Kutschurft - Over Smaak Valt Niet Te Fisten (2011)

Kutschurft liet aan het eind van 2008 officieel weten ermee te zijn gekapt. Ze hadden zichzelf letterlijk doodverveeld bij het (toen) nieuwe album van Within Temptation, The Heart of Everything. Na hun dood werden ze ingevroren in het medisch laboratorium van Universiteit Utrecht.

Begin 2010 kregen ze er blijkbaar weer zin in. In een duistere winternacht, toen Utrecht nog te slapen lag, klonk er na een donderslag, in het duister hoongelach. Krakend ging een vrieskist open, en vanouds vies en straalbezopen, met een ochtendlul vooruitgestoken, kwam Kutschurft uit het graf gekropen (aldus Kutschurft)

Het eerste wat ze deden nadat ze uit de dood waren opgestaan was natuurlijk razendsnel een nieuw album opnemen. Zo razendsnel in feite, dat tegen de tijd dat mensen goed en wel doorhadden dat Kutschurft weer op vrije voeten was, deze nieuwe misdaad tegen de menselijkheid alweer te verkrijgen was bij de meest duistere cd-dealers van Nederland, of bij de band zelf natuurlijk.

De hoezen werden de laatste tijd sowieso al wat minder smerig, hoewel deze weer een stap naar beneden aangeeft, in vergelijking met de wel hele schone hoezen waarmee Kut Maar Krachtig en Zolang de Voorhuid strekt gesierd werden.

Kutschurft heeft op dit album een geluid gecreëerd wat het midden houdt tussen Kut maar Krachtig en Medisch centrum Kutschurft. Het album is weer aan de korte kant, en na zo'n 20 minuten zit deze trip er alweer op.

De nummers zijn zoals je ze na meer dan een decennium wel zou kunnen verwachten. Smakeloos, keihard, en vooral met heel veel humor. Mijn favorieten op dit album zijn De Lucht van Weggeweest, waarin ze een duidelijke beschrijving geven van hoe het was om uit de dood op te staan (zie ook de quote van Kutschurft die ik hierboven ergens gebruikt heb). Hoewel het intro op dit nummer wel een beetje amateuristisch aandoet. Verder vind ik Kebab Yum een geweldig nummer met een enorm goede tekst. Hard, energiek, en - dit kan een verassing zijn - met hele smakelijke lyrics. Eigenlijk is elk nummer op dit album gewoon retegoed.

Een nummer is hier echter een vreemde eend in de bijt. Ik heb het uiteraard over "Smegma Niets Meer", waar Kutschurft heeft besloten dat ze schijt hebben aan alles en maar een jazznummer gaan opnemen.

Ook op "De Pieter Baan Blues" besluiten ze een beetje een andere richting op te gaan en (je raad 't al) blues te spelen. Nu vind ik Smegma niets meer alleen een vreemder nummer dan De Pieter Baan Blues. Laatstgenoemde heeft namelijk nog wel de energie van Kutschurft. Vocalen die het midden houden tussen een schreeuw en een grunt, en weer een enorm goede tekst. Ze gebruiken op dit nummer misschien wel een akoestische gitaar, maar dat hoort bij dit nummer en geeft het op de een of andere manier ook meer energie mee. Smegma niets meer is gewoon enorm anders wat dat betreft. Op de teksten na natuurlijk.

Wil je zelf ook het nieuwe Kutschurft album beluisteren? Ze hebben een stream van het gehele album op hun site gezet, gratis en voor niets. En je kan 'm natuurlijk ook kopen. Dat raad ik de ware viezerikken onder ons natuurlijk wel aan!

Haha, wat een mooie resurrectie.
Afsluiter Pieter Baan Blues (naar Johnny Cash' Folsom Prison Blues) is, hoewel erg afwijkend, het prijsnummer van de cd, op de voet gevolgd door de 'ode' aan Joran: Sloottripping.
Perfecte lengte en weer veel vunz- en viezigheid.
Kortom, Kutschurft zoals we ze kennen en waar we allemaal stiekem toch van houden.
Zelfs de verstokte Radiohead-fans die bij dit album uitkomen, omdat ze deze naam in de updates hebben zien verschijnen, kunnen toch niets anders dan sympathie voor deze vier psychopaten hebben?