Primordial - Redemption at the Puritan's Hand (2011)

Al tijden wilde ik Primordial eens beluisteren, maar het is er al die tijd niet van gekomen, tot deze plaat en het bevalt mij wel. De zang moet je inderdaad liggen, maar ik vind het wel lekker, gewoon eigenwijs zijn eigen ding doen en het werkt! Mede door de vocalen is dit gewoon een topplaat, de sfeer de emotie die in de muziek hangt zijn echt geweldig. Ja hier ga ik nog wel van genieten.

Weer een album dat zich niet makkelijk laat grijpen, maar je hoort wel duidelijk weer de kwaliteiten van deze band. je hoort direct dat dit Primordial is, ook al zingt Alan Averill weer iets ruwer dan we gewend zijn. De emoties in zijn stem zijn nog altijd erg herkenbaar. Redemption at the Puritan's Hand laat vooral horen dat Primordial niet stil zit en binnen zijn eigen geluid de grenzen verlegt. De muziek klinkt hier opvallend kil. Het past goed bij het koude weer van deze dagen. De nihillistische aanpak past heel goed.

Ondanks wat mindere momenten, is Redemption at the Puritan's Hand erg de moeite waard en levert hier toch zeker een handvol ijzersterke songs af. God's Old Snake is een wervelende donderstorm waarbij de fragiele solo tegen het eind juist allesoverheersend klinkt. The Puritan's Hand doet dat trucje nog eens dunnetjes over. Op andere songs wordt met het tempo gespeeld of zit er een apart ritme in. Het wordt erg lastig om zo een volgorde te bepalen. De top vier zit erg dicht bij elkaar qua scores.

Tussenstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. To The Nameless Dead
3. Storm Before Calm
4. Redemption at the Puritan's Hand
5. The Gathering Wilderness
6. A Journey's End
7. Imrama

Potverdomme, hoe flikt deze band het iedere keer weer? Na net bijgekomen te zijn van To The Nameless Dead, valt het me ineens op dat het album dat hier net op volgt helemaal niet zoveel minder is dan de voorganger. Vergelijkbaar hoe Storm Before Calm helemaal niet veel minder goed was dan Spirit The Earth Aflame.

Dit album klinkt als een geestelijke opvolger van Spirit The Earth Aflame. Iets meer doomy passages met sfeervolle galmende leads, maar dan nog steeds met de opzwepende pagan vibe van To The Nameless Dead. Minpunten kan ik niet vinden, of het moet misschien het ietwat chaotische drumritme op Lain With The Wolf zijn. Uitschieters des te meer! No Grave Deep Enough is een weergaloze opener, terwijl Bloodied Yet Unbowed een enorm opzwepende tekst heeft. The Mouth Of Judas zo zomaar de eerste 'ballad' van de band genoemd kunnen worden, zonder hiermee tekort te schieten als Primordial song, terwijl The Puritan's Hand echt een fantastisch outro met zwalkende gitaarsolo heeft.

Wederom een album uit Primordial's discografie die het kopje 'fantastisch' mag hebben!

Tussenstand:
1. To The Nameless Dead
2. Spirit The Earth Aflame
3. Redemption At The Puritan's Hand
4. Storm Before Calm
5. A Journey's End
6. The Gathering Wilderness
7. Imrama