Willie Wright - Telling the Truth (1977)

Yes! Deze staat er op. Supergoede soul-cd, erg mooi muzikaal en minimalistisch gemaakt. Uitgebreidere recensie gaat zeker nog volgen.

CD komt uit 1977, maar is vorige week pas voor het eerst ook cd uitgekomen.

Echt de low-key aanpak met vaak niet meer dan de gitaar. Dat in combinatie met het geloofwaardige, authentieke stemgeluid van Willie Wright resulteert in een uniek document anno 1977. Het heeft wat sporen van een vroege Terry Callier, maar dan met een naïever randje. Vooral in de teksten klinkt het soms wat knullig: "I used to think that Africa was wild and uncivilized, but now I'm so proud I finally realized Africa is home, sweet home". Door de overtuiging en oprechtheid waarmee het het brengt is dat niet meteen iets om over te struikelen. Zijn soms bijna fluisterende toon heeft daarin ook een enorme kracht; de boodschap wordt nooit opdringerig.

Dit album zit verre van perfect ineen, soms lijkt het zelfs wat amateuristisch, maar dat is net de pracht van Telling the Truth. Of je het nu eens bent met wat hij brengt en hoe hij het brengt, alles komt vanuit het hart en daar hoeft eender welke topproducer zijn vinger niet op te drukken.
Geweldige tip van Reijersen!

Dit album stamt uit 1977. Maar is recenter dan je denkt, want het is vorige week pas voor het eerst op CD verschenen. Het blijft mijn inziens prijzenswaardig dat er labels zijn die nog steeds opnames opzoeken en uitbrengen op cd. Zo ook met deze onbekende Willie Wright. De uitgave is ook bijzonder mooi. Je krijgt er een ouderwets singletje bij, een mooi slipover en een mooi ouderwets boekje.

WARNING:
- This is not a disco record
- It’s designed for ADULTS of the World
- TEENAGERS, this album may be too lyrically heavy for you, especially of you’re into fast music.
- YOU WILL, however, enjoy this record if you’re into GUITARS

Dit staat op de backcover van het album. En daar kunnen we het zeker mee doen bij dit album. Dus op naar de muziek.

Het album opent met ‘Hello, Music People of the World’. Een korte intro die goed sfeerzettend werkt.
‘Nantucket Island’ is dan de opener van het album en de eerste noten doen mij wat aan Bill Withers denken. Maar het is al snel duidelijk dat Willie Wright gewoon zijn eigen stijl heeft. Het nummer is ook meteen een goed voorbeeld van de sfeer die we over de rest van het album zullen gaan proeven.
Vrij minimalistisch qua instrumentatie, vrolijk qua toon en warm qua stem. Het is vooral intiem te noemen. Ik zeg ‘Diem dielie damdamdé’, we cruisen rustig het nummer door.
Rustig gitaartje, panfluit. We zijn beland bij ‘Lady of the Year’. We worden warm van de prachtige stem van Willie. Hij neemt ons bij de hand en begeleidt ons vol warmte, vol intimiteit door dit meer dan prachtige nummer. Kip-pen-vel!
‘I’m So Happy Now’ is het volgende nummer. En dat valt ook van ons te zeggen als beluisteraars van dit, op het eerste gezicht, bijzondere album. In dit nummer horen we wat meer instrumentatie. Leuk funky gitaartje, aanstekelijke claps, goede vibe, goede groove en goede backings van zijn dochter Sheila. Natuurlijk ontbreekt de bijzonder relaxte, intieme en warme stem van Will ook niet bij dit nummer. De stem die dit album draagt. Laat het maar vast lente worden.
Willie Wright La-la-la-t ons naar ‘In the Beauty of the Night’. Gevolgd door een even relaxed ‘pam-pam-pam en ‘du-du-durriw-du’. Ja dat is de muziek waar je naar luistert. Rustig en warm, bijna onbekommerd. Maar ook tekstueel scherp en vol. In dit nummer wisselt Willie het zingen af met praten.
‘Love is Expensive’ begint met een scherper gitaartje, bijgestaan door een prachtige fluit en goede, sfeervolle backings. Willie Wright zorgt weer voor de gewenste rust met zijn warme stem en toch is dit zonder twijfel één van de meeste swingende nummers van dit album te noemen.
‘Okay, Once Again ’ is een intro die ons leidt naar kant B van wat vroeger een LP was.
‘Jackie’s Song’ is een nummer dat hij ooit schreef voor één van zijn, volgens eigen zeggen vele, vriendinnetjes. Deze dame wilde meer commitment dan de altijd op weg zijnde Willie. En alles wat hij uiteindelijk voor haar had was dit nummer. Een prachtig nummer, dus daar mag ze best trots op zijn (ongeacht de tekst).
Misschien wel het meest persoonlijke nummer van het album is ‘Son, Don’t Let Life Pass you By’. Een soort klacht aan zijn zoon die veel kritiek had op de levensstijl van zijn vader. Via dit nummer wilde Willie dat zijn zoon hem beter zou begrijpen, beter zou leren kennen. Het nummer wordt dan ook met hart en ziel gezongen en bespeeld. Iedere zoon zou direct willen dat hij een vader zou hebben die zoveel warmte tentoonspreid.
‘Indian Reservation’ gaat over de zoektocht naar zijn voorvaderen. Wederom verwarmt Willie ons met zijn bijzondere stem, bijgestaan door een rijke instrumentatie die precies doet wat het moet doen.
‘Dressing for the Occasion’ heet het volgende nummer. En als dat betekend dat het naadloos past in de rest van het album dan kan ik dat alleen maar beamen. De samenzang met de backings is prachtig. De minimale instrumentatie draagt alleen maar bij aan de sfeer. Ik blijf onveranderd positief.
Eigenlijk kan ik in herhaling blijven vallen omtrent de nummers van dit album. Zo ook weer met ‘It’s Only Life, That’s All’.
Dan komen we nu aan bij een gedeelte van het album wat eigenlijk bonustracks zijn, maar die zeker niet ongenoemd mogen blijven.
‘Right On for the Darkness’ is natuurlijk bekend als een nummer van Curtis Mayfield. De woorden Mayfield worden in dit nummer als het ware Willie’s levensspreuk. Een uiterst politiek bewogen nummer, vooral met oog op de spanningen die in die tijd het nieuws beheersten.
‘Africa’ verhaalt zijn afkomst. Het is een soort zelfopenbaring omtrent zijn Afrikaanse roots. Klinkt misschien wat simpel, zoals hij het bezingt. Maar het is zo gemeend dat het alleen maar kan integreren, interesseren en ontroeren.
Met ‘Lack of Education’ wordt dit prachtig werkje afgesloten. En ik kan alleen maar zeggen dat ik het album meteen weer wil opstarten. Prachtig!

Nu moet er dus nog een conclusie komen. Eerst over Willie Wright: zijn stijl is bijna onbekommerd. Ik zing wat ik wil, ik zing wat ik voel en wat jullie ervan vinden moeten jullie maar zelf weten. Ik trek me er in ieder geval niks van aan.
Dan wat steekwoorden om het album te bevatten: Warm, ingetogen, minimalistisch, sociaal bewogen.
Ik eindig met een quote van Willie Wright zelf: “I play the way I feel.”
En zo hoort het ook!

Met een gitaar in de hand vertelt hij zijn verhaal. Willie Wright is de naam. Voorheen ongehoord, maar nu doorgrond de warme klank van zijn stem de akoestiek van mijn kamer. Willie blijkt een bescheiden man, maar zijn dromen zijn groot. Tezamen met de ''knulligheid'' van de opname zorgt dit alles voor een uiterst charmant plaatje. Toch ben ik minder positief dan het voorgaande doet vermoeden. Willie is dan wel oprecht, maar niet overtuigend. Er sluipt weinig emotie in de klank van zijn stem. De sfeer is er wel, maar slechts in momenten. Willie nodigt je uit tot luisteren, maar zorgt onbedoeld voor afstand.

De Nick Drake van de soul?

Que feeling misschien wel. Nee, het lijkt er uiteraard niet op maar deze muziek levert eenzelfde gevoel op.
Het is warm, sober en ademt liefde voor muziek.
Ik hou enorm van de oneffenheden die het soms heeft, maar daardoor is het niet gelikt en komt het puur over.
Tevens is het behoorlijk tijdloos (maar dat vind ik toch al snel van soul).

Over dit soort onbekende juweeltjes moet je eigenlijk niet te lang babbelen. Laat de muziek zijn werk maar doen want dat gebeurt volop bij het beluisteren naar de nummers op Telling the Truth. Het rustgevende stemgeluid van Wright maakt het plaatje af. Een mooi plaatje. Een luisterplaatje.

Genieten.

Zag je tip bij de bespreking van Terry Callier - What Color Is Love (1972) Meteen werk van gemaakt, geluisterd en aangenaam verrast. Wat een heerlijk album is dit zeg. Tot op heden onbekend maar helemaal happy met de kennismaking. Inderdaad genieten van deze no-nonsens soul.

Mijn hemel: tussen jouw en mijn bericht zit bijna tien jaar. Hoog tijd dat mensen dit gaan oppikken (zoals jij nu doet).

Er is een schitterende heruitgave van dit album (uit 2011 alweer) op het Numero Group label, heb zelf de vinyl versie hiervan, maar ook op CD heruitgegeven, met een andere hoes overigens. Aanrader van jewelste!

Ja, die vinylversie (met single) heb ik ook. Ik vind dit nu ik het opnieuw hoor alleen maar mooier en mooier worden. Misschien binnenkort toch een halfje erbij.

Ik ga helemaal mee met Broem. A.d.h.v. de tip inderdaad dit album gistermiddag beluisterd. Erg mooi. De tijden van de tracks stonden niet eens op deze pagina. Dus die meteen maar eens toegevoegd.