muziek vind ik over het algemeen superieur aan de hits van de jaren 70. Kwestie van persoonlijke smaak. Ik ben overigens geboren in december 1948, mocht je dat gegeven belangrijk genoeg vinden om over mijn smaak te willen oordelen. 
0
geplaatst: 19 augustus 2016, 12:11 uur
heartofsoul: Ja, het probleem is natuurlijk, dat hitparade muziek en de (eigen) hitlijst vaak dezelfde vijver was waaruit door een radiostation werd gevist.
In de jaren '60 was dat vaak okee, waarbij natuurlijk opgeteld de leeftijd van de jonge geïnteresseerde luisteraar ook nog een rol speelde. Er waren weinig alternatieven. Singles waren meestal kort, tot drie minuten en de productie vrij helder. De groeven op een single uit de jaren '60 zijn vaak ook lekker breed.
In de jaren '70, zeker in het eerste deel daarvan, was het concept hitlijst/hitparade muziek op de radio vrijwel ongewijzigd.Terwijl er juist een hele cultuur ontstond met nieuwe en andersoortige muziek. De muziek, zoals hier op deze "Americana" verzamelaar, was al anders dan wat je veelal standaard op de radio hoorde.
De bands die je ook opnoemt van eind jaren '70 komen vooral ook op, dankzij (nieuwe) radiostations in die tijd die zich niet meer conformeerden aan hitlijsten en hitparademuziek.
Alternatieve muziek, waar je het dan over hebt, was er begin jaren 70 ook wel, maar niet standaard te horen op de radio. Vandaar je gevoel over de verschillen tussen de jaren '60 en '70.
Dat staat dan nog los van de jongen die zich ontwikkeld heeft van de hitparade muziek van de Fortunes naar de alternatieve van Graham Parker en XTC
In de jaren '60 was dat vaak okee, waarbij natuurlijk opgeteld de leeftijd van de jonge geïnteresseerde luisteraar ook nog een rol speelde. Er waren weinig alternatieven. Singles waren meestal kort, tot drie minuten en de productie vrij helder. De groeven op een single uit de jaren '60 zijn vaak ook lekker breed.
In de jaren '70, zeker in het eerste deel daarvan, was het concept hitlijst/hitparade muziek op de radio vrijwel ongewijzigd.Terwijl er juist een hele cultuur ontstond met nieuwe en andersoortige muziek. De muziek, zoals hier op deze "Americana" verzamelaar, was al anders dan wat je veelal standaard op de radio hoorde.
De bands die je ook opnoemt van eind jaren '70 komen vooral ook op, dankzij (nieuwe) radiostations in die tijd die zich niet meer conformeerden aan hitlijsten en hitparademuziek.
Alternatieve muziek, waar je het dan over hebt, was er begin jaren 70 ook wel, maar niet standaard te horen op de radio. Vandaar je gevoel over de verschillen tussen de jaren '60 en '70.
Dat staat dan nog los van de jongen die zich ontwikkeld heeft van de hitparade muziek van de Fortunes naar de alternatieve van Graham Parker en XTC
* denotes required fields.
* denotes required fields.