Peter Green - The End of the Game (1970)

fantastische jamplaat van een toen al lichtelijk ontspoorde Peter Green. Opener Bottoms Up geeft het juiste startschot

Voor mij was dit helaas een miskoop. Wel een mooie hoes!

Vreemd, maar je bent niet de enige zie ik. Harald geeft 2.0 en zelfs Tondeman 1.5. Dat kan ik niet vatten, ik vind dit een prima plaat. Dus kan iemand van julie eens uitleggen wat hier aan scheelt, en waarom julie deze Frans Bauer-achtige scores geven?

Ik weet niet waarom maar ik heb nooiet een toegang tot deze plaat gevonden. En In the skies vind ik weer een prachtige plaat. Ook alles van Peter Green's Fleetwood Mac. Albaross, Oh well, Man of the World, The Green Manalishi, I need your love so bad noem maar op. Maar End of the game?

Ik denk het wordt tijd dat ik deze plaat vanavond herbeluister, mischien wordt het een nieuwe ontdekking. Ik laat het jij dan weten.
Een Peter Green plaat met alleen 2 **etjes kan natuurlijk niet!

Dus de plaat gisteren op mijn pick-up gelegt.

Even nog op de achterkant van het hoesje gelezen wie mee doet:

Zoot Money (Eric Burdon & Animals) Grand Piano
Godfrey MacLean (Brian Auger) Percussion
Nick Buck (Hot Tuna) Piano & Organ
Alex Dmochowsi (Aynsley Dunbar) Bass
en natuurlijk Peter Green die die songs geschreven heeft en voor dit project ook Producer was.

Recording Engineer Martin Birch, Engineer en/of Producer van Fleetwood Mac Beeggars Opera, Deep Purple, Groundhogs, Skin Alley, Steam Hammer, Faces

In princiep de basis voor een 5 **** album. Maar waarom heb ik alleen 2 ** gegeven?

Bij het release 1970 was blijkbar Jazz , Ambient music en variationen op Folk melodies niet mijn ding. En precies dit is deze plaat. een mixture van Jazz, Rock, Blues, Ambient music en Folk.
Jazz Fusion! Peters guitar is spaarsam en niet dominant en hij geeft de band alle vrijheid. maar als zijn guitar in de voordergrond komt dan is het Fleetwood mac gevoel terug. Zoals B.B. King het zegte: He has the sweetest tone I ever heard.

Peter Greens Fleedwood Mac Group wilde meer traditional Blues met een beetje Rock spelen terwijl Peter Green meer interesse heeft gehad in richting improvisations van Jazz/rock musicians like Frank Zappa en John McLaughlin met de blues van de vroege John Mayall en Jimi Hendrix

Het resultat is deze plaat.

Jjammer dat ik dit 1970 niet zo heb gezien, ik had gewoon een Peter Green Fleetwood Mac achtiige solo plaat verwacht.

2 ** is natuurlijk Quatsch...onzin dus. Ik geef nu 4**** met de optie naar boven maar ik wil deze plaat vandag en morgen nog een keer luistern

Mij dank aan Toon voor deze herontdeking.

Ik heb hem gisteren nog eens gespeeld, maar moet toch constateren dat ik hier niks mee kan. Het gitaarspel, dat voor mij Fleetwood Mac maakt, is hier heel anders, er zit geen blues meer in, het gaat nergens over, of ik krijg er iig geen gevoelens bij; ik vind het leeg. De uitvoering is natuurlijk wel gewoon goed, maar meer dan 2.5* kan ik er echt niet van maken...

Hele goede plaat!
De donkere, duistere jams laten duidelijk horen hoe het met onze Peter gesteld is. Het klinkt bij vlagen nogal richtingloos ('We improviseren wat en nemen het maar gelijk op!') maar hier en daar komt er een geniale passage langsfietsen die laat horen dat we hier toch wel te maken hebben met een zeer begenadigd artiest. Een verrassend cult-album voor de doorgewinterde muziekliefhebber! De cover is zo ongeveer de coolste ooit!

Op de achterzijde staat ook zo'n lief poezenbeest afgebeeld.

Het album is opgenomen in mei/juni 1970 kort nadat Peter Green Fleetwood Mac verlaten had. In wezen is het dus zijn eerste solo-album.

Best een bijzondere plaat. Volledig instrumentaal, maar verwacht geen juweeltjes als Albatross. Doet totaal niet denken aan Fleetwood Mac en kan daarom in eerste instantie tegenvallen. Maar bij nadere beluistering valt er toch genoeg te genieten. Wel erg experimenteel zonder al te veel structuur, doet me soms wat denken aan de ouwe Pink Floyd.

Een score geven vind ik erg lastig, het zijn niet echt songs, maar jams. Qua gevoel toch wel minimaal 3* waard.

Bedankt Nieuwstad, ik zag 'm door jou bij de updates staan en had meteen zin om 'm na lange tijd weer eens op te zetten. En allemachtig, wat een vette psychedelische jamplaat is dit toch! Halfje erbij en meteen maar besteld.

waarheb je hem besteld?

Op Amazon voor €6,43 incl.

€8,99 op cosmox voor de creditcardlozen onder ons.

Indrukwekkende jamplaat van een geplaagde muzikant. Ik zal niet ontkennen dat het bij vlagen een beetje richtingloos is, maar over de gehele linie vind ik het een erg boeiende experimentele jam.

De opnames voor dit album begonnen twee maanden na Green's beruchte LSD incident in Munchen. Hier had hij zichzelf nog genoeg in de hand om tot het opnemen van een album te komen, maar niet lang hierna takelde hij af. Tragisch hoe zo'n getalenteerde muzikant bij wie alles mee leek te zitten dan toch genadeloos hard onderuit werd gehaald. Gelukkig heeft hij nu zijn leven weer redelijk goed op de rails kunnen zetten.

Sterke psychedelische tripplaat waar goed valt te horen hoe Peter Green in die tijd was. Een hallucinante mengeling van jazz, fusion en blues. Peter speelt niet met de minste muzikanten samen en dat is goed te horen ook. Alleen al het beginnummer is ongelovelijk richtinglose jam die echter wel magistraal is. Peter laat hier helemaal horen wat voor 'n goede muzikant hij wel niet was.

Dit album bevalt mij een stuk beter dan zijn Fleetwood Mac werk. Dit klinkt veel gedurfder en voelt aan als een lekkere mindtrick. Jammer dat de man hierna niet echt veel bijzonder werk heeft gemaakt, wat net zo goed is als dit. Helaas dat zo'n goede muzikant zo getript is. Echter maakt dat de boel beter op dit plaatje en daarom een nette 4*.

Blijft raar genoeg van tijd tot tijd toch zijn aantrekkingskracht hebben. Dat is eigenlijk de enige verdienste van dit richtingloze gepiel.

Damaals vond ik dit 3x niks. Ik was ( en ben eigenluk nog steeds ) een liedjes liefhebber en dit studiogefreubel stond natuurluk ook haaks op het verwachtingspatroon. Ik wilde graag nummers horen die verder gingen op waar hij op Then Play On mee bezig was. Man depri ? Dan gaatie toch verder à la Before The Beginning was de tejorie.

De praktijk was anders. Green was blijkbaar klaar met gestruktureerde muziek en het leiding geven aan muzikanten dus gingie voor het vrij-voor-allen speelplezier van de studiodjem. Niet mijn fave aanpak, psoonluk haat ik djems, maar bij Green en kompanen gebeurt er toch echt wat. Ik had er alleen 45 jaar voor nodig om daar achter te komen .........

Deze plaat komt uit op de grens van jazz en speest-out sferies gedreutel à la Pink Floyd in dezelfde periode. Echt giga zal ik 'm waarschijnluk nooit gaan vinden en nog een keer 45 jaar zit er niet echt in vrees ik, maar Green's smaakvolle touch houd 'm voor mij nu toch aan de goede kant van de streep.

Het solodebuut van Peter Green na het vertrek bij Fleetwood Mac is een apart album geworden.

Het doet me denken aan de oude Pink Floyd en zelfs Vangelis. Heel ver van de blues. Speciaal, verrassend, experimenteel, maar ook moeilijk beluisterbaar. Mooi kan ik het niet noemen. Lelijk ook niet. De twee eerste nummers vind ik goed, daarna wordt het me te experimenteel.

De hoes is mooi en te vergelijken met Vangelis 'La fête sauvage'.

3 sterren

Beetje ondergeschoven kindje, dit tamelijk experimentele en volledig instrumentale album van Peter Green, en tevens zijn meest psychedelische. De grote klasse van Greens gitaarspel komt hier zeer goed tot z'n recht.
De genialiteit druipt er werkelijk van af. Vereist wel meerdere luisterbeurten om het in volle omvang te leren waarderen.