Johnny Cash - Bootleg Vol. II (2011)

vervolg op Personal File uit 2006.
Personal File was enigzins te vergelijken met de American Recordings.
Bootleg 2 laat meer de roots van Cash zien; veel oud werk en demo's.
Ook wat grappige commercials.
Geen essentiele aankoop, maar voor de fans erg interessant!

Johnny Cash die reclame maakt voor air conditioning , los daarvaan goeie kwaliteit van de songs, had beetje gevreesd hiervoor, ook een hele mix van stijlen doorheen het album

Hmm. Tja.

Met de eerste cd kun je eigenlijk helemaal niks, of je moet inderdaad een die hard-Cashiaan zijn. Ok, het is best grappig en aandoenlijk zelfs, die commercials. Maar na één keer luisteren is dat ook wel weer leuk geweest. Hierbij had ik dan ook echt het gevoel dat ik aan het luisteren was naar materiaal van Cash wat helemaal is uitgewrongen door de samensteller en lukraak op de plaat gezet.

Bij de tweede cd wordt het leuker en krijg je meer interessant materiaal te horen. Hiervoor heb ik dit aangeschaft, niet om kneuterige commercials te horen.

De eerste cd een 2, en de tweede een 3.5.

3*

Ook ik ben niet kapot van die eerste CD. Beetje commercieel geneuzel, verkapte radio-uitzending. In het tweede deel hoor je de kwaliteit toenemen. Hij kon wel liedjes schrijven.

Personal File, het eerste deel van deze "officiële" bootlegreeks van Johnny Cash, heb ik thuis op CD liggen, en op basis van de albumhoes van dit tweede deel zou je denken dat het materiaal in dezelfde lijn zou liggen, wat slechts half waar is. Het album bestaat uit twee delen: in het eerste deel horen we vooral in het begin heel wat ongein, enkel interessant voor de verstokte Johnny Cash-fan, met aankondigingen van de Johnny Cash-show, wat gepiel en gepriel en zelfs enkele reclameboodschappen. Grappig voor 'n keertje, meer ook niet.

Daarna vinden we wel een heel aantal oude demo's terug, en daar zijn de eerste briljantjes reeds te vinden. Bekende nummers als I Walk the Line en Get Rhythm vinden we hier terug in aandoenlijke versies, maar ook minder bekende songs als My Treasure, I Just Don't Care Enough (To Carry On) en I'll Cry for You, en dat zijn de echte pareltjes in deze compilatie, wat mij betreft. Verderop is het einde van CD1 sterk, met persoonlijke favoriet Goodnight Irene en It's All Over Now.

Op de tweede CD staan een aantal singles, demo's en outtakes uit de periode 1958-1969, hoofdzakelijk opnames die niet eerder werden vrijgegeven op plaat. Het niveau is wat wisselvallig, maar ook hier zijn weer enkele erg fraaie songs te vinden. All Over Again en There's a Mother Always Waiting weten me te raken, Locomotive Man maakt me dan weer vrolijk. Een lach en een traan, een traan en een lach, dat is de kunst die Cash' muziek vermag.

Wat valt er nog te bespeuren? Een leuke, ingetogen versie van Dylan's One Too Many Mornings bijvoorbeeld, en dat meteen na een wat pompeus Thunderball (titeltrack van de gelijknamige Bondfilm), wat nu en dan op de lachzenuwen werkt. De fraaie Civil War-ballade Johnny Reb, het grappige, naar stand-up comedy neigende Foolish Questions, het authentieke The Folk Singer; de nummers klinken erg goed, vooral in de basis. Wat minder gelukkig vind ik soms de opsmuk die een aantal songs hebben gekregen, wat maakt dat de productie nogal vol klinkt bij momenten. Het geluid is ook behoorlijk commercieel op bepaalde songs, met hier een bombastische blazerssectie, daar dan weer een vette gitaar ertussen. Een klein smetje, hoor.

Neen, ik ben overwegend positief over deze uitgave, wat ik in eerste instantie niet had verwacht. Na de valse start die me grotendeels koud laat, blijkt deze bootleg toch ook heel wat moois te herbergen.

3,5 sterren