The Waterboys - In a Special Place (2011)
Alternatieve titel: The Piano Demos for This Is the Sea
mijn stem
27 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chrysalis
-
Don't Bang the Drum (3:14)
-
Be My Enemy (3:56)
-
All the Bright Horses (0:40)
-
Custer's Blues (3:29)
-
Beverly Penn (5:23)
-
The Day I Ran Out of People (2:04)
-
The Pan Within (4:32)
-
Winter in the Blood (4:10)
-
The Woman in Me (2:41)
-
Looking for Dickon (2:18)
-
Paris in the Rain (4:29)
-
Talk About Wings (1:03)
-
The Whole of the Moon (5:42)
-
Old England (4:02)
-
Trumpets [Headstrong Remix 2011] (3:24)
0
geplaatst: 22 juni 2011, 22:15 uur
Allejezus wat is dit mooi! Ik heb deze plaat hier vaak voorbij zien komen, maar was eigenlijk niet van plan hier aandacht aan te schenken. Het woord demo's schrikt toch af. Het doet denken aan krakerige knutselwerkjes die in een vochtige kelder of op een tochtige zolder zijn opgenomen en ik was bang dat deze release afbreuk zou doen aan het prachtige album uit 1985.
Dankzij GrafGantz, die deze plaat luisterde en op soulseek te kennen gaf dat het erg goed was, heb ik de plaat toch een kans gegeven. En die krakerige knutselwerkjes waar ik eerder aan refereerde, zijn op deze plaat niet te vinden. Sterker nog, het geluid op deze plaat is kraakhelder. We horen hier kale pianoversies uit de tijd van de opnames van dit album, waarbij Mike Scott zich op enkele nummers spaarzaam laat begeleiden. Logischerwijs zijn deze nummers dan ook een stuk kaler dan in de versies waarin iedereen ze kent. Hoewel kaal in deze ook weer een te kaal woord is. Mike Scott heeft een prachtige 'drukke' stijl van pianospelen, waardoor de andere elementen van The Waterboys (bijvoorbeeld de viool van Steve Wickham) helemaal niet gemist worden.
En dan valt meteen bij Don't Bang The Drum op wat voor een dijk van een stem Mike Scott heeft. Waar deze op de reguliere platen tegen een complete band moet opboksen, krijgt hij op deze plaat ruim baan en dat pakt geweldig uit.
Dankzij GrafGantz, die deze plaat luisterde en op soulseek te kennen gaf dat het erg goed was, heb ik de plaat toch een kans gegeven. En die krakerige knutselwerkjes waar ik eerder aan refereerde, zijn op deze plaat niet te vinden. Sterker nog, het geluid op deze plaat is kraakhelder. We horen hier kale pianoversies uit de tijd van de opnames van dit album, waarbij Mike Scott zich op enkele nummers spaarzaam laat begeleiden. Logischerwijs zijn deze nummers dan ook een stuk kaler dan in de versies waarin iedereen ze kent. Hoewel kaal in deze ook weer een te kaal woord is. Mike Scott heeft een prachtige 'drukke' stijl van pianospelen, waardoor de andere elementen van The Waterboys (bijvoorbeeld de viool van Steve Wickham) helemaal niet gemist worden.
En dan valt meteen bij Don't Bang The Drum op wat voor een dijk van een stem Mike Scott heeft. Waar deze op de reguliere platen tegen een complete band moet opboksen, krijgt hij op deze plaat ruim baan en dat pakt geweldig uit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.