Jenny Hval - Viscera (2011)

Deze bijzondere plaat verdient wel wat meer aandacht. Jenny Hval is een Noorse zangeres, en het label verraadt al dat hier weinig doorsneemateriaal te verwachten is. De plaat opent met sinistere geluiden en de eerste regel luidt "I arrived in town with an electric toothbrush pressed against my clitoris.”
Daarna ontpoppen zich negen liedjes die laveren tussen traditionele folk, soundscapes (niet voor niets is de plaat geproduceerd door Deathprod), en gothische toestanden. De teksten lijken te zijn geobsedeerd door lichaamsvocht en andere ongemakken. Geen makkelijke plaat, maar vastbijten loont. Pas na meerdere luisterbeurten komt de schoonheid naar boven. Jenny heeft een prachtige folky stem waarmee ze veel varieert. De muziek is een mengeling van akoestische instrumenten met electronica.
Moeilijk te plaatsen dit, maar erg indrukwekkend.

Ik ben het met je eens dat dit een onderschatte cd is geworden. Mijn aandacht was pas getrokken toen Viscera op nummer 1 stond in de top 10 van 2011 van Themilkfactory.com. En ik ben sinds Blood Flight helemaal betoverd. Het is inderdaad een deels geïmproviseerd album over organen, lichaamsappen en alles wat Itchy al noemde, maar dat is echt geen straf.

De stem van Jenny Hval kan in luttele seconden omslaan van hemels mooi naar gemeen en razend, alsof Joanna Newsom opeens transformeert in Maja Ratkje. En dat doet ze zeer knap. Ook de begeleidingsband en de Deathprod-productie zijn indrukwekkend.

Ik zal over een boel luisterbeurten een score plaatsen en die zal denk ik alleen maar in de hoge regionen eindigen.

Mag het? Mag ik na 3 dagen luisteren al de volle mep geven? Zou ik het doen? Waarom niet. Misschien omdat dit de meest indrukwekkende cd is die ik wellicht over het hele jaar heb gehoord? Mijn Nummer 1 van 2011 was RE: ECM, een bijzonder studie naar akoestische en elektronische klanken die me eindeloos doet fascineren. Runnerup was Tim Hecker, die weliswaar geen hele verrassende plaat maakte maar toch het beste was dat hij tot dat moment had uitgebracht.

Jenny Hval verpulvert ze allemaal. En dat allemaal met een cd vol met teksten over golden showers, vagina's met tanden, uitgehoeste longen en plukken haar. Een album over sensualiteit, feminisme en pornografie. Een album over moedermelk, communicerende lichamen. Een album dat, net zoals een elleboog, helemaal geen refrein kent. Maar toch slaagt ze met vlag en wimpel in haar opgave: tot een dieper inzicht te komen in de menselijke fysieke en psyche. En als ze zich dan ook nog eens laat begeleiden door prachtig gitaarwerk, noisedrones en een strot waar je alleen maar voor kan buigen, weet je dat je iets bijzonders in handen hebt. De zang, het instrumentarium én de teksten maken een hele grote klik met elkaar, alles lijkt 100% op zijn plaats. En bovendien weet het me diep te ontroeren.

Ik snap misschien niet eens de helft van de daadwerkelijke betekenis, maar gevoelsmatig levert dit een kaakslag die me knockout achter laat. Toch maar 5* uitdelen? Waarom niet, Ik kan het altijd terugdraaien. Maar ik hoop dat nooit te hoeven doen.

En inmiddels heeft Viscera een plekje veroverd in mijn top 10. Welliswaarop de 10e plek, die toch min of meer dienst doet als een plek waarin het album dat het laatste jaar de meeste indruk op me heeft gemaakt wordt getoond. Maar ook met dat gegeven bloijft Viscrea een wonderlijke, spectaculaire reis door het menselijk lichaam.

Er komt veel mooie muziek uit Noorwegen. Deze Jenny Hval is daar weer een prima voorbeeld van. Mooie arrangementen, veel afwisseling en meer dan goed gezongen. Tel daar een prima productie bij je op en je kunt weer even vooruit met deze Viscera. Aanrader die wat mij betreft net dat beetje extra heeft in dit bomvolle genre.

Een paar maanden inderdaad ook via de Milkfactory op het spoor gezet, wat op Internet geluisterd en de lp opgehaald bij het fameuze Minstrel records in Zwolle. Nu luister ik hem voor het eerst op vinyl. De plaat is toegankelijker dan ik had verwacht, (heb nog niet goed naar de teksten geluisterd), had op een of andere manier meer Diamanda Galas verwacht maar dat is (gelukkig) niet zo, als ik de nw Scott Walker heb gehaald daal ik weer af naar de donkere krochten. Heeft wel wat weg van Hanne Hukkelberg wiens laatste me wat te donker klinkt. Plaat is trouwens geperst op 45 toeren, klinkt fenomenaal. Wordt vervolgd na een paar luisterbeurten.

Prachtig debuut van deze klasse zangeres.
Blood Flight is mijn favoriet hier wat een gaaf nummer.

Da's een misvatting - zij werkte eerder al solo onder andere naam. Rune Gramophon is trouwens wel een fijn label.

Jenny Hval heeft echt een heel ontroerende, karaktervolle zangstem, zodat je in deze niet al te gestructureerde nummers moeiteloos meegesleept wordt. De begeleidende muziek is verder apart, sfeervol en een tikkeltje mysterieus. Af en toe klinkt dit bijna engelachtig, dan weer schuilt er een zeker venijn in. Maar ja, bij Rune Gramophon (inderdaad een zeer fijn label) kun je ook geen rechttoe-rechtaan folk verwachten, natuurlijk. Een intrigerend plaatje, al met al, waar ik vermoedelijk nog veel luisterplezier aan zal beleven. Aanrader voor folkliefhebbers die niet vies zijn van een twist of wat onconventionele elementen.

Ik begin er de laatste tijd achter te komen dat de folkhoek van het afgelopen decennium een ontzettend fijne is. Veel mooie, maar ook gewaagde en opvallende projecten.