Pentagram - Last Rites (2011)

Ik sluit me vooral aan bij Kronos. Doe mij het oude werk maar. Dit was overigens wel mijn introductie tot Pentagram. Ik leerde de band rond 2011 kennen vanwege dit album en hun optreden op Roadburn dat jaar. Na afloop ook Bobby Liebling en Victor Griffin (los van elkaar) tegen het lijf gelopen en gesproken.

Inmiddels weet ik wel een beetje in wat voor dal Bobby Liebling gegaan is. Ik gok dat hij daar nog steeds in zit en nooit meer uit zal komen, maar muziek heeft hem tenminste wel enige houvast gegeven. De wisselende zangprestaties lijken te verraden dat het maken van dit album waarschijnlijk een flinke opgave is geweest. Victor Griffin is sindsdien drie keer uit de band gestapt. Dit album is ook aardig wisselend. De beste tracks zijn de bekende oudjes (Walk in the Blue Light, maar minder goed dan op First Days Here) of de songs die afwijken. American Dream is met Griffin op zang gewoon een nummer van Place of Skulls. Het is wel goed in elk geval. Verder breek ik een lans voor Windmills and Chimes, want daar horen we ineens een Liebling die weemoed terug lijkt te blikken. Het klinkt vrij oprecht. Dat hoor ik minder terug in een nummer als Everything's Turning To Night. Het album klinkt wel ok, maar bij vlagen vrij standaard en de teksten zijn soms wat matig. Het is duidelijk dat Pentagram op creatief vlak wel aardig klaar is.


Tussenstand:
1. First Daze Here
2. Pentagram
3. Be Forewarned
4. Days of Reckoning
5. Last Rites
6. Show 'em How
7. Sub-Basement
8. Review Your Choices