Graveyard - Hisingen Blues (2011)

Fantastische hoes en een geweldige plaat voor iedereen die van lekkere jaren zeventigrock houdt. Een beetje blues, psychedelica en veel rock n roll. Lekker gitaarwerk, goede zang en een zeer overtuigende sound.

Op eerste gehoor wat gevarieerder dan de eerste, waar het soms een beetje teveel op hetzelfde neerkwam. Ook z'n stem is nóg beter, en tóch lekker retro..
Lekker plaatje iig allemaal!

En idd 'n schöne hoes

Erg lekker plaatje waarin inderdaad genres als blues, rock en een scheutje psychedelica heerlijk worden gemixt. Maar vooral die zang!

haha idd, niet bijster origineel maar prima plaatje

prachtige hoes

Meer en meer bands vinden tegenwoordig weer inspiratie bij de muzikale helden van veertig jaar geleden. Blood Ceremony, Witchcraft, The Devil's Blood gooien hoge ogen met verscheidene soorten rock die rechtstreeks uit de seventies lijken te komen. Het zijn meer dan simpelweg hommages: deze groepen brengen een authentieke adaptatie van een klassieke stijl. Graveyard volgt diezelfde "retro is hip"-richting en mag zich probleemloos bij bovenstaand gezelschap voegen: dit is de hemel voor adepten van de jaren 70.

Er was eens een band genaamd Norrsken, die na een paar demo's alweer even snel verdween als hij ontstaan was. Zo zijn er ontelbaar veel bandjes, maar deze bleek uiteindelijk belangrijk. Gitarist Magnus Pelander creëerde met Witchcraft namelijk één van de beste odes aan de doomgeoriënteerde hardrock van de seventies. De overige leden van Norrsken hadden wat meer tijd nodig, maar vormden in 2006 uiteindelijk Graveyard; het Witchcraft voor seventies bluesrock.

Opmerkelijk voor een band die vol trots de seventies-vlag rondzwaait: Graveyard mikt niet op het occulte. Een flinke meerderheid van de groepen binnen de recente opflakkering - zoals pakweg Ghost en Jex Thoth - mikt op duistere sfeer en teksten, en volgt zo aardig in de voetsporen van Black Sabbath. Die vergelijking gaat bij Graveyard niet helemaal op, en we moeten eerder kijken naar groepen als Led Zeppelin, Cream en The Jimi Hendrix Experience. En dat zijn niet zozeer de invloeden die we duidelijk afgelijnd terugvinden binnen dit album, het is gewoon een rijtje namen waarbij het logisch lijkt dat dit Graveyard ertussen zou staan. Had Graveyard in de jaren 70 bestaan, ze hadden exact geklonken zoals nu het geval is en ze zouden dan ook perfect binnen die hippiecultuur gepast hebben.

Want laten we niet teveel rond de pot draaien: ‘Hisingen Blues' is een klassieker in wording, dat kan niet anders. Wanneer critici in de toekomst zullen zeggen dat hedendaagse muziek niet met klassiekers mag vergeleken worden, zal dit album de maatstaf zijn waar bluesrockbands tegenop moeten zien te vechten. Niet alleen in de uitvoering van de nummers, maar ook in de opbouw van het album. Het geheel klikt gewoon en is een schoolvoorbeeld van een interessant geschreven album: geen fillers, een dynamisch evenwicht en het laatste nummer lijkt altijd weer zo vroeg te komen.

‘Hisingen Blues' is opmerkelijk gevarieerd qua aanwezige stijlen. In ‘Ain't Fit to Live Here', ‘Hisingen Blues' en ‘Rss' worden alle registers opengetrokken en trakteert de band ons op de meest overtuigende rock 'n roll die we in tijden gehoord hebben. Strakke riffs die fris klinken en een perfecte balans weten te introduceren: de nummers zijn simpel genoeg om in meegesleurd te worden, maar kennen wel degelijk sterke hooks die lang blijven nazinderen. Het basspel is opmerkelijk swingend, de drums injecteren veel energie en de rauwe vocalen van Joakim Nilsson doen nog het meest denken aan een jonge Robert Plant.

In nummers als ‘No Good, Mr Holden' en ‘Uncomfortably Numb' zien we dan weer een compleet andere kant van de groep. Dit is trage, ingetogen blues die met veel gevoel gespeeld wordt. Het zorgt voor rustige momenten tussen de snellere nummers door (al worden die twee heel netjes uitgebalanceerd) en toont aan dat dit een volwassen band is, niet zomaar een bende tieners die hun vaders platenkast willen naspelen. Tekenend voor de precisie waarmee dit album werd opgebouwd is ‘Longing': een zeer dromerig muziekstuk dat door zijn gefluit beelden van woestijnen en verlaten saloons oproept - een logische associatie, dankzij die vervloekte Ennio Morricone.

Het is uiteindelijk vreemd dat dit album op Nuclear Blast verschijnt, toch vooral het label dat bekendstaat voor de vele commercieel succesvolle, artistiek saaie metalbands. Maar goed: retrorock is hip, dus zal elk label wel een graantje van het succes willen meepikken. Mij niet gelaten, want hoewel Nuclear Blast een slechte reputatie heeft in verband met creatieve artiesten (veel degelijke groepen sterven onder dat label plots een saaie dood), valt daar op ‘Hisingen Blues' niets van te merken, en verdient dit soort bands alle mogelijke aandacht die ze kunnen krijgen. Dit is een klasseplaat: van begin tot eind meeslepend en overtuigend, zonder dat er ooit één seconde op halve kracht gespeeld wordt. Een dikke aanrader voor de liefhebbers van het betere seventies- en algemene rockwerk; een tijdmachine naar de bloeiperiode van vrije gedachten en vrije muziek.


Geschreven voor Digg.be

Mooie recensie!

Klinkt erg lekker deze plaat, en doet me bij vlagen wel aan The Black Crowes denken! Heb er wel direct vier sterren aangegeven, het voelt alsof deze nog vaak deze cd-speler ingaat.
Erg goede recensie op Digg.be inderdaad!

Wat een geweldig album zeg! Het doet inderdaad aan The Black Crowes denken en zelfs Led Zeppelin. De zanger doet namelijk denken aan Robert Plant, wat een strot heeft die man! En gelijk met zo´n heerlijke drumfill beginnen! Van zwaar rockend spul naar bluesy nummer. Een aanrader. 4,5 ster!

Deze staat nog op mijn verlanglijstje. Hun debuut mocht er trouwens ook al zijn.

In het topic waarin je kennis kan maken met muzikaal 2011, kwam het nummer 'Hisingen Blues' voorbij. Erg goed nummer! Ik ga deze plaat zeker eens proberen.

Wat een lekker, nostalgisch plaatje is dit! Zeker de moeite van het beluisteren waard!

Goeie plaat toch wel. Jaren '70 rock is een grote invloed, net als bij DeWolff trouwens. Dit jaar heb je ook nog Rival Sons gehad, denk ik, die ook de mosterd bij de jaren '70 rock van Led Zeppellin en dergelijke halen (ook al zijn hun eerste twee platen uit 1969). Hier kom ik nog wel op terug.

Laat ik allereerst vaststellen dat het mij ongelofelijk verbaasd heeft dat het ‘grotere’ publiek deze eigenzinnige band nog niet ontdekt heeft. De tijd zou, meer dan ooit, rijp moeten zijn voor een rockband die oude tijden op een waardige manier doen herleven en daarnaast een karakter aan de muziek geven die tijdloos te noemen valt. Graveyard weet ons dit met Hislingen Blues voor te schotelen met een aantal ingrediënten die in samenhang elkaar naar een hoger niveau tillen en dit niet meer loslaten. Direct in het oog springend en naar de keelgrijpend is de stem van Joakim Nilsson. Wat een strot heeft de man. Hij varieert enorm en weet je in een nummer in je stoel te laten rillen, om vervolgens 30 seconden later je diezelfde stoel door het raam te laten smijten. No Good, Mr. Holden is hier illustratief voor. Een episch rocknummer dat, wat mij betreft, in z’n genre een van de betere nummers is van de laatste jaren.. In tegenstelling tot het debuut lijkt op dit album alles samen te vallen. Ze ontroeren. Ze tillen je op en laten je vallen. Ze fluiten. Ze schreeuwen. Ze gaan (in de vooruitstomende zin van ’t woord). De strakke guitar riffs van Ramm en Nilsson raken tot de diepste lichaamsvezel en ik laat me meenemen door de in Hislingen Blues bezongen Lucifer. Hand in hand met meneer de duivel, lopend op straat met m’n koptelefoon ,going by the riot, bloemenkramen in elkaar trappen. Om ze vervolgens weer netjes op te ruimen. Niet iedereen kan zo stoer zijn als deze Zweedse boys.

Mooie omschrijving van het album. Maar met 41 stemmen is deze plaat toch ook niet zo onbekend? Helemaal onontdekt is deze plaat dus niet volgens mij. Bovendien wordt ie ook goed gewaardeerd, en dat is in mijn ogen toch wel terecht, mijn score zou ook vrij hoog liggen. Maar ik heb 'm nog niet genoeg beluisterd, dus voorlopig geef ik nog geen cijfer.

Voor mij worden de verwachtingen niet helemaal ingelost met dit album. Het klinkt allemaal lekker maar er lijkt net als op het debuut een gebrek aan echte memorabele nummers.

Precies om die reden heb ik het woord 'grotere' ook op deze manier gebracht. Mijn overtuiging van dit album overtreft die 41 stemmen als het ware. Een prima aantal, maar naar mijn mening lang niet genoeg. Maargoed tijd zal ons wellicht leren.

Ah, oké.

Vandaag nog eens beluisterd tijdens het lopen, en het is gewoon lekker stevige rockmuziek, één brok energie. Ik voelde het ook, de muziek stuwde me voort vandaag.

Zo wilde ik beginnen aan een epistel over het kleurrijke gevoel wat deze mannen je brengen, maar een betere beschrijving dan dit wordt het niet en zal ik dan ook niet proberen. Geopend op 4 sterren, maar dat houdt niet in dat-ie niet kan stijgen. Wat een ontdekking van een plaat (of band eigenlijk) binnen 4 dagen MusicMeter.

'Hisingen Blues' wordt niet zwakker met de luisterbeurt, maar ook niet echt sterker. Het blijft wat het is: energieke rockmuziek, met invloeden uit de rock 'n roll en blues. Als 'Longing' passeert, moet je moeite doen om niet aan Morricone te denken, erg fraaie sfeerschepping. Van de levendige opener tot de ijzersterke afsluiter is het genieten, beter dan Red Bull of wat voor energiedrank ook. Een fikse stroomstoot!

3,5 sterren

Staan eind dit jaar wederom hun kunstje te vertonen in Nederland. Dit keer in de Vera te Groningen. Gaat dat zien! Graveyard | Vera Groningen - vera-groningen.nl

Zwaar op de jaren zeventig leunende blues/stoner rock met lekker rauwe stem die hier en daar aan Spooky Tooth doet denken.

Als je me had gezegd dat de plaat uit begin jaren 70 kwam, had ik het direct geloofd.
Ik moet het alleen wel vaker horen, om er echt verliefd op te worden, want het nivo van bijvoorbeeld Kamchatka haalt het mijns inziens niet.

Triggerfinger meets Led Zep, maar dan beter (of zoiets). Wat een plaat!
Ben zeer gecharmeerd van de 'ballads' No Good, Mr. Holden, Siren en Uncomfortably Numb, maar de energieke rockers alla het titelnummer mogen er ook zijn. Een echte must voor de liefhebber van bluesrock.

Meer nog: dit is een (cult)klassieker in wording; voor mij nu al een van de beste platen van de jaren '10, en ze gaan van ver mogen komen om daar nog iets aan te veranderen!

Waar hij ook op leunt, het is een gewéldige plaat! Klassieker? Van mij mag het!

Het enige minpunt dat ik kant ontdekken zijn de teksten, die vind ik niet bepaald geïnspireerd en/of mooi. Maar ik maal er eerlijk gezegd niet om als de muziek en zang zo fantastisch is.

Ik ken geen enkele tekst van geen enkele band.

Ieder haalt zo zijn eigen plezier uit muziek. Sommige mensen zijn echt verzot op songteksten. Mij kan het niet zo schelen. Ik ben dan weer verzot op gitaarsolo's.

Ik ken van sommige nummers de tekst die voor mij een meerwaarde geeft aan de muziek. Maar voor bands als Graveyard is dat wel zeer zelden het geval.

Een goede tekst kan wel eens de kers op de taart zijn (omgekeerd volstaat een goede tekst zelden of nooit voor een goed nummer).
Maar dit is idd misschien het verkeerde genre om op de teksten te gaan letten.

Toch maar de volle vijf sterren gegeven, nummers als The Siren, No Good mr Holden, Hisingen Blues en Ain't Fit to Live Here plakken ondertussen echt wel aan mn huid.

Het gewoon album is ook zo fijn opgebouwd met zo'n knallende binnenkomer, en daarna leuke afwisseling tussen rustigere en snellere nummers.

Verder sluit ik me aan bij de uitstekende recensie van Chimpz: invloeden uit de jaren 70 zijn evident (Led Zep, Allman Brothers, Black Sabbath, Deep Purple, Rory Gallagher,...), maar de sound is iets steviger - zo af en toe hoor je wat Kyuss erdoor (in het vorige album mss nog iets meer, zie bv. het laatste nummer daar). En dan komt er met Longing nog een flard Morricone langsdrijven.
Geen slechte referenties, en alle invloeden worden omgesmeed tot een prachtige eigen sound: lekkere gitaar(solo's), veel energie, en zanger Joakim Nilsson dwingt veel bewondering af met zijn vocale capriolen.

Duurt even voor je het album volledig kan doorgronden, maar dan... wowee (zowee)!! Klassieker in wording zoals eerder gezegd.

Heb ik ook, teksten boeien mij ook nauwelijks.
Graveyard gezien op FortaRock, ze hebben er een fan bij

Zo dit is een groeiplaat geweest zeg, soort mengelmoes van alle genres waar ik van hou. Zou dit graag live zien. 4,5*

Dit is een heerlijke plaat. Het rockt, het sleept mee, het is genieten. Fijn gitaarspel en een fijne zanger. Erg leuk album.