Status Quo - Ma Kelly's Greasy Spoon (1970)
mijn stem
68 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Pye
-
Spinning Wheel Blues (3:21)
-
Daughter (3:04)
-
Everything (2:39)
-
Shy Fly (3:51)
-
(April) Spring Summer and Wednesdays (4:13)
-
Junior's Wailing (3:35)
-
Lakky Lady (3:15)
-
Need Your Love (4:47)
-
Lazy Poker Blues (3:38)
-
Is It Really Me? / Gotta Go Home (9:35)
-
Is It Really Me? / Gotta Go Home [Early Rough Mix] * (6:54)
-
Daughter [Early Working Mix] * (2:57)
-
Down the Dustpipe * (2:06)
-
In My Chair * (3:19)
-
Gerdundula [Original Version] * (3:23)
-
Down the Dustpipe [BBC Session] * (1:49)
-
Junior's Wailing [BBC Session] * (3:01)
-
Spinning Wheel Blues [BBC Session] * (2:17)
-
Need Your Love [BBC Session] * (2:29)
-
In My Chair [1979 Promo Flexi] * (1:37)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
41:58
(1:11:50)
0
Pieter Paal
geplaatst: 9 augustus 2007, 16:09 uur
Op hun derde plaat maakte Status Quo een koerswijziging van licht psychedelische pop naar boogie-woogie en blues-rock.
Met de singles 'Down the dustpipe' en 'In my chair' gaven ze al een voorproefje.
De plaat luistert heerlijk weg en je hoort hier al de basis van later werk zoals 'Down down'. De Fleetwood Mac (& Peter Green)-cover 'Lazy poker blues' zit goed in elkaar, maar hun versie van 'Roadhouse blues' van The Doors op 'Piledriver' vind ik wat minder. Ik moet nog steeds lachen om de zin 'She put some coal on the fire so I can keep my poker hot'. Het prachtige 'Everything' verscheen later als b-kant van de single 'Mean girl'.
Ik vraag mij al jaren af wie er op de cover van deze plaat afgebeeld staat.
Deze CD heeft ook goede bonus-tracks. Het prachtige 'Gerdundula' is de single-versie en is anders dan de album versie van 'Dog of two head'. Ook die BBC sessies en die promo flexi van 'In my chair' zijn hartstikke interessant.
Met de singles 'Down the dustpipe' en 'In my chair' gaven ze al een voorproefje.
De plaat luistert heerlijk weg en je hoort hier al de basis van later werk zoals 'Down down'. De Fleetwood Mac (& Peter Green)-cover 'Lazy poker blues' zit goed in elkaar, maar hun versie van 'Roadhouse blues' van The Doors op 'Piledriver' vind ik wat minder. Ik moet nog steeds lachen om de zin 'She put some coal on the fire so I can keep my poker hot'. Het prachtige 'Everything' verscheen later als b-kant van de single 'Mean girl'.
Ik vraag mij al jaren af wie er op de cover van deze plaat afgebeeld staat.
Deze CD heeft ook goede bonus-tracks. Het prachtige 'Gerdundula' is de single-versie en is anders dan de album versie van 'Dog of two head'. Ook die BBC sessies en die promo flexi van 'In my chair' zijn hartstikke interessant.
0
Superman
geplaatst: 9 februari 2008, 01:44 uur
Ma Kelly had het kennelijk gehad met de geestverruimende psychedelica en als de eerste plaat voor de jaren '70 niet snel zou rocken dan zwaaide de vettige paplepel. Nadat de heren de studio uitkwamen en kritische Ma de plaat aanhoorde vond ze hem kennelijk zo goed dat ze vergat de keuken op te ruimen. Stom dat hier in ons land moeilijker aan te komen is, de liefhebber zal een beroep moeten doen op de Oosterburen. Raar, dit is toch echt een heerlijk (speels geserveerd) menu 
waar je vinger en duim bij aflikt. 
waar je vinger en duim bij aflikt. 
0
geplaatst: 11 februari 2008, 17:09 uur
Ma kijkt anders niet zo enthousiast.
Zou ik ook niet snel doen bij Quo.
Zou ik ook niet snel doen bij Quo.
0
Superman
geplaatst: 2 maart 2008, 02:54 uur
Dat zeg ik, de keuken bleek achteraf nog rommelig.
Dat krijg je ervan als je de dingen in omgekeerde volgorde doet.
Dat krijg je ervan als je de dingen in omgekeerde volgorde doet.
0
geplaatst: 4 augustus 2008, 14:46 uur
Sterk album, lekker stevig. Naast Piledriver en Live 1977 vind ik dit het beste van quo
1
geplaatst: 29 augustus 2008, 08:57 uur
Erg lekker, eerllijk bleusrock album van de Quo. De richting, die de band later in zou slaan met o.a Piledriver, zit er hier eigenlijk al in.
Het psychedelische tintje is hier wel verdwenen, De muziek is meer a la Ten Years After en meer van die bleusrock bands uit eind 60 begin jaren 70.
Integere en simpele produktie ook. Je hoort precies wat er gebeurt, links en rechts een gitaar, in het midden drums, bas en zang en een gitaarsolo, en als omlijsting een (Hammond) orgel of piano. Lekkere nummers, en als bonus Junior's Wailing, Gerdundula en In my chair, die jaren lang op de livesetlist van SQ stonden.
Het psychedelische tintje is hier wel verdwenen, De muziek is meer a la Ten Years After en meer van die bleusrock bands uit eind 60 begin jaren 70.
Integere en simpele produktie ook. Je hoort precies wat er gebeurt, links en rechts een gitaar, in het midden drums, bas en zang en een gitaarsolo, en als omlijsting een (Hammond) orgel of piano. Lekkere nummers, en als bonus Junior's Wailing, Gerdundula en In my chair, die jaren lang op de livesetlist van SQ stonden.
0
geplaatst: 18 juni 2009, 21:40 uur
Zoals in één van de reacties hierboven te lezen is, is deze CD vreemd genoeg moeilijk te krijgen. Ik heb dan ook lang moeten zoeken om dit album op CD te krijgen, maar vandaag is het dan toch eindelijk gelukt.
Op LP heb ik 'm nog niet, dus ik luister 'm nu toch echt voor het eerst, en ik vind het een leuk album. De productie is heel erg eerlijk en ruw, maar dat vind ik op dit album juist ok. Voor mij hoeft het niet altijd perfect, overgeproduceerd en/of gepolijst te klinken. Vooral de gitaarsolo's van Francis Rossi klinken erg ruw, maar dat ik nou net erg gaaf!
Als ik me niet vergis is dit eigenlijk hun eerste echte rock album. Op dit album is al duidelijk de typisch Status Quo stijl te horen.
Op LP heb ik 'm nog niet, dus ik luister 'm nu toch echt voor het eerst, en ik vind het een leuk album. De productie is heel erg eerlijk en ruw, maar dat vind ik op dit album juist ok. Voor mij hoeft het niet altijd perfect, overgeproduceerd en/of gepolijst te klinken. Vooral de gitaarsolo's van Francis Rossi klinken erg ruw, maar dat ik nou net erg gaaf!
Als ik me niet vergis is dit eigenlijk hun eerste echte rock album. Op dit album is al duidelijk de typisch Status Quo stijl te horen.
0
Jack in the Box
geplaatst: 13 februari 2010, 01:26 uur
Dit album en het album dat hierna komt heb ik nog als Franse Vogue persing op vinyl. Er wordt vaak beweerd dat die persingen slecht zijn, maar ze klinken beter dan mijn CD versie van het Engelse Castle label.
Er moet ergens een dubbel-CD verkrijgbaar zijn waar alle PYE labelalbums van Status Quo (+ bonus tracks: singles etc.) op staan en waarvan volgens zeggen het geluid nog beter is.
Ma Kelly en Dog of two head zijn een aanloopje naar Piledriver dat bij Vertigo verscheen.
De Quo albums van 1970 t/m 1984 (met dat recht toe recht aan) geluid spreken mij het meest aan.
Normaal is de Nederlandse Status Quo!
Er moet ergens een dubbel-CD verkrijgbaar zijn waar alle PYE labelalbums van Status Quo (+ bonus tracks: singles etc.) op staan en waarvan volgens zeggen het geluid nog beter is.
Ma Kelly en Dog of two head zijn een aanloopje naar Piledriver dat bij Vertigo verscheen.
De Quo albums van 1970 t/m 1984 (met dat recht toe recht aan) geluid spreken mij het meest aan.
Normaal is de Nederlandse Status Quo!
2
geplaatst: 31 augustus 2010, 21:28 uur
Dat is Aaltje uit Frieschepalen! Daar is namelijk een muziekcafé met de naam Ma Kelly's en daar zit ze altijd aan de bar
On topic; dit album is samen met Dog of two head erg interessant! Op deze albums komt Quo langzaam maar zeker tot zichzelf. Toch staan ze ook, vooral op dit album, nog met 1 been in het verleden (Everything, Daughter en April, spring, summer & wednesdays).
De produktie is heerlijk! Lekker rauw en ongepolijst.
0
geplaatst: 25 september 2011, 20:53 uur
Jack in the Box schreef:
Dit album en het album dat hierna komt heb ik nog als Franse Vogue persing op vinyl. Er wordt vaak beweerd dat die persingen slecht zijn, maar ze klinken beter dan mijn CD versie van het Engelse Castle label.
Er moet ergens een dubbel-CD verkrijgbaar zijn waar alle PYE labelalbums van Status Quo (+ bonus tracks: singles etc.) op staan en waarvan volgens zeggen het geluid nog beter is.
Ma Kelly en Dog of two head zijn een aanloopje naar Piledriver dat bij Vertigo verscheen.
De Quo albums van 1970 t/m 1984 (met dat recht toe recht aan) geluid spreken mij het meest aan.
Normaal is de Nederlandse Status Quo!
Dit album en het album dat hierna komt heb ik nog als Franse Vogue persing op vinyl. Er wordt vaak beweerd dat die persingen slecht zijn, maar ze klinken beter dan mijn CD versie van het Engelse Castle label.
Er moet ergens een dubbel-CD verkrijgbaar zijn waar alle PYE labelalbums van Status Quo (+ bonus tracks: singles etc.) op staan en waarvan volgens zeggen het geluid nog beter is.
Ma Kelly en Dog of two head zijn een aanloopje naar Piledriver dat bij Vertigo verscheen.
De Quo albums van 1970 t/m 1984 (met dat recht toe recht aan) geluid spreken mij het meest aan.
Normaal is de Nederlandse Status Quo!
Ik ben het helemaal met je eens, dat de beste periode van Status Quo van
1970-1984 is. De plaaten hiervoor en die hierna komen, zij lang zo goed niet.
Live staan ze hun mannetje nog steeds
0
geplaatst: 25 september 2011, 21:19 uur
Het eerste goede album, na twee draken van albums.
Dit had het debuut moeten zijn.
Hierop staat 1 van de bests quo nummers:
Is it really me gotta go home
Dit had het debuut moeten zijn.
Hierop staat 1 van de bests quo nummers:
Is it really me gotta go home
0
geplaatst: 18 februari 2012, 15:32 uur
3e album van quo en wat voor 1, geweldig,men neemt hier afstand van hun psychedeliche,
Periode nog n vleugje hier op hoorbaar.maar hier de eerste klanken waar men later bekend mee
Zou worden,heerlijke boogie woogie bluerock.de cd ademd een heerlijke bruin cafe sfeer uit.
Het swingt als de neten.allemaal top nummers maar absolute toppers.nummer 1,2,4,5,6,8,9,10.mijn favorite status quo cd gevolgd door quo.ook leuk de bonus tracks.heerlijke jaren 70 rock.
Periode nog n vleugje hier op hoorbaar.maar hier de eerste klanken waar men later bekend mee
Zou worden,heerlijke boogie woogie bluerock.de cd ademd een heerlijke bruin cafe sfeer uit.
Het swingt als de neten.allemaal top nummers maar absolute toppers.nummer 1,2,4,5,6,8,9,10.mijn favorite status quo cd gevolgd door quo.ook leuk de bonus tracks.heerlijke jaren 70 rock.
0
geplaatst: 9 maart 2012, 00:01 uur
THE MA KELLY
is een hele goede lp-cd.
1 van de betere van QUO.
mijn favorite nummer op deze lp-cd is
DAUGTHER
klasse nummer!!!!
hiernaast is
SHY FLY
de 2e nummer,die ik geweldig vindt op deze lp-cd.
is een hele goede lp-cd.
1 van de betere van QUO.
mijn favorite nummer op deze lp-cd is
DAUGTHER
klasse nummer!!!!
hiernaast is
SHY FLY
de 2e nummer,die ik geweldig vindt op deze lp-cd.
0
geplaatst: 22 augustus 2020, 18:52 uur
kaztor schreef:
Ma kijkt anders niet zo enthousiast. Zou ik ook niet snel doen bij Quo.
Hoe kan iemand zoiets nou zeggen......Ma kijkt anders niet zo enthousiast. Zou ik ook niet snel doen bij Quo.
0
geplaatst: 22 augustus 2020, 22:48 uur
Ja, je hebt gelijk.
Ik maakte vaak nogal flauwe opmerkingen toen ik net op deze site zat.
Daar ben ik inmiddels op teruggekomen.
Ten eerste is het energie-verspilling om artiesten op te gaan zoeken die ‘je ding’ niet zijn.
Ten tweede, Status Quo is zeker wel een goeie band!
Heb inmiddels de 12 Gold Bars verzamelaar en ik had een 5-album setje die ik helaas heb verloren.
Hele fijne rockmuziek!
0
geplaatst: 22 augustus 2020, 23:26 uur
Ja, ik ben ook wat veranderd door de tijd heen.
Leef nu een compleet ander leven en dan ga je bepaalde dingen wat anders zien en beleven.
Leef nu een compleet ander leven en dan ga je bepaalde dingen wat anders zien en beleven.
0
geplaatst: 5 maart 2021, 23:47 uur
Een wat wisselvallige plaat van de Quo mannen. Van de zang ben ik zeker niet onder de indruk. Het is me allemaal behoorlijk monotoon en wat vlakjes ingezongen/opgenomen. En dat gaat me op een gegeven moment wat vervelen. Nu weet ik ook niet wat ik van de tekst van Shy Fly moet denken. Behoorlijke nonsens.
De typische Status Quo boogie-woogie -rock is op deze plaat al overduidelijk aanwezig. En er komen met tijd en wijle behoorlijke lekkere riffs voorbij. Francis die vooral lekker los gaat bij Is It Really Me? / Gotta Go Home. Soms komt er een Doors achtig orgeltje voorbij (Daughter). Tevens de laatste psychedelische stuiptrekking van de band. Of je moet Everything daar ook nog tot rekenen. Duidelijk gepikt van de Beatles. Al met al een behoorlijk begin waar de mannen naartoe zouden groeien.
De typische Status Quo boogie-woogie -rock is op deze plaat al overduidelijk aanwezig. En er komen met tijd en wijle behoorlijke lekkere riffs voorbij. Francis die vooral lekker los gaat bij Is It Really Me? / Gotta Go Home. Soms komt er een Doors achtig orgeltje voorbij (Daughter). Tevens de laatste psychedelische stuiptrekking van de band. Of je moet Everything daar ook nog tot rekenen. Duidelijk gepikt van de Beatles. Al met al een behoorlijk begin waar de mannen naartoe zouden groeien.
0
geplaatst: 7 maart 2021, 11:10 uur
Zo'n zalige elpee, deze ontbreekt eigenlijk nog in mijn vinylverzameling van de band. De hoogtepunten voor mij zijn: (April) Spring, Summer And Wednesdays, Is It Really Me? Gotta Go Home en Need Your Love. De laatste wordt door niemand genoemd, lekker vuig en smeuïg nummer. Ook "Shy Fly" is heerlijk!
1
geplaatst: 7 maart 2022, 23:04 uur
In de jaren '90 en '00 kon je voor een prikkie (een gulden, later een euro) op vinyl diverse verzamelaars met muziek van de eerste vier Quo's kopen, de periode dat de band nog onder contract bij Decca stond. Op Koninginnedag en Bevrijdingsdag verzamelde ik zo één en ander, waarbij diverse liedjes ook dubbel in de kast belandden. De kiem was al begin jaren '80 gelegd, toen ik deze verzamelaar uit de fonotheek leende.
Heb Ma Kelly's Greasy Spoon sinds anderhalf jaar op vinyl, van een collega die zijn collectie wegdeed. Zo kwamen de liedjes dan toch samen zoals het ooit bedoeld was. De plaat heeft een heerlijke hoes: de voorzijde lekker fout en humoristisch, op de achterzijde een warrig verhaaltje in poëzievorm, alweer die knipoog. De vorige elpee was ongenadig geflopt, toch straalt de band hier met deze prettige onzin zelfverzekerdheid uit.
Zoals Rinus in 2008 treffend beschreef, hoor je precies wat er gebeurt. Alsof je in een café zit met een klein podium, waar een energieke band uit z'n dak staat te gaan. De slaggitaar van Rick Parfitt smeert hier nog niet de boel dicht, zoals vanaf Piledriver het geval zou zijn. Dat vond ik vroeger jammer, want harder was beter. Nu vind ik de ruimte die hierdoor ontstaat juist heel aangenaam.
Anderen noemden dit al een overgangsplaat. Eén been in de jaren '60: het orgeltje van Roy Lynes (heerlijk!) en het ruimte-effect op de stem van Francis Rossi, zoals in Daughter. Het andere been staat in de rock van de jaren '70, waarin zo nu en dan een boogiepiano opduikt, zoals in Spinning Wheel Blues, gezegend met één van de kortste maar pakkendste intro's van de band ooit. Die openingslick, zóóóó raak!
Op die twee benen staat de band wijdbeens een fascinerende mix van twee tijdperken op te dienen, florerend in de transparante mix van John Schroeder. Een aardige vent die het goed met hen voorhad, vertelt Rossi in zijn biografie I Talk Too Much. Ook vertelt hij dat ze blij waren gewone straatkleding te kunnen dragen in plaats van podiumpakjes. Die ontspannenheid hoor je.
Voeg daaraan toe dat ik de composities heel prettig vind en logischerwijs komt een score die mijzelf verbaast: huh, vind ik het echt zó goed?
De ballade Everything kende ik als B-kant van single Mean Girl en ben ik op latere leeftijd gaan waarderen met die cello erbij. Klein en mooi.
Junior's Wailing kende ik natuurlijk al van hun vermaarde liveplaat, maar deze ingetogener versie is op een andere manier fraai.
Shy Fly heeft een venijnige riff, jaren '60-refrein en -gitaargeluid en toch stevig; wat zou ik graag meemaken dat Quo dit pareltje weer in hun setlist opneemt...
Zwaardere rockers zijn (April) Spring, Summer & Wednesdays, Need Your Love en Is It Really Me, met bovendien een versnelling naar Gotta Go Home, waarna een humoristisch slot te horen is.
Op streaming ontdek ik hele leuke bonussen, alsof het een dertiende maand salaris is. Opvallend trouwens dat de BBC-dj hier al Rossi de leider van de band noemt. Dat klopte toen nog niet, maar waarschijnlijk voorzag hij de verre toekomst van "onze Quo".
Iemand die weet wie Need Your Love in de bonustrackversie zingt? Dat is niet Lancaster, toch? Maar wie dan?
Heb Ma Kelly's Greasy Spoon sinds anderhalf jaar op vinyl, van een collega die zijn collectie wegdeed. Zo kwamen de liedjes dan toch samen zoals het ooit bedoeld was. De plaat heeft een heerlijke hoes: de voorzijde lekker fout en humoristisch, op de achterzijde een warrig verhaaltje in poëzievorm, alweer die knipoog. De vorige elpee was ongenadig geflopt, toch straalt de band hier met deze prettige onzin zelfverzekerdheid uit.
Zoals Rinus in 2008 treffend beschreef, hoor je precies wat er gebeurt. Alsof je in een café zit met een klein podium, waar een energieke band uit z'n dak staat te gaan. De slaggitaar van Rick Parfitt smeert hier nog niet de boel dicht, zoals vanaf Piledriver het geval zou zijn. Dat vond ik vroeger jammer, want harder was beter. Nu vind ik de ruimte die hierdoor ontstaat juist heel aangenaam.
Anderen noemden dit al een overgangsplaat. Eén been in de jaren '60: het orgeltje van Roy Lynes (heerlijk!) en het ruimte-effect op de stem van Francis Rossi, zoals in Daughter. Het andere been staat in de rock van de jaren '70, waarin zo nu en dan een boogiepiano opduikt, zoals in Spinning Wheel Blues, gezegend met één van de kortste maar pakkendste intro's van de band ooit. Die openingslick, zóóóó raak!
Op die twee benen staat de band wijdbeens een fascinerende mix van twee tijdperken op te dienen, florerend in de transparante mix van John Schroeder. Een aardige vent die het goed met hen voorhad, vertelt Rossi in zijn biografie I Talk Too Much. Ook vertelt hij dat ze blij waren gewone straatkleding te kunnen dragen in plaats van podiumpakjes. Die ontspannenheid hoor je.
Voeg daaraan toe dat ik de composities heel prettig vind en logischerwijs komt een score die mijzelf verbaast: huh, vind ik het echt zó goed?
De ballade Everything kende ik als B-kant van single Mean Girl en ben ik op latere leeftijd gaan waarderen met die cello erbij. Klein en mooi.
Junior's Wailing kende ik natuurlijk al van hun vermaarde liveplaat, maar deze ingetogener versie is op een andere manier fraai.
Shy Fly heeft een venijnige riff, jaren '60-refrein en -gitaargeluid en toch stevig; wat zou ik graag meemaken dat Quo dit pareltje weer in hun setlist opneemt...
Zwaardere rockers zijn (April) Spring, Summer & Wednesdays, Need Your Love en Is It Really Me, met bovendien een versnelling naar Gotta Go Home, waarna een humoristisch slot te horen is.
Op streaming ontdek ik hele leuke bonussen, alsof het een dertiende maand salaris is. Opvallend trouwens dat de BBC-dj hier al Rossi de leider van de band noemt. Dat klopte toen nog niet, maar waarschijnlijk voorzag hij de verre toekomst van "onze Quo".
Iemand die weet wie Need Your Love in de bonustrackversie zingt? Dat is niet Lancaster, toch? Maar wie dan?
1
geplaatst: 8 maart 2022, 12:38 uur
Ik kan er niks over vinden maar het klinkt in ieder geval niet als Lancaster inderdaad. De enige logische optie die ik kan bedenken is Bob Young. Die heeft het nummer ook samen met Rossi geschreven.
1
geplaatst: 13 juli 2025, 22:09 uur
RonaldjK schreef:
In de jaren '90 en '00 kon je voor een prikkie (een gulden, later een euro) op vinyl diverse verzamelaars met muziek van de eerste vier Quo's kopen, de periode dat de band nog onder contract bij Decca stond. Op Koninginnedag en Bevrijdingsdag verzamelde ik zo één en ander, waarbij diverse liedjes ook dubbel in de kast belandden. De kiem was al begin jaren '80 gelegd, toen ik deze verzamelaar uit de fonotheek leende.
Heb Ma Kelly's Greasy Spoon sinds anderhalf jaar op vinyl, van een collega die zijn collectie wegdeed. Zo kwamen de liedjes dan toch samen zoals het ooit bedoeld was. De plaat heeft een heerlijke hoes: de voorzijde lekker fout en humoristisch, op de achterzijde een warrig verhaaltje in poëzievorm, alweer die knipoog. De vorige elpee was ongenadig geflopt, toch straalt de band hier met deze prettige onzin zelfverzekerdheid uit.
Zoals Rinus in 2008 treffend beschreef, hoor je precies wat er gebeurt. Alsof je in een café zit met een klein podium, waar een energieke band uit z'n dak staat te gaan. De slaggitaar van Rick Parfitt smeert hier nog niet de boel dicht, zoals vanaf Piledriver het geval zou zijn. Dat vond ik vroeger jammer, want harder was beter. Nu vind ik de ruimte die hierdoor ontstaat juist heel aangenaam.
Anderen noemden dit al een overgangsplaat. Eén been in de jaren '60: het orgeltje van Roy Lynes (heerlijk!) en het ruimte-effect op de stem van Francis Rossi, zoals in Daughter. Het andere been staat in de rock van de jaren '70, waarin zo nu en dan een boogiepiano opduikt, zoals in Spinning Wheel Blues, gezegend met één van de kortste maar pakkendste intro's van de band ooit. Die openingslick, zóóóó raak!
Op die twee benen staat de band wijdbeens een fascinerende mix van twee tijdperken op te dienen, florerend in de transparante mix van John Schroeder. Een aardige vent die het goed met hen voorhad, vertelt Rossi in zijn biografie I Talk Too Much. Ook vertelt hij dat ze blij waren gewone straatkleding te kunnen dragen in plaats van podiumpakjes. Die ontspannenheid hoor je.
Voeg daaraan toe dat ik de composities heel prettig vind en logischerwijs komt een score die mijzelf verbaast: huh, vind ik het echt zó goed?
De ballade Everything kende ik als B-kant van single Mean Girl en ben ik op latere leeftijd gaan waarderen met die cello erbij. Klein en mooi.
Junior's Wailing kende ik natuurlijk al van hun vermaarde liveplaat, maar deze ingetogener versie is op een andere manier fraai.
Shy Fly heeft een venijnige riff, jaren '60-refrein en -gitaargeluid en toch stevig; wat zou ik graag meemaken dat Quo dit pareltje weer in hun setlist opneemt...
Zwaardere rockers zijn (April) Spring, Summer & Wednesdays, Need Your Love en Is It Really Me, met bovendien een versnelling naar Gotta Go Home, waarna een humoristisch slot te horen is.
Op streaming ontdek ik hele leuke bonussen, alsof het een dertiende maand salaris is. Opvallend trouwens dat de BBC-dj hier al Rossi de leider van de band noemt. Dat klopte toen nog niet, maar waarschijnlijk voorzag hij de verre toekomst van "onze Quo".
Iemand die weet wie Need Your Love in de bonustrackversie zingt? Dat is niet Lancaster, toch? Maar wie dan?
Een band met 2 tijdperken is altijd interessant, of het nou gaat om Sweet, Fleetwood Mac, Black Sabbath of AC/DC. Het eerste tijdperk van Status Quo is ook zeer interessant, er is veel meer dan Roll over lay down en Down down. De tijd daarvoor is minstens even belangrijk. Heb dit weekend een Status Quo weekend en draai de albums van Ma Kelly's greasy spoon 1970 t/m "1982" uit datzelfde jaar. de 3 voorgaande albums heb ik helaas (nog) niet, Maar dat zal niet meevallen om die nog te kunnen aanschaffen met uitzondering van Spare parts, dit terzijde. Ma Kelly's greasy spoon is een album waarvan je van A tot Z geniet en van Z tot A. Wat ik overduidelijk hoor is Fleetwood Mac invloeden (tijdperk Peter Green uiteraard). Is overigens absoluut NIET!!!! negatief, is slechts een constatering. Ik denk dat -toen nog- de jongens de albums van Fleetwood Mac hebben beluistert om te bepalen welke kant ze zouden uitgaan. En daar zijn ze ruimschoots in geslaagd. En JA!!!! volledig mee eens als ik een top 50 of top 100 wil samenstellen als het over intro's gaat dan komt Status Quo daar vrij vaak in voor. En Spinnig wheel blues zou daar ook in staan evenals Roll over Lay down. Eerst dat basritme en daarop die hoge gitaar. Zelf speel ik het hoge gedeelte in de pentatonische toonschaal van E. Het origineel staat vermoedelijk iets lager, tot zover de muziektermen. En over intro's gesproken : A Real mother for ya van Johnny Guitar Watson, Rosalyn van onze eigen Vitesse, of The Pusher van Steppenwolf, anyway zo kan ik er nog wel veel meer noemen. De opvolgers : Dog of two head uit 1971 en Piledriver uit 1972 zijn eveneens prachtige Status Quo parels. Een overgang album is dit absoluut niet. Naar mijn mening is Piledriver het overgang album. Hello uit 1973 is het album waar ik Status Quo voor het eerst zag op Avro's Top pop. En hoe ouder je wordt hoe meer je deze albums gaat koesteren. Ma Kelly's greasy spoon krijgt van mij de absoluut verdiende 5.0. Na het vertrek van drummer john Goghlan werd het wel minder. En ik als klein jongetje maar denken dat Down down hun debuut singel was. Niet dus!!!!! er was namelijk meer. Picture of matchstick men uit 1968 was hun debuut, over een mooi intro gesproken!!!In de jaren '90 en '00 kon je voor een prikkie (een gulden, later een euro) op vinyl diverse verzamelaars met muziek van de eerste vier Quo's kopen, de periode dat de band nog onder contract bij Decca stond. Op Koninginnedag en Bevrijdingsdag verzamelde ik zo één en ander, waarbij diverse liedjes ook dubbel in de kast belandden. De kiem was al begin jaren '80 gelegd, toen ik deze verzamelaar uit de fonotheek leende.
Heb Ma Kelly's Greasy Spoon sinds anderhalf jaar op vinyl, van een collega die zijn collectie wegdeed. Zo kwamen de liedjes dan toch samen zoals het ooit bedoeld was. De plaat heeft een heerlijke hoes: de voorzijde lekker fout en humoristisch, op de achterzijde een warrig verhaaltje in poëzievorm, alweer die knipoog. De vorige elpee was ongenadig geflopt, toch straalt de band hier met deze prettige onzin zelfverzekerdheid uit.
Zoals Rinus in 2008 treffend beschreef, hoor je precies wat er gebeurt. Alsof je in een café zit met een klein podium, waar een energieke band uit z'n dak staat te gaan. De slaggitaar van Rick Parfitt smeert hier nog niet de boel dicht, zoals vanaf Piledriver het geval zou zijn. Dat vond ik vroeger jammer, want harder was beter. Nu vind ik de ruimte die hierdoor ontstaat juist heel aangenaam.
Anderen noemden dit al een overgangsplaat. Eén been in de jaren '60: het orgeltje van Roy Lynes (heerlijk!) en het ruimte-effect op de stem van Francis Rossi, zoals in Daughter. Het andere been staat in de rock van de jaren '70, waarin zo nu en dan een boogiepiano opduikt, zoals in Spinning Wheel Blues, gezegend met één van de kortste maar pakkendste intro's van de band ooit. Die openingslick, zóóóó raak!
Op die twee benen staat de band wijdbeens een fascinerende mix van twee tijdperken op te dienen, florerend in de transparante mix van John Schroeder. Een aardige vent die het goed met hen voorhad, vertelt Rossi in zijn biografie I Talk Too Much. Ook vertelt hij dat ze blij waren gewone straatkleding te kunnen dragen in plaats van podiumpakjes. Die ontspannenheid hoor je.
Voeg daaraan toe dat ik de composities heel prettig vind en logischerwijs komt een score die mijzelf verbaast: huh, vind ik het echt zó goed?
De ballade Everything kende ik als B-kant van single Mean Girl en ben ik op latere leeftijd gaan waarderen met die cello erbij. Klein en mooi.
Junior's Wailing kende ik natuurlijk al van hun vermaarde liveplaat, maar deze ingetogener versie is op een andere manier fraai.
Shy Fly heeft een venijnige riff, jaren '60-refrein en -gitaargeluid en toch stevig; wat zou ik graag meemaken dat Quo dit pareltje weer in hun setlist opneemt...
Zwaardere rockers zijn (April) Spring, Summer & Wednesdays, Need Your Love en Is It Really Me, met bovendien een versnelling naar Gotta Go Home, waarna een humoristisch slot te horen is.
Op streaming ontdek ik hele leuke bonussen, alsof het een dertiende maand salaris is. Opvallend trouwens dat de BBC-dj hier al Rossi de leider van de band noemt. Dat klopte toen nog niet, maar waarschijnlijk voorzag hij de verre toekomst van "onze Quo".
Iemand die weet wie Need Your Love in de bonustrackversie zingt? Dat is niet Lancaster, toch? Maar wie dan?
* denotes required fields.
* denotes required fields.