Okkervil River - I Am Very Far (2011)

Dit zesde album van Okkervil River begint opvallend zwak. Bij eerdere albums begint deze band normaal gesproken met hun beste nummers, maar in dit geval is dat dus niet zo. The Valley is een bijna vervelend nummer en Piratess is iets beter, maar vooral qua tekst nogal nietszeggend. Van de drie volgende nummers, is alleen Rider de moeite waard. Hiermee heb je dus in prinicpe al een zeer tegenvallende helft van een album gehad, waardoor een topscore uitgesloten is.

Maar gelukkig is daar wel het herstel. Het begint met We Need a Myth, wat een prachtige opbouw kent. Daarna volgt Hanging from a Hit en het hoogtepunt Show Yourself, waarmee Okkervil River laat horen dat zij wel degelijk gegroeid zijn. Your Past Life is ook bovengemiddeld goed, en The Rise is een sterk slotstuk. Het moet gezegd worden dat de tweede helft van dit album nogal bombastisch is, maar dat bevalt mij eerlijk gezegd wel. Het is in ieder geval een stuk beter dan de eerste helft, dat op geen enkele wijze weet op te vallen.

Over het geheel genomen is dit inderdaad een kalme plaat voor Okkervil River. Er staan echter 13 nummers op, met toch regelmatig een aantal ouderwetse versnellingen daarbij. Om te beginnen gelijk al openingstrack The Valley, gevuld met heerlijke strijkers. Rustiger is Pirates, een nummer waar ik aan moest wennen. Maar wat heeft het eigenlijk een heerlijk relaxte beat en loopt het lekker.
Het wordt gevolgd door één van de beste nummers: The Rider. Ja hoor, toch echt in die ouderwetse Okkervil River versnelling, met een Arcade Fire achtige piano, gevolgd door sterke drums en violen. Het dwarrelt fraai door je kamer heen (of je hoofd als je een koptelefoon op hebt). Eigenlijk lijkt dit ook wel een beetje een Springsteen nummer.

En dan Lay of the Last Survivor. Daar horen we een bekend geluid terug: dat van de Nieuw Zeelandse band The Veils. Als je mij dit had laten horen en gezegd dat het een nieuw nummer van The Veils was, had ik je geloofd. Ik ben een fan van The Veils met hun intense hele fraaie muziek, dus dit rustige mooie nummer mag er wezen. Die sound komt trouwens vaker terug op dit album.
White Shadow Waltz is echt een heerlijk nummer, a la Arcade Fire. Tegen het valse aan gezongen vol met aanzwellende violen en trommels. Fantastisch. En het gaat zo door: We Need A Myth heeft een geweldige opbouw, begeleidt door piano, gitaar en drum.

Dan gaan we de rustige nummers in. Het begint met de honkie-tonkie piano van Hanging from a Hit. Opvallend is de mooie zang van Will Sheff en de fraaie melodie. Show Yourself is nog wat rustiger en wordt begeleidt door een akoestische gitaar en electronica. Op de koptelefoon klinkt dit nummer echt prachtig. En ineens komt er een electrische shoegaze gitaar voor de finale: sterk.

Your Past Life as a Blast heeft een mooi orgeltje eronder en doet weer denken aan The Veils. Shake It, Shake It! Wake and Be Fine heeft fantastisch mooie violen, een lekkere piano en knallende momenten. De finale track The Rise duurt ruim 6 minuten en is een monumentaal nummer. Piano, dubbele zang, violen en andere klassieke instrumenten beginnen vol aan dit nummer. Dan volgt er een heel rustig, bijna barok, tussenstuk, waarna er een enigzins chaotisch en toch mooi eind volgt.

Alles bij elkaar is dit een heel gevarieerde plaat geworden, van rustige momenten tot aanzwellende finales. Er worden veel verschillende instrumenten gebruikt en flink wat stijlen, waarbij de vergelijking met soms the Veils & the Arcade Fire opvallen. De productie is sterk en de uitvoering evenzo. En de plaat staat vol met goede tot prachtige tracks. Echt een hoogtepunt van 2011 dit I Am Very Far!

'I Am Very Far', mijn eerste kennismaking met Okkervil River. Nou ja, als je die samenwerking met Roky Erickson van vorig jaar niet meetelt, natuurlijk. Eigenlijk moet je die wel meetellen, dus ik beken; niet mijn eerste kennismaking met Okkervil River.

Wat me gelijk vanaf het begin opvalt, is de zang van Will Sheff. Niet bepaald m'n ding, maar het straalt een zekere elegantie uit, waardoor ik op sommige momenten (vooral wanneer de instrumentatie sterk is) toch overstag ga. Voorbeelden daarvan zijn 'We Need a Myth' en het lieflijke 'Mermaid'. Niet elk nummer is een voltreffer, maar onder andere die twee doen het toch wel voor mij.

Helaas zijn dat uitzonderingen, en ontstijgt het merendeel van de nummers de middelmaat niet. De eerste twee nummers vind ik zelfs ronduit vervelend klinken, nogal slappe popsongs. Dan is afsluiter 'The Rise' andere koek; waarom dat zo is, dat hoef ik niet meer te vertellen, dat heeft west hierboven al gedaan in zijn mooi geschreven review.

De meest opvallende conclusie die ik trek na de 51 minuten die dit plaatje duurt, is dat ik Okkervil River beter vind als ondersteunend element, op de achtergrond. Als begeleiders van Roky Erickson deden ze het geweldig, echt een heel goeie plaat met nogal wat sterke songs, mede dankzij Okkervil River. Nu ik eindelijk ook een plaat van hen alleen heb beluisterd, ben ik lichtjes teleurgesteld, had er toch iets meer van verwacht. Maar eens teruggrijpen naar ouder werk, dan?

3 sterren

Tot dit album was ik eigenlijk een behoorlijk grote fan van Okkervil River. Maar bij dit album ben ik eigenlijk afgehaakt. Het heeft mij nooit weten pakken. Getuige ook mijn vorige bericht hier uit 2011 en het feit dat ik 10 jaar later nog steeds niet gestemd heb.

Ik had het album toen echter wel blind gekocht en dus heb ik het de afgelopen weken na jaren stof vergaren in de kast nog eens een herkansing gegeven.

Na een aantal luisterbeurten, zit de waarheid wellicht ergens in het midden. Het album haalt voor mij persoonlijk absoluut niet het niveau van de albums daarvoor. Ik blijf ook het gevoel behouden dat de stijl wat verandert is en dichter aanleunt bij (wat ik ken van) Shearwater dan bij wat Okkervil River tot dan toe gemaakt had.

Maar het is zeker niet zo dat het album me over de gehele lijn niet weet te raken. Het grootste probleem is dat ik vooral de opener en het tweede nummer niet denderend vind. Wellicht ben ik daardoor nooit helemaal in het album geraakt.

Daarna bouwt het album wel geleidelijk aan op naar een (voor mij) goed middenstuk waar ik wel een aantal nummers weet te waarderen. Ook de afsluiter vind ik tof.

Al bij al dus een degelijke album met een aantal fijne nummers, maar als geheel voor mij toch te mager voor wat ik gewend ben (of was) van deze band.

Favorieten: White Shadow Waltz, We Need a Myth, Hanging From a Hit

3*