Jolly - The Audio Guide to Happiness (2011)

CD van de Maand in de Aardschok. Ben benieuwd...

luister m nu inclusief binaurale tonen waardoor hersengolven worden gestimuleerd.

en valt daar iets van te merken?

The Pattern is waanzinnig goed, maar volgens mij niet representatief voor de rest van het album, luisterend naar de previews, toch erg nieuwsgierig.
Er is een clip op Youtube waarbij een "acteur' met koptelefoon luistert naar The Pattern, leuke marketingtruc lijkt me die binaurale tonen.

Beter dan het debuut, de songs zijn gewoonweg sterker en de band klinkt meer overtuigend. Helaas kakt ook hier de boel wat in tegen het einde, maar het blijft binnen de perken. De beste songs zitten aan het begin van de plaat, met het machtige The Pattern als absolute uitschieter. Jolly is zeker geen metalband, maar de massieve gitaarmuur in dit nummer is toch wel erg lekker, alsmede heavy. Goede band!

super sterke plaat van deze jongens
gevarierd, krachtig en emotioneel geladen.
live ook erg overtuigend kan ik jullie vertellen

Deze band is voor mij een aangename verrassing! Ben benieuwd of ze dit niveau kunnen doorzetten of zelfs kunnen overstijgen!

Where Everything's Perfect is toch wel vrij apart maar lekker. En dan die clip erbij ... Mn vriending schrok lichtelijk van het einde.

Jolly is mij al meerdere malen aangeraden, vanwege hun unieke geluid en aanpak. Ik moet zeggen dat ik best onder de indruk ben. Qua zang staat het vanaf het eerste moment, het zijn toch de songs die het doen. Joy is de perfecte single, het zit direct in je hoofd. Pattern is toch wel het echte prijsnummer. De dynamiek en het contrast worden binnen deze song optimaal benut en gecombineerd, zoals Porcupine Tree dat ook kan. De niet-metal aanpak met toch veel gitaargeweld heeft Jolly perfect onder de knie.

Jolly is een wat vreemde eend in de bijt, de heren bestrijken met hun songs een vrij breed muzikaal spectrum en dat gegeven intrigeert.
Of de term progrock/metal de lading dekt is voor discussie vatbaar.
Hier en daar maakt de band gebruik van jazzy ritmes en dat maakt dat de muziek wat minder conventioneel aandoet.
Van de zang van Anadale moet je houden, het is geen slechte zanger, maar op den duur voelt de beste man wat saai aan.
The Audio Guide to Happiness 1 - deel 2 zou hierop volgen - is een interessant album, de dwarse ritmes en transities volgen elkaar in rap tempo op, dat gegeven houdt de aandacht vast.
Ergens bivakkerend in het landschap waar bands als Dredg, Vola en Devin Townsend zich ook begeven, experimenteert de band er rustig op los.
Niet alles is even sterk, track 1, 7 en 12 voegen niks toe, de plaat telt voor mij dus 9 volwaardige songs
Soms is de boel loodzwaar; beluister het einde van Where Everything's Perfect en je gaat automatisch mee knikken, een andere keer klinkt de muziek haast popachtig.
Helemaal inpakken doet de plaat mij niet, de opvolger zou dat ook niet doen, interessant is de muziek echter wel degelijk.