Graveyard - Hisingen Blues (2011)

Meer en meer bands vinden tegenwoordig weer inspiratie bij de muzikale helden van veertig jaar geleden. Blood Ceremony, Witchcraft, The Devil's Blood gooien hoge ogen met verscheidene soorten rock die rechtstreeks uit de seventies lijken te komen. Het zijn meer dan simpelweg hommages: deze groepen brengen een authentieke adaptatie van een klassieke stijl. Graveyard volgt diezelfde "retro is hip"-richting en mag zich probleemloos bij bovenstaand gezelschap voegen: dit is de hemel voor adepten van de jaren 70.

Er was eens een band genaamd Norrsken, die na een paar demo's alweer even snel verdween als hij ontstaan was. Zo zijn er ontelbaar veel bandjes, maar deze bleek uiteindelijk belangrijk. Gitarist Magnus Pelander creëerde met Witchcraft namelijk één van de beste odes aan de doomgeoriënteerde hardrock van de seventies. De overige leden van Norrsken hadden wat meer tijd nodig, maar vormden in 2006 uiteindelijk Graveyard; het Witchcraft voor seventies bluesrock.

Opmerkelijk voor een band die vol trots de seventies-vlag rondzwaait: Graveyard mikt niet op het occulte. Een flinke meerderheid van de groepen binnen de recente opflakkering - zoals pakweg Ghost en Jex Thoth - mikt op duistere sfeer en teksten, en volgt zo aardig in de voetsporen van Black Sabbath. Die vergelijking gaat bij Graveyard niet helemaal op, en we moeten eerder kijken naar groepen als Led Zeppelin, Cream en The Jimi Hendrix Experience. En dat zijn niet zozeer de invloeden die we duidelijk afgelijnd terugvinden binnen dit album, het is gewoon een rijtje namen waarbij het logisch lijkt dat dit Graveyard ertussen zou staan. Had Graveyard in de jaren 70 bestaan, ze hadden exact geklonken zoals nu het geval is en ze zouden dan ook perfect binnen die hippiecultuur gepast hebben.

Want laten we niet teveel rond de pot draaien: ‘Hisingen Blues' is een klassieker in wording, dat kan niet anders. Wanneer critici in de toekomst zullen zeggen dat hedendaagse muziek niet met klassiekers mag vergeleken worden, zal dit album de maatstaf zijn waar bluesrockbands tegenop moeten zien te vechten. Niet alleen in de uitvoering van de nummers, maar ook in de opbouw van het album. Het geheel klikt gewoon en is een schoolvoorbeeld van een interessant geschreven album: geen fillers, een dynamisch evenwicht en het laatste nummer lijkt altijd weer zo vroeg te komen.

‘Hisingen Blues' is opmerkelijk gevarieerd qua aanwezige stijlen. In ‘Ain't Fit to Live Here', ‘Hisingen Blues' en ‘Rss' worden alle registers opengetrokken en trakteert de band ons op de meest overtuigende rock 'n roll die we in tijden gehoord hebben. Strakke riffs die fris klinken en een perfecte balans weten te introduceren: de nummers zijn simpel genoeg om in meegesleurd te worden, maar kennen wel degelijk sterke hooks die lang blijven nazinderen. Het basspel is opmerkelijk swingend, de drums injecteren veel energie en de rauwe vocalen van Joakim Nilsson doen nog het meest denken aan een jonge Robert Plant.

In nummers als ‘No Good, Mr Holden' en ‘Uncomfortably Numb' zien we dan weer een compleet andere kant van de groep. Dit is trage, ingetogen blues die met veel gevoel gespeeld wordt. Het zorgt voor rustige momenten tussen de snellere nummers door (al worden die twee heel netjes uitgebalanceerd) en toont aan dat dit een volwassen band is, niet zomaar een bende tieners die hun vaders platenkast willen naspelen. Tekenend voor de precisie waarmee dit album werd opgebouwd is ‘Longing': een zeer dromerig muziekstuk dat door zijn gefluit beelden van woestijnen en verlaten saloons oproept - een logische associatie, dankzij die vervloekte Ennio Morricone.

Het is uiteindelijk vreemd dat dit album op Nuclear Blast verschijnt, toch vooral het label dat bekendstaat voor de vele commercieel succesvolle, artistiek saaie metalbands. Maar goed: retrorock is hip, dus zal elk label wel een graantje van het succes willen meepikken. Mij niet gelaten, want hoewel Nuclear Blast een slechte reputatie heeft in verband met creatieve artiesten (veel degelijke groepen sterven onder dat label plots een saaie dood), valt daar op ‘Hisingen Blues' niets van te merken, en verdient dit soort bands alle mogelijke aandacht die ze kunnen krijgen. Dit is een klasseplaat: van begin tot eind meeslepend en overtuigend, zonder dat er ooit één seconde op halve kracht gespeeld wordt. Een dikke aanrader voor de liefhebbers van het betere seventies- en algemene rockwerk; een tijdmachine naar de bloeiperiode van vrije gedachten en vrije muziek.


Geschreven voor Digg.be

Toch maar de volle vijf sterren gegeven, nummers als The Siren, No Good mr Holden, Hisingen Blues en Ain't Fit to Live Here plakken ondertussen echt wel aan mn huid.

Het gewoon album is ook zo fijn opgebouwd met zo'n knallende binnenkomer, en daarna leuke afwisseling tussen rustigere en snellere nummers.

Verder sluit ik me aan bij de uitstekende recensie van Chimpz: invloeden uit de jaren 70 zijn evident (Led Zep, Allman Brothers, Black Sabbath, Deep Purple, Rory Gallagher,...), maar de sound is iets steviger - zo af en toe hoor je wat Kyuss erdoor (in het vorige album mss nog iets meer, zie bv. het laatste nummer daar). En dan komt er met Longing nog een flard Morricone langsdrijven.
Geen slechte referenties, en alle invloeden worden omgesmeed tot een prachtige eigen sound: lekkere gitaar(solo's), veel energie, en zanger Joakim Nilsson dwingt veel bewondering af met zijn vocale capriolen.

Duurt even voor je het album volledig kan doorgronden, maar dan... wowee (zowee)!! Klassieker in wording zoals eerder gezegd.