The Unthanks - Last (2011)

Liep tegen Last aan toen ik de cd rond 2018 in een kringloopwinkel tegenkwam. Vond de hoes mooi, gokte dat het iets met new wave zou zijn. Voor een eurootje meegenomen.
Verrassing! Althans, voor mij. Het bleek om folk te gaan en wel van een bijna bovennatuurlijke schoonheid. Soms denk ik hierbij aan Nick Drake, soms aan Kate & Anna McGarrigle of Laïs. De eerste naam vanwege sommige melodielijnen, arrangementen (zoals de strijkers in Give Away your Heart) en ingetogenheid, de laatste twee namen omdat de stemmen van de zussen Rachel en Rebecca Unthank zo fraai samengaan.

De muziek met viool, piano, een enkele keer trompet (!) en meer akoestische instrumenten is vooral dromerig-feeëriek, door de bandleden zorgvuldig om de stemmen van de gezusters gedrapeerd. Nergens is het uitbundig, echter continu is de sfeer warm en creatief.
Hierboven noemden anderen de covers van Tom Waits (No One Knowns I'm Gone) en King Crimson (Starless). De originelen ken ik niet, maar nergens viel mij op dat er een cover klonk: deze liedjes zijn volstrekt vervlochten met de eigen nummers. Gan to the Kye en Queen of Hearts bijvoorbeeld, wat een pareltjes!

Rondom mijn huis regeren lichte vorst en ijzel; terwijl mijn voeten op de bank onder een dekentje schuilen, waan ik mij tweehonderd jaar geleden in een cottage in Northumbria, de thuisgrond van deze groep. Ouderwets en toch fris, traditioneel en toch eigentijds. Of kan ik het tijdloos noemen?
28 februari spelen ze in Tivoli/Vredenburg, boven in zaal Cloud 9. Moet ik maar eens heen, meemaken of de muziek daar net zo goed landt als deze avond thuis.

"Last" kun je gerust het vierde album van de zussen Unthank noemen als je de eerste 2 albums van "Rachel Unthank & The Winterset" meereken. zus Becky zong al prominent mee op die albums, waarna ze vanaf het derde album "Here's the Tender Coming" als The Unthanks verder gingen.

"Last" is wederom een bloedmooi album met wonderschone zang van de zussen op een 3-tal nummers aangevuld met de eveneens prachtige stem van de violiste Niopha Keegan.

5 door de groep gearrangeerde traditionals plus 1 nummer "Last" van bandlid/pianist Adrian McNally en 4 covers "Give Away Your Heart" van de Engelse folkie Jon Redfern, een nummer van zijn debuut album "May Be Some Time", "No One Knows I'm Gone" van het Tom Waits album "Alice", "Starless" van het King Crimson album "Red" en "Close the Coalhouse Door" van de uit Gateshead afkomstige folkie Alex Glasgow.

"Gan to the Kye", "Queen of Hearts" dat eveneens door Joan Baez en Martin Carthy werd gecoverd, het melancholische, verstilde "Starless" met een leidende rol voor de trompet i.p.v. gitaar en de piano ballad "Close the Coalhouse Door" dat de zussen leerden kennen via het folk gezelschap The Wilson Family behoren tot de vele hoogtepunten.

de lieflijke met fiddle spel opgesierde traditionals "My Laddie Sits Ower Late Up" en "Conny Hobbie Elliott" een lied uit 1759 blijven het dichtst bij de traditionele folk/roots.

er zijn gastrollen van Lizzie Jones (trumpet), Dean Ravera (double bass), Alex Neilson (drums) en Julian Sutton (melodeon) plus een strijk kwartet (3 violen en cello).

of je het nu neo-folk wil noemen of niet de muziek op "Last" is emotievol, prachtig en sfeervol. een bij uitstek ideaal herfstalbum maar sowieso geschikt voor alle jaargetijden.

Album werd geproduceerd door Adrian McNally
Recorded at home in Northumberland

Rachel Unthank: voice, kalimba (3)
Becky Unthank: voice
Niopha Keegan: violin, voice (1,5,8)
Adrian McNally: piano, dulcitone, voice, drums
Chris Price: bass, acoustic & electric guitar, ukulele