Peter Green - The End of the Game (1970)

Sterke psychedelische tripplaat waar goed valt te horen hoe Peter Green in die tijd was. Een hallucinante mengeling van jazz, fusion en blues. Peter speelt niet met de minste muzikanten samen en dat is goed te horen ook. Alleen al het beginnummer is ongelovelijk richtinglose jam die echter wel magistraal is. Peter laat hier helemaal horen wat voor 'n goede muzikant hij wel niet was.

Dit album bevalt mij een stuk beter dan zijn Fleetwood Mac werk. Dit klinkt veel gedurfder en voelt aan als een lekkere mindtrick. Jammer dat de man hierna niet echt veel bijzonder werk heeft gemaakt, wat net zo goed is als dit. Helaas dat zo'n goede muzikant zo getript is. Echter maakt dat de boel beter op dit plaatje en daarom een nette 4*.