Jason Isbell and The 400 Unit - Here We Rest (2011)

Nieuw album van voormalig gitarist van de Drive-By Truckers. Zijn eerste twee albums vond niet erg sterk. Maar deze mag er zeer goed wezen. Ondanks dat dit album pas 12 april uitkomt is die al een tijdje te beluisteren. Het popelement zit er nog steeds in, toch zit er ook weer iets van zijn roots in en dat bevalt mij prima.

Een heel stuk beter dan z'n vorige leg. Van "Codeine" krijg ik line-dans neigingen, maar een nummer zoals "Go It Alone" kan ik erg waarderen. Goeie!

Hoe zijn vorige platen klinken weet ik niet; maar dit is een bijzonder mooie cd die ik als "truckers-liefhebber" een tijdje terug op me heb laten inwerken. Ik las ergens dat dit onder de categorie "country-soul" valt, naast het feit dat ik dit een verschrikkelijk woord vind denk ik dat Americana de lading ook wel dekt (is ook een tamelijk breed begrip natuurlijk).

"Here we Rest' is een behoorlijk ingetogen plaat waarbij ik liefhebbers van Ray Lamontagne toch wil aanmoedingen om 'Here we Rest' een kans te geven. Zijn stemgeluid geeft mij altijd een prettige rustig hoofd tijdens warrige dagen (en die heb ik nogal ) en laat Jason Isbell nu toch hetzelfde voor elkaar krijgen! Nummmers als 'Alabama Pine' en 'Stopping By' zijn mijn voorlopige hoogtepunten. Het Popelement waar Klumpie naar refereert zorgt ervoor dat de nummers meteen lekker in gehoor liggen dankzij een paar aanstekelijke melodielijnen (zoals in Codeine); maar een popplaat is het gelukkig niet.

4* voor de muziek en 80* voor de hoes; een waar kunstwerk.

Ik luister deze nu pas voor de tweede keer, en misschien is dit niet echt het soort muziek waar de meeste Europeanen voor warmlopen, maar moet er toch niet eigenlijk veel meer aandacht komen voor deze plaat?

Geef mij een wekelijks radioprogramma met 2 uur zendtijd en we hebben een deal!

In het begin van het jaar leerde ik Drive-By Truckers kennen met Go-Go Boots. Wat mij betreft een absolute kanshebber voor beste album van 2011! Toevallig zag ik een week of 2 geleden dat dit ex-lid van de band een solo-album uit heeft. En laat dat ook weer een topper zijn!

Dit album is iets rustiger dan het werk dat ik van Isbell ken bij Drive-By Truckers (ken enkel The Dirty South uit die periode), maar daarom niet minder goed. Hij bewijst alleszins een uitstekende songschrijver te zijn!

Favorieten: Alabama Pines, We've met en Codeine.

4*

Waar Jason Isbell in zijn tijd bij Drive-By Truckers nog flink van leer trok kiest hij op zijn soloplaten een wat ingetogener aanpak. Zo ook op "Here We Rest". Deze plaat is doordrenkt met invloeden uit roots, Americana en country. Op een aantal nummers gaat het tempo nog aardig omhoog en hoor je flarden van de rockinvloeden van Drive-By Truckers. Bijvoorbeeld op "Go It Alone" en "Never Could Believe". Maar alle nummers hebben iets van soul in zich. Of dit nu komt door Isbell zijn stem of de toch soulvolle en funky ondertoon van de muziek weet ik niet, maar "Here We Rest" is een uitermate prettige plaat om naar te luisteren. Isbell is naast een goede zanger en gitarist vooral een goede liedjesschrijver, dat bewees hij al in Drive-By Truckers, maar ook solo staat hij zijn mannetje. Dit is een talentvolle jongen waar we hopelijk nog veel van gaan horen.

Isbell is hier nog ver verwijderd van zijn twee aanstaande meesterwerken. Go It Alone en Codeïne zijn toppers, maar de rest van het album is redelijk slappe hap.

Ik zal de plaat nog wel een paar keer draaien, mogelijk groeit ie. Maar vooralsnog vind ik dit een teleurstellend schijfje.

Totaal niets eens met bovenstaande schrijver. Dit is verre van slappe hap maar wellicht wel, na Southeastern, Isbell's beste!

Heb hem onlangs ontdekt dankzij tv serie Billions, waar Go it Alone ergens "onder" een scène zat. Zo nu en dan ga ik direct voor de bijl. Dit was zo'n momentje. Had nog nooit van hem gehoord, maar las tot mijn verbazing, dat hij aan de andere kant van de plas een heel grote is. Ik heb het album Here we rest meteen na de Billions aflevering beluisterd. Helaas, de rest kon mij niet bekoren.

Codeine is zo mooi gezongen met gevoel zeg!
Verder is dit echt een uitstekend alt country album waarvan ik overtuigd ben dat ik meer van jason isbell ga luisteren!