Emmylou Harris - Hard Bargain (2011)

Ik ben beniewd

Ik las ook dat ze in juni optreedt in Carré. Eens kijken of ik daar een kaartje voor kan bemachtigen.

Ik ben ook benieuwd. Ik ken niet veel van haar muziek, maar wat ik ken, is wel erg goed!

Na één luisterbeurt moest ik echt ik even bijkomen. Wat een fantastisch mooi, melancholisch, afwisselend, meesterlijk album en wat een stem. Je kunt na één beurt eigenlijk alleen maar vaststellen, dat Emmylou naarmate verstrijken alleen maar beter wordt. Na de opener The Road zit je eigenlijk al verbijstererd in je stoel. Een nummer over haar oude liefde Gram Parsons. Goodnight Old world is zó melancholisch, zó ontroerend mooi. Darlin' Kate, een hommage aan haar vorig jaar overleden vriendin, wow! En dat zijn zo maar even 3 songs, maar het hele album is overweldigend.
Ze trekt met dit album de lijn door die ze met All I Intended To Be door. Kan het het nog mooier in de toekomst? Ik kan het me bijna niet voorstellen. Maar voor ik er meer over wil zeggen ga ik 'm weer eens afluisteren meerdere malen Hard Bargain, All I Intended To Be en dan gewoon weer verder!

Je hebt gelijk, Ad. Dit is echt mooi, wat Emmylou Harris brengt. Er staan enkele mindere nummers op, vind ik, maar toch ook verbluffend mooie songs. 'The Ship On His Arm', 'Darlin' Kate', 'My Name Is Emmett Till' en 'Goodnight Old World' zijn alvast van erg hoog niveau!

Een klein meesterwerk! De cd ademt intimiteit en emotie uit. Haar stem gaat tot op het bot.
"Simpele" begeleiding van gitaar, drums en bas maken het nog intiemer. Ik zou zeggen al het franje is weg gehaald.
Wauw, ik moet bijkomen van zo'n mooi meesterwerk.

Ik ben er niet echt tevreden over. Emmylou Harris is één van mijn favoriete vrouwelijke artiesten, maar ik houd vooral van haar echte country. In haar latere jaren is ze daar steeds verder vanaf gestapt. Emmylou is 64 en blikt op deze cd terug (o.a. naar Gram Parsons). Op deze cd wordt helaas duidelijk dat Emmylou's stem óók oud is geworden. Wat nog meer stoort is de gekunstelde, onnatuurlijk aandoende productie. Harris heeft dat helemaal niet nodig. De kalere nummers als 'My Name Is Emmett Till', 'Goodnight Old World' en 'Darlin' Kate' vind ik dan ook het mooiste. Iets als 'New Orleans' vind ik echter afschuwelijk (en slecht gezongen bovendien).

Doe mij Elite Hotel of Luxury Liner maar...

Ik ben in ieder geval blij, dat je deze cd geen onvoldoende geeft. Sinds ze bij Nonesuch Records ia haar stijl idd enigszins aangepast.Om commerciële redenen? Who knows? Tja, ouder worden brengt wat veranderingen met zich mee op lichamelijk gebied, dus ook haar stem (ik ben ook niet meer zo knap als vroeger), maar die ik vind nog steeds zéér acceptabel. Verder denk ik dat haar overstap naar het nieuwe label, waarschijnlijk gevolgen voor de produductie gevolgen heeft gehad.
Tenslotte: Voor iemand, die ik vanaf mijn prille jeugd al ken vind ik dat zij nog zeer acceptabel meedraait. Haar eigen songs meer schrijft dan vroeger en nog goed bij "stem"is, in tegenstelling dan bijv. Bod Dylan, die er bijna geen meer heeft! (Oei, ik voel de Dylan-fanclub al weer aankomen)

New Orleans vind ik dan juist weer het leukste nummer, samen met Goodnight Old World, maar verder kan ik me best wel aardig vinden in jouw mening. Mij grijpt dit album ook niet helemaal. Ik luister nog maar zeer kort naar Emmylou Harris maar ik vind d'r eerdere albums ook beter dan d'r nieuwere. Minder gekunsteld, en meer puur en uit het hart. Dit album grijpt me niet echt, op een aantal nummers na.

Big Black Dog vind ik overigens echt echt heel erg slecht. Een typisch geval van 'what was she thinking?' als je het mij vraagt. Ik schiet elke keer spontaan in de lach om die tekst.

De grande old lady van de country met een nieuw album...ik was i.i.g. wel nieuwsgierig, zekers omdat de laatste tijd veel oudgedienden met mooie muziek op de proppen komen. Daarnaast is Emmylou gracieus oud geworden en wie weet heeft ze dat ook in haar muziek weten te versmelten. Vooral de 1ste helft weet mij te bekoren en een nummer als My Name is Emmett Till geeft maar weer eens aan hoe America zijn eigen geschiedenis heeft...waar ze liever niet aan herinnert worden, wel apart hoe Emmylou vanuit het gezichtspunt van Emmett diens verhaal verteld. Die sfeer houd stand tot het wel wat simplistische Big Black Dog, daarna kost het mij wat moeite om weer in de stemming te komen, de nummers vervlakken iets, maar een nummer als Darlin' Kate mag er zeker zijn en is ook wat ik toch wel wat gemist heb op het album van Alison Krauss en Union Station. Emmylou's stem klinkt minder als een effen pad, als die van Alison, maar er komt wel een gelauwerde klank naar voren die het geheel wat extra's meegeeft. Het omhoog gaan in de klanken bij het zingen waar ze nogal een handje van heeft, is iets waar je van moet houden, want als dat je tegenstaat, kan dit nogal een hard bargain zijn.

Groot respect heb ik voor deze dame en deze plaat is zeker geslaagd te noemen, alleen die cover van het Ron Sexsmith nummer Hard Bargain vind ik behoorlijk slecht als je het origineel kent. Voor de rest niets dan lof.

Prachtig album opnieuw van Emmylou Harris. Hij past zo in het rijtje uitstekende albums sinds Wrecking Ball. Een paar mindere nummers en het inderdaad barslechte Big Black Dog mogen de pret niet drukken.

Wat een prachtige plaat dit zeg. De passie druipt ervan af. Perfect geproduceerd door Jay Joyce die ook een stukje gitaar meepikt. De opener The Road is werkelijk een briljante song. En met Home sweet home en My name is Emmit Till en Goodnight Old World volgt nog een trio nummers om je vingers bij af te likken. Dan volgen met New Orleans en Big black dog 2 mindere nummers. Maar met Lonely girl gaat madame weer verder met zangles om het hoge niveau niet meer los te laten. Darlin' Kate wil ik dan nog even speciaal noemen over de dood van een goede vriendin. Wat een plaat zeg! Of zoals de jeugd van tegenwoordig eist: Respect.

Mijn mening komt grotendeels overeen met die van Stijn, alleen kan ik de stem van Emmylou Harris best nog waarderen. De kalere nummers zijn inderdaad de beste ('My Name Is Emmett Till', 'Goodnight Old World' en het aangrijpende 'Darlin' Kate'), terwijl 'New Orleans' op zich best nog wel aardig weet te rocken. 'Big Black Dog' is vervolgens een misser mijns inziens, en daarna geldt deze quote wat mij betreft wel als waarheid:



Al moet ik hieraan toevoegen dat ook 'The Ship On His Arm' me aardig weet te raken, erg mooi nummer. Maar voor het overige begint het een beetje te kabbelen..

Het is niet van het niveau van 'Wrecking Ball', maar het ademt toch weer vakmanschap (of in dit geval: vakvrouwschap) uit.

3,5 sterren

Dit is een echt album die pas na vele keren beluisteren zijn geheimen prijsgeeft. Voor mij haar beste album ooit, en dat wil wat zeggen met albums als Wrecking ball en Pieces of the sky op je staat van dienst. Een van de absolute hoogtepunten van 2011! Jammer dat dit soort muziek niet op de juiste waarde wordt ingeschat op Musicmeter, getuige het geringe aantal stemmen en matige waardering. Het zal, denk ik, wel iets met de doorsnee leeftijd te maken hebben op Musicmeter

Ik vind dit een zeer degelijk,mooi album maar "Wrecking ball"-niveau is het toch niet voor mij,die steekt er toch bovenuit!!

Dit blijft voor mij een van de beste albums van dit jaar, maar nadat ik Red Dirt Girl heb ontdekt moet ik wel bekennen dat deze daar ietsjes bij achterblijft. Madjack heeft wat moeite na Big Black Dog weer in de stemming te komen. Daar heeft hij wel een punt vind ik. Het hoge niveau tot aan dat nummer (New Orleans kan ik inmiddels ook prima waarderen) neemt een beetje af en pas bij The Ship on his Arms keert de topkwaliteit terug. Alleszins voldoende om tot in lengte van dagen te kunnen blijven genieten van dit album.

Big Black Dog klinkt als zo'n melig jaren 50 Johnny Cash nummer (teenage queen enzo). Toen commercieel, nu slechts banaal. Verder wel een goede Harris plaat.

Een halfje er bij, album is van het zelfde niveau als All I intended to be. Komt nog bij dat Emmylou voor dit album alle liedjes zelf schreef, sommigen met hulp van Will Jennings. Na dit album uit 2011volgden nog 2 van haar samen met Rodney Crowell. Het is langzamerhand lang wachten op een vervolg. Komt die er nog? Emmylou wordt er (helaas) niet jonger op.

Dit is een van Emmylou's mooiste albums. Alleen al het openingsnummer The Road is een diepe buiging waard. Hartverscheurend mooi! Velen hebben hier voor mij dit album al terecht geroemd.
Darlin' Kate is een intens, sober, maar ook beeldschone aubade voor haar overleden vriendin
Kate Mc Garrigle. Emmylou heeft regelmatig met Kate & Anna samengewerkt wat altijd heeft geresulteerd in bijzondere opnames. Een album dat altijd blijft boeien.

Ondertussen is dit album al weer 10 jaar oud. Heb de dame eens live gezien in Brugge. Klasse hoor. Maar een dik verdiende 4* voor dit album. Tja en wat een stem hé. Daar smelt je toch van ....

Absoluut! ~ een prachtig album, met een geweldige openingstrack...
Ook Darlin' Kate is in al zijn eenvoud met de geweldige tekst een mooie hommage aan Kate McGarrigle.

als "die hard" fan van Emmylou destijds ook dit album van haar aangeschaft. er zitten 36 jaar tussen dit, haar wellicht laatste reguliere album uit 2011 en haar meesterlijke debuutalbum "Pieces of the Sky". qua genre, sound en songmateriaal een wereld van verschil. zij begon ooit met optreden in het folk en bluegrass circuit (The Seldom Scene met John Starling) en werd door haar samenwerking met Gram Parsons niet veel later de onbetwiste koningin van de country rock (met folk en bluegrass invloeden). zij maakte een flink aantal fantastische albums in dat genre met de "Hot Band" en later 'The Nash Ramblers". haar kracht lag destijds bij de geweldige uitvoeringen van andermans songs (bijv. van Rodney Crowell) of covers, ondersteund door de geweldige musici van deze bands. vond haar muzikale drang naar vernieuwing goed uitpakken op "Wrecking Ball" mede dankzij de ijzersterke covers op dat album. helaas geldt dat niet voor dit album. waar dit voor anderen 1 van haar beste albums is, beschouw ik dit album als 1 van haar minste. van haar eigen composities springen "My Name Is Emmett Till" en "Darlin Kate" er boven uit. de overige songs, o.a. "Big Black Dog", "New Orleans, "Six White Cadillacs" en "Nobody" zijn mijns inziens (zeer) middelmatige composities. haar uitvoering van het nummer "Hard Bargain" van Ron Sexsmith met o.a. synths kan niet bekoren. ook het door producer Jay Joyce geschreven slotnummer "Cross Yourself" wil niet beklijven. een teleurstellend album met veel te weinig memorabele nummers. mis hier goede songs en de muzikale omlijsting van haar vroegere, begeleidende top bands. blijft over haar prachtige stem. qua muzikale ontwikkeling prima als zij met dit album een nieuwe schare fans zou aanboren, maar ik luister vele malen liever naar haar oudere werk.

de muzikanten op dit album: (en dan weet je eigenlijk genoeg over de sound van dit album)

Emmylou Harris: vocals, acoustic guitar
Jay Joyce: electric guitars, high string guitar, bass guitar, synth, omnichord, ganjo, piano
Giles Reaves: drums, Wurlitzer piano, djembe, picked piano, pump organ. vibraphone, marimbula, Moog bass, Rhodes