40 Watt Sun - The Inside Room (2011)

Als ik al zo vrij mag zijn om mijn "album van het jaar" reeds in Maart aan te duiden: er moet al iets fameus sterks uitkomen om dit nog te overtreffen.

Ik vind het toch behoorlijk matig. Zang is prima en teksten zijn ook lekker doom, maar die instrumentatie is wel heel erg eenzijdig.

In 2006 zette de Britse band Warning de doomwereld op zijn kop. Met ‘Watching from a Distance' brachten ze - en dit is natuurlijk flink voor discussie vatbaar - het meest impactvolle doomalbum sinds Electric Wizards' ‘Dopethrone' (al zullen diverse Reverend Bizarres en Church of Misery's het daar niet mee eens zijn). Warning bracht de duisternis die synoniem staat met doom metal niet alleen door logge riffs, stevige bas of teksten over heksenverbrandingen en drugtrips: de duisternis die van Warning afdroop, werd gepuurd uit een veel menselijker fenomeen.

Warning wist een veel emotionelere sfeer te creëren dan zijn concurrenten. Het doorleefde stemgeluid van Patrick Walker die zingt over op de klippen gelopen liefdes projecteert een beeld op de luisteraar: een gebroken man die in een onverlichte kamer alle miserie van zich af zingt. Dat menselijke aspect was in elke vezel van ‘Watching from a Distance' te vinden, wat een revelatie in het genre bleek te zijn.

Helaas is Warning sinds januari 2009 verleden tijd, en sindsdien werd Patrick Walker met argusogen gevolgd door fans die naar nieuw werk van de keizer der treurnis smachtten. Dat nieuwe project is er nu in 40 Watt Sun: een briljante bandnaam, dat staat al vast, maar de vraag is of Walker zijn succes kan herhalen, zo niet overtreffen. We zullen proberen om verdere vergelijkingen met Warning achterwege te laten, maar makkelijk is dat niet, gezien de twee bands haast identiek klinken.

De instrumenten zijn er vooral om sfeer te scheppen. Loodzware riffs, luide bas en slagen op de cimbalen: het is allemaal bijzonder intens, overweldigend traag en ontzagwekkend log. Het klinkt alsof je een planeet voor je ogen ziet ontploffen; niet alleen op vlak van kracht, maar ook de grootsheid die het uitstraalt. 40 Watt Sun klinkt als een natuurkracht: vloeiend, dynamisch, natuurlijk. Maar uiteindelijk is dit geen band waar de instrumenten voorop staan: dit is vooral het canvas waarop Patrick Walker zich het hart uit het lijf mag zingen.

En Walker draagt het hele album dan ook met gemak. Waar hij op ‘Watching from a Distance' al eens lichtjes zagerig kon overkomen, bereikt Walker op ‘The Inside Room' simpelweg de perfectie. Zijn stem danst als het ware met de muziek; Walkers zang is diverser dan wat we eerder hoorden, zonder die rakende emotionele oprechtheid te verliezen. Wanneer je hem hoort meeblèren op het wondermooie ‘Carry Me Home' staat al de rest rondom je tien minuten stil; het is een nogal magisch effect.

Mede daardoor is dit album ook gevoelsmatig wat rijker dan zijn spirituele voorganger. ‘Watching from a Distance' mag dan wel het hoogtepunt van een loodzware, deprimerende sfeer zijn: het speelde - zoals zoveel doom-albums - ook alleen maar in op dat ene facet. Met 40 Watt Sun verrijkt Walker dat pallet. Centraal staat nog altijd de onzekerheid, de treurnis en vooral het liefdesverdriet waar Warning zo'n succes mee boekte. Maar 40 Watt Sun deelt een beetje van die tristesse om een ondertoon van optimisme te introduceren. Er zit iets in 40 Watt Sun waardoor het minder eenzijdig donker klinkt: een kleine gloeilamp van 40 Watt, waar Warning nog volledig zwart was.

En om het pakketje helemaal af te maken, wordt alles ook nog eens perfect samengebracht. ‘The Inside Room' is een album dat luid beluisterd moet worden: om Walker door die krachtige zee van geluid te horen snijden, zodat de muziek - die nochtans iets luider in de mix staat dan de zang - naar de achtergrond verdreven lijkt te worden, het is een magische luisterervaring. Neen, eigenlijk hebben we bitter weinig negatiefs te melden over ‘The Inside Room'. Het eindigt (naast uiteraard gewoonweg te snel) ook nogal plots, maar verdere kritiek schiet ons echt niet te binnen.

40 Watt Sun weet dus verder te bouwen op wat algemeen gezien wordt als één van de beste doom metalalbums aller tijden. De sound kent wat meer lagen zonder dat de basis daardoor moet onderdoen, en in Paul Walkers stem wordt het belangrijkste element ook simpelweg verbeterd. Dus ja: ‘The Inside Room' is simpelweg niets minder dan een magistraal epos. Zwaar, meeslepend en emotioneel: Walker bevestigt met dit meesterwerk zijn status als nieuwe doom-God.

Geschreven voor Digg.be

Valt best mee.
Het kan eentonig klinken, zoals Tha)Sven zegt, en dat is het letterlijk ook wel, maar die 'eentonigheid' draagt vooral bij tot de sfeer en melancholie, tristesse van het songmateriaal. En als je zo'n sound genereert, dan mag je dat van mij gerust een kleine 50 min door mijn strot rammen, want ik hou wel van het logge, lage geluid die hier geproduceerd wordt.

Voor mij kabbelt het allemaal maar een beetje door!! Ik hou van een log zwaar en langzaam geluid maar er moet wel variatie in zitten...dat hoor ik dan niet echt..Carry Me Home is voor mij de uitschieter!!

Ik vind dit geweldig! Mooie recensie, Chimpz! En ik ga snel Warning checken, want tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik deze band nog niet ken...

Dit is inmiddels wel veranderd!! De cd is in mijn brein genesteld en heeft daar een warm plekje gevonden!!

Pure schoonheid en intense tristesse. Briljant.

Met het nieuwe album in zicht toch es deze The Inside Room nog es boven gehaald en wat is dit een fantastische plaat. Idd, pure schoonheid en intense tristesse, zoals cornucopia eerder omschreef. Wat een mooie plaat!

Volledig aan me voorbij gegaan, ik snap niet hoe. Watching from a Distance is een pareltje, ik luister dit album direct!

Pokkegeniaal dit net als de opvolger, zo jammer dat dit nergens fysiek te verkrijgen is

Ik ben nu natuurlijk al een tijdje niet meer in de platenzaak of platenbeurs geweest, maar deze heb ik verschillende keren zien liggen. De opvolger is in beperkte oplage verschenen. Nooit een herdruk van geweest.

Heel erg jammer, want die is zelfs nóg beter. Hier zijn er twee duidelijke hoogtepunten: Restless en Carry Me Home

Waarom herpersen ze deze en de opvolger niet, kwaliteit is toch veel te hoog?!

Zou je zeggen he? Ik heb werkelijk geen idee. Ik kan wel een aantal redenen bedenken. Ooit zal er heus wel een heruitgave verschijnen. Die plaat van Warning kreeg die uiteindelijk ook.

Ik zag vandaag bij het bekijken van de opties voor de nieuwe plaat ook een "Coming Soon" bij Wider Than The Sky!

Johnny Marr, gisteren zijn de re-releases van dit album en Wider Than the Sky aangekondigd bij Svart Records. Bestellen kan vanaf donderdag en de levering zal in april zijn!

Ook gezien op fb, maar thx voor de heads up!

Er staat echt al maanden coming soon op de site en ik zag bij de merch table laatst nog niks liggen (echt fraai concert in Tivoli trouwens, nog meer mensen geweest?), maar fijn dat ze er eindelijk aankomen. Als deze uitgaves net zo fraai zijn als Perfect Light, dan zijn ze het geld het weer dubbel en dwars waard. Ik heb de wekker al gezet voor dat gelimiteerde extra artwork!

Ja, was heel erg goed! Echt zuur dat hij de rest van de tour moest afzeggen vanwege stemproblemen.

Ze zijn onlangs, na enkele maanden wachten, binnengekomen. Genieten met grote G!!!

Ik ook! Eindelijk Wider Than The Sky in bezit. Ik bedenk me nu dat The Inside Room een bonustrack heeft gekregen. Die moet ik nog horen.

Hier zijn ze ook al een tijdje binnen! Uiteindelijk niet voor dat limited artwork en gesigneerd gedoe gedaan. Leuk en aardig, maar dat was me die extra importkosten niet waard. Alsnog zijn zowel deze als Wider Than The Sky weer mooie uitgaves hoor! Het enige goeie aan dit weer nu is dan ook dat ik zin krijg om deze pareltjes eens te draaien.