menu

Status Quo - Ma Kelly's Greasy Spoon (1970)

mijn stem
3,81 (64)
64 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Pye

  1. Spinning Wheel Blues (3:21)
  2. Daughter (3:04)
  3. Everything (2:39)
  4. Shy Fly (3:51)
  5. (April) Spring Summer and Wednesdays (4:13)
  6. Junior's Wailing (3:35)
  7. Lakky Lady (3:15)
  8. Need Your Love (4:47)
  9. Lazy Poker Blues (3:38)
  10. Is It Really Me? / Gotta Go Home (9:35)
  11. Is It Really Me? / Gotta Go Home [Early Rough Mix] * (6:54)
  12. Daughter [Early Working Mix] * (2:57)
  13. Down the Dustpipe * (2:06)
  14. In My Chair * (3:19)
  15. Gerdundula [Original Version] * (3:23)
  16. Down the Dustpipe [BBC Session] * (1:49)
  17. Junior's Wailing [BBC Session] * (3:01)
  18. Spinning Wheel Blues [BBC Session] * (2:17)
  19. Need Your Love [BBC Session] * (2:29)
  20. In My Chair [1979 Promo Flexi] * (1:37)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 41:58 (1:11:50)
zoeken in:
Pieter Paal
Op hun derde plaat maakte Status Quo een koerswijziging van licht psychedelische pop naar boogie-woogie en blues-rock.
Met de singles 'Down the dustpipe' en 'In my chair' gaven ze al een voorproefje.
De plaat luistert heerlijk weg en je hoort hier al de basis van later werk zoals 'Down down'. De Fleetwood Mac (& Peter Green)-cover 'Lazy poker blues' zit goed in elkaar, maar hun versie van 'Roadhouse blues' van The Doors op 'Piledriver' vind ik wat minder. Ik moet nog steeds lachen om de zin 'She put some coal on the fire so I can keep my poker hot'. Het prachtige 'Everything' verscheen later als b-kant van de single 'Mean girl'.
Ik vraag mij al jaren af wie er op de cover van deze plaat afgebeeld staat.
Deze CD heeft ook goede bonus-tracks. Het prachtige 'Gerdundula' is de single-versie en is anders dan de album versie van 'Dog of two head'. Ook die BBC sessies en die promo flexi van 'In my chair' zijn hartstikke interessant.

Superman
Ma Kelly had het kennelijk gehad met de geestverruimende psychedelica en als de eerste plaat voor de jaren '70 niet snel zou rocken dan zwaaide de vettige paplepel. Nadat de heren de studio uitkwamen en kritische Ma de plaat aanhoorde vond ze hem kennelijk zo goed dat ze vergat de keuken op te ruimen. Stom dat hier in ons land moeilijker aan te komen is, de liefhebber zal een beroep moeten doen op de Oosterburen. Raar, dit is toch echt een heerlijk (speels geserveerd) menu waar je vinger en duim bij aflikt.

avatar van kaztor
Ma kijkt anders niet zo enthousiast.

Zou ik ook niet snel doen bij Quo.

Superman
Dat zeg ik, de keuken bleek achteraf nog rommelig.
Dat krijg je ervan als je de dingen in omgekeerde volgorde doet.

avatar van BenZet
4,0
Sterk album, lekker stevig. Naast Piledriver en Live 1977 vind ik dit het beste van quo

avatar van Rinus
4,0
Erg lekker, eerllijk bleusrock album van de Quo. De richting, die de band later in zou slaan met o.a Piledriver, zit er hier eigenlijk al in.
Het psychedelische tintje is hier wel verdwenen, De muziek is meer a la Ten Years After en meer van die bleusrock bands uit eind 60 begin jaren 70.

Integere en simpele produktie ook. Je hoort precies wat er gebeurt, links en rechts een gitaar, in het midden drums, bas en zang en een gitaarsolo, en als omlijsting een (Hammond) orgel of piano. Lekkere nummers, en als bonus Junior's Wailing, Gerdundula en In my chair, die jaren lang op de livesetlist van SQ stonden.

3,5
Zoals in één van de reacties hierboven te lezen is, is deze CD vreemd genoeg moeilijk te krijgen. Ik heb dan ook lang moeten zoeken om dit album op CD te krijgen, maar vandaag is het dan toch eindelijk gelukt.

Op LP heb ik 'm nog niet, dus ik luister 'm nu toch echt voor het eerst, en ik vind het een leuk album. De productie is heel erg eerlijk en ruw, maar dat vind ik op dit album juist ok. Voor mij hoeft het niet altijd perfect, overgeproduceerd en/of gepolijst te klinken. Vooral de gitaarsolo's van Francis Rossi klinken erg ruw, maar dat ik nou net erg gaaf!

Als ik me niet vergis is dit eigenlijk hun eerste echte rock album. Op dit album is al duidelijk de typisch Status Quo stijl te horen.

Jack in the Box
Dit album en het album dat hierna komt heb ik nog als Franse Vogue persing op vinyl. Er wordt vaak beweerd dat die persingen slecht zijn, maar ze klinken beter dan mijn CD versie van het Engelse Castle label.
Er moet ergens een dubbel-CD verkrijgbaar zijn waar alle PYE labelalbums van Status Quo (+ bonus tracks: singles etc.) op staan en waarvan volgens zeggen het geluid nog beter is.
Ma Kelly en Dog of two head zijn een aanloopje naar Piledriver dat bij Vertigo verscheen.
De Quo albums van 1970 t/m 1984 (met dat recht toe recht aan) geluid spreken mij het meest aan.

Normaal is de Nederlandse Status Quo!

avatar van vielip
4,0
Pieter Paal schreef:

Ik vraag mij al jaren af wie er op de cover van deze plaat afgebeeld staat.

Dat is Aaltje uit Frieschepalen! Daar is namelijk een muziekcafé met de naam Ma Kelly's en daar zit ze altijd aan de bar

On topic; dit album is samen met Dog of two head erg interessant! Op deze albums komt Quo langzaam maar zeker tot zichzelf. Toch staan ze ook, vooral op dit album, nog met 1 been in het verleden (Everything, Daughter en April, spring, summer & wednesdays).
De produktie is heerlijk! Lekker rauw en ongepolijst.

avatar van Brutus
4,5
Jack in the Box schreef:
Dit album en het album dat hierna komt heb ik nog als Franse Vogue persing op vinyl. Er wordt vaak beweerd dat die persingen slecht zijn, maar ze klinken beter dan mijn CD versie van het Engelse Castle label.
Er moet ergens een dubbel-CD verkrijgbaar zijn waar alle PYE labelalbums van Status Quo (+ bonus tracks: singles etc.) op staan en waarvan volgens zeggen het geluid nog beter is.
Ma Kelly en Dog of two head zijn een aanloopje naar Piledriver dat bij Vertigo verscheen.
De Quo albums van 1970 t/m 1984 (met dat recht toe recht aan) geluid spreken mij het meest aan.

Normaal is de Nederlandse Status Quo!


Ik ben het helemaal met je eens, dat de beste periode van Status Quo van
1970-1984 is. De plaaten hiervoor en die hierna komen, zij lang zo goed niet.

Live staan ze hun mannetje nog steeds

avatar van Brutus
4,5
Het eerste goede album, na twee draken van albums.
Dit had het debuut moeten zijn.

Hierop staat 1 van de bests quo nummers:
Is it really me gotta go home

avatar van viking1
4,5
3e album van quo en wat voor 1, geweldig,men neemt hier afstand van hun psychedeliche,
Periode nog n vleugje hier op hoorbaar.maar hier de eerste klanken waar men later bekend mee
Zou worden,heerlijke boogie woogie bluerock.de cd ademd een heerlijke bruin cafe sfeer uit.
Het swingt als de neten.allemaal top nummers maar absolute toppers.nummer 1,2,4,5,6,8,9,10.mijn favorite status quo cd gevolgd door quo.ook leuk de bonus tracks.heerlijke jaren 70 rock.

avatar van RONRICKFANNR-1
4,0
THE MA KELLY
is een hele goede lp-cd.
1 van de betere van QUO.
mijn favorite nummer op deze lp-cd is
DAUGTHER
klasse nummer!!!!
hiernaast is
SHY FLY
de 2e nummer,die ik geweldig vindt op deze lp-cd.

avatar van spinout
4,0
Lekkere nummers, alleen jammer van die vlakke stem.

avatar van Hans Brouwer
kaztor schreef:
Ma kijkt anders niet zo enthousiast. Zou ik ook niet snel doen bij Quo.
Hoe kan iemand zoiets nou zeggen......

avatar van kaztor
Hans Brouwer schreef:
(quote)
Hoe kan iemand zoiets nou zeggen......

Ja, je hebt gelijk.

Ik maakte vaak nogal flauwe opmerkingen toen ik net op deze site zat.
Daar ben ik inmiddels op teruggekomen.

Ten eerste is het energie-verspilling om artiesten op te gaan zoeken die ‘je ding’ niet zijn.

Ten tweede, Status Quo is zeker wel een goeie band!
Heb inmiddels de 12 Gold Bars verzamelaar en ik had een 5-album setje die ik helaas heb verloren.
Hele fijne rockmuziek!

avatar van Hans Brouwer
kaztor schreef:

Ja, je hebt gelijk. Status Quo is zeker wel een goeie band!
Zo mag ik het graag horen.....

avatar van kaztor
Ja, ik ben ook wat veranderd door de tijd heen.
Leef nu een compleet ander leven en dan ga je bepaalde dingen wat anders zien en beleven.

avatar van iggy
3,0
Een wat wisselvallige plaat van de Quo mannen. Van de zang ben ik zeker niet onder de indruk. Het is me allemaal behoorlijk monotoon en wat vlakjes ingezongen/opgenomen. En dat gaat me op een gegeven moment wat vervelen. Nu weet ik ook niet wat ik van de tekst van Shy Fly moet denken. Behoorlijke nonsens.
De typische Status Quo boogie-woogie -rock is op deze plaat al overduidelijk aanwezig. En er komen met tijd en wijle behoorlijke lekkere riffs voorbij. Francis die vooral lekker los gaat bij Is It Really Me? / Gotta Go Home. Soms komt er een Doors achtig orgeltje voorbij (Daughter). Tevens de laatste psychedelische stuiptrekking van de band. Of je moet Everything daar ook nog tot rekenen. Duidelijk gepikt van de Beatles. Al met al een behoorlijk begin waar de mannen naartoe zouden groeien.

avatar van MetalMike
4,0
Zo'n zalige elpee, deze ontbreekt eigenlijk nog in mijn vinylverzameling van de band. De hoogtepunten voor mij zijn: (April) Spring, Summer And Wednesdays, Is It Really Me? Gotta Go Home en Need Your Love. De laatste wordt door niemand genoemd, lekker vuig en smeuïg nummer. Ook "Shy Fly" is heerlijk!

avatar van RonaldjK
5,0
In de jaren '90 en '00 kon je voor een prikkie (een gulden, later een euro) op vinyl diverse verzamelaars met muziek van de eerste vier Quo's kopen, de periode dat de band nog onder contract bij Decca stond. Op Koninginnedag en Bevrijdingsdag verzamelde ik zo één en ander, waarbij diverse liedjes ook dubbel in de kast belandden. De kiem was al begin jaren '80 gelegd, toen ik deze verzamelaar uit de fonotheek leende.

Heb Ma Kelly's Greasy Spoon sinds anderhalf jaar op vinyl, van een collega die zijn collectie wegdeed. Zo kwamen de liedjes dan toch samen zoals het ooit bedoeld was. De plaat heeft een heerlijke hoes: de voorzijde lekker fout en humoristisch, op de achterzijde een warrig verhaaltje in poëzievorm, alweer die knipoog. De vorige elpee was ongenadig geflopt, toch straalt de band hier met deze prettige onzin zelfverzekerdheid uit.
Zoals Rinus in 2008 treffend beschreef, hoor je precies wat er gebeurt. Alsof je in een café zit met een klein podium, waar een energieke band uit z'n dak staat te gaan. De slaggitaar van Rick Parfitt smeert hier nog niet de boel dicht, zoals vanaf Piledriver het geval zou zijn. Dat vond ik vroeger jammer, want harder was beter. Nu vind ik de ruimte die hierdoor ontstaat juist heel aangenaam.

Anderen noemden dit al een overgangsplaat. Eén been in de jaren '60: het orgeltje van Roy Lynes (heerlijk!) en het ruimte-effect op de stem van Francis Rossi, zoals in Daughter. Het andere been staat in de rock van de jaren '70, waarin zo nu en dan een boogiepiano opduikt, zoals in Spinning Wheel Blues, gezegend met één van de kortste maar pakkendste intro's van de band ooit. Die openingslick, zóóóó raak!
Op die twee benen staat de band wijdbeens een fascinerende mix van twee tijdperken op te dienen, florerend in de transparante mix van John Schroeder. Een aardige vent die het goed met hen voorhad, vertelt Rossi in zijn biografie I Talk Too Much. Ook vertelt hij dat ze blij waren gewone straatkleding te kunnen dragen in plaats van podiumpakjes. Die ontspannenheid hoor je.
Voeg daaraan toe dat ik de composities heel prettig vind en logischerwijs komt een score die mijzelf verbaast: huh, vind ik het echt zó goed?

De ballade Everything kende ik als B-kant van single Mean Girl en ben ik op latere leeftijd gaan waarderen met die cello erbij. Klein en mooi.
Junior's Wailing kende ik natuurlijk al van hun vermaarde liveplaat, maar deze ingetogener versie is op een andere manier fraai.
Shy Fly heeft een venijnige riff, jaren '60-refrein en -gitaargeluid en toch stevig; wat zou ik graag meemaken dat Quo dit pareltje weer in hun setlist opneemt...
Zwaardere rockers zijn (April) Spring, Summer & Wednesdays, Need Your Love en Is It Really Me, met bovendien een versnelling naar Gotta Go Home, waarna een humoristisch slot te horen is.

Op streaming ontdek ik hele leuke bonussen, alsof het een dertiende maand salaris is. Opvallend trouwens dat de BBC-dj hier al Rossi de leider van de band noemt. Dat klopte toen nog niet, maar waarschijnlijk voorzag hij de verre toekomst van "onze Quo".
Iemand die weet wie Need Your Love in de bonustrackversie zingt? Dat is niet Lancaster, toch? Maar wie dan?

avatar van vielip
4,0
Ik kan er niks over vinden maar het klinkt in ieder geval niet als Lancaster inderdaad. De enige logische optie die ik kan bedenken is Bob Young. Die heeft het nummer ook samen met Rossi geschreven.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:47 uur

geplaatst: vandaag om 03:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.