WC - Revenge of the Barracuda (2011)

Een aardig album van WC, met hoogtepunt Walkin' in My Taylors!

That's What I'm Talking About vind ik wel aardig hoor. Cd besteld en voordeel van de twijfel gegeven.

Wc rapt imo dik op genoemde track, dus....

Aardig, aardig en vermakelijk, niet meer dan dat!!

Al sinds begin jaren negentig is hij bezig met muziek. Vooral als gastartiest, maar ook als onderdeel van Westside Connection, Low Profile en WC and the Circle wist hij zich als rapper met een gretige flow en overtuigende delivery te onderscheiden. Op zijn soloprojecten deed hij het tevens aardig, met name op de tracks waarbij hij met andere artiesten samenwerkte. Na vier jaar aardig stil te zijn geweest komt WC met zijn vierde soloplaat Revenge of the Barracuda.

Voor het productiegedeelte is WC voornamelijk afhankelijk van het duo Hallway Productionz. Het tweetal heeft in het verleden aan onder andere Laugh Now, Cry Later en Guilty by Affiliation gewerkt en staat dus garant voor een Westcoast-geluid. Door middel van funky synthesizers en stuiterende baslijnen wordt er zeer levendig een Californisch sfeertje geschetst. WC rapt alleen over het gangsterbestaan, khaki’s en Chuck Taylors waardoor je je bijna in L.A waant en de karakteristieke Lowriders onder de palmbomen voor de geest kan halen. Helaas zijn de teksten en de flow van de rapper te eentonig voor een heel album, en dus moet hij gaan leunen op zijn gastartiesten - en dat is waar het misgaat. Bij Guilty by Affiliation kon WC nog een heel album rekenen op de ondersteuning van Ice Cube, maar laatstgenoemde is op Revenge of the Barracuda slechts op één track (You Know Me) te horen. De andere gasten zoals Daz, Kurupt en Kokane zijn misschien tekenend voor Westcoast-hiphop, maar klinken op dit album oninteressant en zijn niet van toegevoegde waarde.

Revenge of the Barracuda is een aardige plaat, die na een paar luisterbeurten haar weg naar de cd-speler helaas niet snel meer zal vinden. De sfeervolle producties zijn zomers en doordrenkt van het G-Funk-geluid. WC weet met zijn straatraps en heel eigen manier van flowen goed van de muzikale ondersteuning gebruik te maken. Het enige probleem is dat de vocalen al snel in herhaling te vallen en saai worden. Ice Cube en Maylay weten de rapper nog een helpende hand toe te reiken, maar de overige gastartiesten klinken afgezaagd en suf, waardoor het album nooit echt spannend wordt. Ondanks het matige niveau van het geheel, is het wel prettig om bij de hoogtepuntjes voor even de oude G-Funk-flair te proeven.

Bron: Hiphopleeft