Rhapsody of Fire - From Chaos to Eternity (2011)

Nu ik aan het einde van het jaar een stuk meer vrije tijd heb ben ik een beetje uitgeluisterd en is het tijd voor wat nieuws.

Omdat: de album cover ook van de Nuclear Blast huis tekenaar afkomstig is, er ook sprake is van een prachtig logo en het iets met Power Metal met een toetsenist te maken heeft, zou ik dit net als Blind Guardian's Edge of Time toch leuk moeten vinden. Beiden heb ik de kans om ze live te gaan bewonderen deze zomer daarom ben ik benieuwd naar From Chaos to Eternity.

In de aanloop naar 17 juni zal ik mij gaan wagen aan een aantal vorige platen en hoop ik als het zover is dat 3 releases in 1 jaar en 2 maanden niet teveel was voor Rhapsody of Fire.

nummer 6 is alvast te beluisteren meer info op de website

Daar is na ruim een jaartje weer een nieuwe Rhapsody! Een van mijn favoriete bands. Rhapsody (of Fire) blijft op de een of andere manier in hun circa 15 jarig bestaan mooie albums schrijven. Ze veranderen nooit al te veel aan hun eigenzinnige sound, maar ze leggen zoveel dynamiek en spannende passages in hun albums dat het blijft boeien. Zo ook deze dus.

Lione zingt weer als een nachtegaal, de barokesque gitaar- en keyboardpassages zijn weer volop aanwezig en er is nooit een gebrek aan overdreven epische strijdlust tussen goed en kwaad in de teksten. Ook de refreinen springen er weer fantastisch uit op vrijwel elk nummer!

Een jaar geleden kwam 'The Frozen Tears of Angels' uit. Het hoogtepunt op dat album was 'Reign of Terror', op dit album sluit 'Aeons of Raging Darkness' daar op aan door zijn screams en duistere bedoening. Jammer dat op dit album geen spetterende akoestische Folksong staat zoals ze kunnen, hier valt het wat tegen met 'Anima Perduta'. Hier staat dan wel weer de machtige epic 'Heroes of the Waterfalls' Kingdom' op, zeker een van de mooiere langere nummers die ze hebben geschreven, met dus zo'n fantastisch refrein!
Ik geef het hoogtepunt echter aan de snelle openers te weten de titelsong en 'Tempesta Di Fuoco'.

Kortom, deze Triëstenaren (Italië) stellen weer niet teleur met deze dijk van een plaat. Hun magische formule lijkt nooit vertrouwd te raken!

Gloria!

Ik kan het wel eens zijn met bovenstaande reactie van jasper1991. Ik heb Rhapsody (of Fire) ook altijd een erg sterke band gevonden. Ik hoop daarom ook niet dat zanger Lione deze band gaat inruilen voor Kamelot, maar gelukkig is daar nog geen sprake van en kunnen wij dus weer genieten van de tweede langspeler binnen een jaar tijd. In hun niet productieve jaren hebben ze de mannen zeker niet stil gezeten, want ze beschikken sinds hun terugkeer over een behoorlijke hoeveelheid materiaal.
Hun comeback plaat vond ik al erg goed en iets gevarieerder dan de vorige albums. Het blijft allemaal wel herkenbaar natuurlijk, maar vooral doordat Lione zijn stem op meer verschillende wijzes gaat gebruiken word de muziek toch weer iets frisser. Zijn grunts klinken op dit album al iets minder geforceerd, waardoor deze stukken wat makkelijker luisteren. Ook Christopher Lee ontbreekt natuurlijk niet op dit album, hij brengt met zijn donderende stem weer met veel charisma de verhaallijnen van het album naar voren,
Zeker weer een mooi plaatje waar de liefhebbers van Rhapsody (of Fire) weer volop van kunnen genieten.

De nieuwe plaat van Rhapsody. Ik ben inmiddels zo'n kleine tien jaar fan van deze groep Italianen, en de comeback van vorig jaar beviel verrassend goed. Inmiddels zijn we een jaartje later en is er ondertussen ook al een EP uitgebracht. Hoewel dit album toch minder is als de voorganger, bevat het een aantal zeer sterke nummers als Aeons of Raging Darkness, Tornado en I Belong to the Stars. Een groot pluspunt van de vorige plaat was dat het gitaarwerk een stuk prominenter aanwezig was, en dat wordt op dit album verder uitgewerkt. De screams van Leone zijn ook een stuk 'natuurlijker' geworden, en zelfs plezirig om naar te luisteren. Heroes of the Waterfalls Kingdom is beter dan dat ik verwachtte. Ik ben inmiddels dat hele fantasy-gebeuren zat, dus ik was al bang voor te veel dialoog. Gelukkig wisten ze dit enigszins te beperken. Christopher Lee is overigens van harte welkom. Ik ben blij dat ze met dit album hun saga afsluiten. Flash of the Blade is trouwens een verrassende afsluiter, en klinkt niet verkeerd. 4/5.

Ik ben een zeer grote fan van deze band! Ze stellen mij nooit teleur en dat doen ze dus ook nu weer niet. Alles klinkt vertrouwd, al zijn ze niet vies van hier en daar een experimentje. Van begin tot eind een topalbum. Dat was de vorige ook al, trouwens!!

Kijk en dit is goed!

De basgitaar intro bij Aeons of Raging Darkness bijvoorbeeld super! en de goed gecombineerde toetsen met gitaar Tempesta Di Fuoco intro geweldig!

De hele plaat geniet een goede opbouw van de nummers voor mij. Het knalt naar iets toe, dan gebeurd er weer dit dan weer dat daarna iets compleet anders, ik vind het geweldig.

Nog een aantal keren opnieuw gedraaid. Ik verhoog hem naar 5*. Het ligt niet zo makkelijk in het gehoor als de voorganger, maar is na vele luisterbeurten toch van praktisch hetzelfde niveau. De sfeer van Anima Perduta, het basloopje van Aeons, het magistrale van I Belong to the Stars, de magie van Tornado, allemaal fantastische nummers.

Wisten jullie overigens dat Tempesta di Fuoco het eerste Italiaanse rocknummer van deze band is? Als ik me niet vergis waren alle voorgaande Italiaanse nummers ballads. Misschien op Lo Speccio D'Argento na, die op de Magic of the Wizards Dream EP stond.

Dat is inderdaad waar, ja. Alhoewel in een paar nummers ook wel Italiaans gesproken passages voorkomen, maar deze is echt volledig Italiaans.

Ik vind dat zelf wel vet, Fabio zingt dan stukken mooier.

Klopt, die afwisseling is eigenlijk een sterk element. Heel een album in het Italiaans zou teveel van het goede zijn, je moet wel iets kunnen verstaan.

Fabio kan inderdaad de Italiaanse teksten gepassioneerd brengen, je hoeft je dan ook niet zorgen te maken om zijn uitspraak.

Klopt inderdaad, hoewel ik zijn uitspraak toch wel verbeterd vind de laatste jaren. Of ik ben er zelf gewoon aan gewend aangezien ik veel Rhapsody luister. Maar op zich is Italiaans wel een fijne taal voor zoits. Je verstaat niet alles zoals in het Engels, Frans of Duits maar slechts (wanneer je taal niet spreekt) een aantal woorden. Je berijpt wel welke sfeer er heerst maar je weet niet precies wat er gezegd wordt. Maar een volledig Italiaanse plaat lijkt me zelf ook iets te veel.

Ik ben overigens wel heel benieuwd naar wat er nu met de band gaat gebeuren, aangezien dit de afsluiter was van hun fantasy saga.

goed album, never change a winning team en gelukkig blijven ze dicht bij hun eigen stijl.. Maar volgens mij hebben ze wel wat vaker naar cacaphony geluisterd.. (met name de solo van Aeons)

Vind het refrein van tornado geweldig.. Hoe soepel kan een refrein lopen

Het laatste nummer weet me wel te boeien, het heeft iets middeleeuws, en een catchy refrein. De andere nummers liggen me niet echt denk ik, al vond ik de voorganger van deze plaat best wel te pruimen. Deze ook wel, maar meer niet. Goeie nummers, dat wel, maar ik heb er gewoon niet veel mee. Het redelijke cijfer dat deze plaat krijgt dankt het dan ook grotendeels aan het slotnummer.

3 sterren

Met een halfje verhoogd. De afsluiter is misschien wel een van de mooiste nummers die ze hebben geschreven. Lange nummers schrijven is een vak en ik ken genoeg songwriters die hier vaak in falen. Turilli hoort hier niet onder, 'Gargoyles, Angels of Darkness' was al fenomenaal en deze doet daar niet veel voor onder.

Het nummer is zeer goed opgebouwd en daardoor ontzettend meeslepend, het Spoken Word draagt hier ook heel erg aan bij. Ik weet niet precies waar de tekst overgaat maar ik word dus zoals gezegd meegesleept in de vele dynamiek doch herkenbare structuur in de song. De combinatie van het refrein en de aanloop daar naartoe vind ik geniaal gevonden, maar het hoogtepunt is toch de paar minuten na het tweede refrein waar de spanning in het nummer het hoogtepunt bereikt.

Keep on writing the epics, Luca!

Het nummer heeft inderdaad een aangename structuur, niet zoals Demonknight van ToA. Dat voelde meer aan als drie aaneengelaste nummers.

Wat hoor ik nou? De band wordt uiteen gespleten doordat Turilli met Guers en nog wat knapen verdergaat onder de nieuwe naam: Rhapsody (Ja, serieus).

Ben ik even blij dat het magische duo Staropoli/Turilli dit meesterwerkje nog op de valreep heeft achtergelaten.

Ik vermoedde al zoiets uit de vorige berichten die ze op de website plaatsten, dus het is niet geheel onverwachts. Ze hadden het al over het einde van 15 jaar tijd en zoiets. Maar het belangrijkste lijkt me dat Alex Staropoli samen met Fabio Leone verder gaat als Rhapsody of Fire, Alex was toch degene die op de voorgaande platen de bulk van de muziek schreef. En in Tom Hess hebben ze een goede gitarist, hoewel niet zo'n maestro als Luca Turilli. Hoe Turilli dan verder gaat met een andere Rhapsody band moet ik nog zien. Krijgen we in de toekomst platen van Rhapsody en Rhapsody of Fire of zo?

Mooie symfonische metalplaat met een schitterende lange afsluiter.

Het staat wat mij betreft vast: From Chaos to Eternity is bij uitstek de beste plaat van 2011. Dit jaar was wellicht het slechtste muziekjaar van de afgelopen decennia. Rhapsody heeft desondanks een fantastisch werk afgeleverd dat mijlen voorsprong heeft op de zielige bulk dat door moet gaan voor "muziek" in 2011. Jammer voor Rhapsody dat er zo weinig "concurrentie" was, want dat had nog een grote triomf kunnen worden voor onze Italiaanse vrienden.

Rhapsody is één van die paar power metalbands die ik een warm hart toedraag. Door de duizenden releases die ik ook graag wil beluisteren, heb ik na 2004 geen cd meer van deze groothandelaren in overdadig Italiaans theater meer gekocht. En nu ligt het laatste album van de incarnatie mét Turilli, Staropoli en Lione in mijn speler.

Wie From Chaos To Eternity vlak na het debuut Legendary Tales draait, ziet voor het oor bevestigd dat Rhapsody in al die jaren geen steek veranderd is. Nog steeds maakt de band barokke, neo-klassieke metal en nog steeds maakt ze gretig gebruik van allerhande koren, piccolofluitjes en andere toeters en bellen. Wat ook niet veranderd is, is dat we nog steeds midden in het Emerald Sword danwel Dark Secret verhaal zitten. Andermaal lopen we achter de grote held Dargor aan. Op zoek naar mysterieuze boeken met profetieën teneinde alle draken en ander kwaadaardig gespuis volledig kapot te slopen. Rhapsody is eigenlijk een fantasyverhaal op muziek. Fantasyschrijvers zijn allen direct of indirect geïnspireerd door J.R.R. Tolkien. Eén ding hebben al die auteurs niet van hem overgenomen en dat is het vermogen of de wil om een groot verhaal in slechts drie boeken af te ronden. Ook Rhapsody Of Fire, zoals de band tegenwoordig heet, dus niet.

En waarom zouden ze de dingen ook anders doen? De heren beheersen dit kunstje tot in de fijnste vezels. Er is vrijwel geen één band die klinkt als Rhapsody Of Fire, laat staan dat die dan ook de kwaliteit benadert. De mathematische benadering van gitaarspelen door Luca Turilli is uit duizenden herkenbaar. De meer flitsende toetsensolo's van Staropoli bieden een mooi tegenwicht. En in de ballade Anima Perduta hoor ik het Emerald Sword thema terug in de vocale melodie en in de melodie van het fluitje. Feest der herkenning dus.

De afwijkingen zitten hem in de accenten. De agressieve screams in Aeons of Raging Darkness is zo'n accent. Fabio Lione doet hier op gezette momenten Abbath van Immortal na. Aan de andere kant klonk Rhapsody op Power Of The Dragonflame ook al behoorlijk agressief. I Belong To The Stars kent weer een opvallend poppy refrein. En het past allemaal net zo moeiteloos bij elkaar als rijst bij de rendang. Wonderlijk genoeg klinkt From Chaos To Eternity niet nóg bombastischer dan Symphony Of The Enchanted Lands part II. Nergens is het album te druk of te overdadig. Alle partijen zijn heel goed te volgen. Wat dat betreft verdient de opnameleiding ook een compliment.

Het is een lang verhaal geworden waarin ik eigenlijk wil zeggen dat From Chaos To Eternity niks nieuws onder de Rhapsody zon bevat maar dat het album ook weer te aardig is om te laten liggen. Mijn versie heeft ook nog eens Maiden's Flash Of The Blade als bonustrack. Een versie voor de kennisgeving lijkt me. Wel een ongebruikelijke dus leuke keuze. Dat wel.

Goed verhaal!

Voor wat het waard is; beide boeken zijn hier al gevonden en hier vind het gevecht plaats met Nekron en The Black Order waar de draak Thanor een belangrijke rol in speelt. Het is te uitgebreid om het hier allemaal uiteen te zetten.

Meer info

Haha, dank voor de info.
Het verhaal moet hiermee echt afgesloten zijn, begrijp ik. Maar ja, dat zeiden ze na Power Of The Dragonflame ook al. Het geeft ook helemaal niet. Want het zou ook best gek zijn wanneer Rhapsody Of Fire ineens over motorrijden ging zingen ofzo.

In principe ben ik bij Rhapsody voor de muziek en ik interesseer me eigenlijk totaal niet in fantasy-verhalen, maar ik wou toch eens weten waar SOEL II over ging en toen ik dat vrij snel had opgepikt was ik wel benieuwd hoe alles dan zou eindigen.

Hier is The Dark Secret Saga duidelijk afgesloten. Van The Emerald Sword saga weet ik eigenlijk helemaal niets af, maar die eindigde dan lijkt me met Power of the Dragonflame en die heeft ook zo'n lang nummer aan het einde waar dan ook zo'n climax in het verhaal zal plaatsvinden.

Nu Turilli weg is bij Rhapsody of Fire ben ik benieuwd wat ze inderdaad gaan maken van de teksten. Misschien wel een verzameling willekeurige fantasy-cliché's.

Gaan we weer. Weer een plaat die me duidelijk minder pakt en daarom ga ik weer nadenken over waar het aan kan liggen. In elk geval is de muziek nergens vervelend, dus geen seconde heb ik dit album een onvoldoende willen geven, maar ik word er ook niet euforisch van. Na het luisteren van The Frozen Tears Of Angels en The Cold Embrace Of Fear verkeerde ik echt in een roes. Op From CHaos To Eternity mis ik de bevlogenheid. Waar zou het aan kunnen liggen? Ik krijg de indruk dat Turilli hier al bewust met zijn laatste klus bezig was. De prachtige soleerpartijen van de vorige platen, blijven hier achterwege. Symfonisch zit het wel snor. Dat zal Staropoli's bijdrage zijn. Het is goed om te horen dat Rhapsody Of Fire hier experimenteert met elementen uit de extreme metal en hier en daar de kant van de Europese power metal optrekt. Het is helemaal geen vervelende plaat om te horen, maar na verschillende werkjes in (pure) euforie gevolgd te hebben, valt het me hier toch wel wat tegen.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. The Cold Embrace Of Fear
4. Dawn Of Victory
5. Legendary Tales
6. Symphony Of Enchanted Lands
7. Rain Of A Thousand Flames
8. From Chaos To Eternity
9. Triumph Or Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II

De afsluiter van The Dark Secret Saga en ook het laatste album in de klassieke Turilli/Staropoli/Lione opstelling. Doet ergens toch een beetje pijn, aangezien op een tweetal missers na gedurende deze marathon toch weer is gebleken hoe ongelooflijk veel ik van deze band houd en hoe magisch de samenwerking onderling toch is. From Chaos To Eternity is niet zo sterk als zijn voorganger, maar zorgt in ieder geval wel ervoor dat de muziek lekker direct is en dat de orkestraties ondersteunen in plaats van de hoofdrol opeisen.

Op Aeons Of Raging Darkness trekt de band in dat opzicht alle registers open. Enkele thrashy riffs, screams, blastbeats en alsnog de onmiskenbare Rhapsody (Of Fire) power. Zo hoor ik het graag: een band die zich nog steeds ontwikkelt en experimenteert en je als fan af en toe een schop onder je kont geeft. I Belong To The Stars is in al zijn aanstekelijke popperigheid ook een schot in de roos en alles wat tussen deze uitersten valt bevalt ook prima. Zo goed als het vorige album is het zeker niet, maar het is nog steeds een album dat ik met plezier meerdere malen op zal zetten.

Een mooi einde van een era van een groep muzikanten die perfect op elkaar ingespeeld was en dit eigenlijk nog steeds had moeten doen. Op naar de eerste Turilli-loze plaat in de marathon.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. From Chaos To Eternity
6. The Cold Embrace Of Fear
7. Legendary Tales
8. Rain Of A Thousand Flames
9. Triumph And Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II

Toch moet ik lichtelijk een beetje wennen aan dit album van Rhapsody, zeker nu we het ontzettend goeie album 'The Frozen Tears of Angels' achter de rug hebben is het zeker wel zeker dat dit album niet zo goed is als 'The Frozen Tears of Angels' , al komt hij wel aardig dicht in de buurt van dit niveau zeker als je kijkt hoe Lione soms de longen uit zijn lijf schreeuwt, dan weet je zeker dat je weer naar een lekkere Rhapsody nummer zit te luisteren.

Aeons of Raging Darkness klinkt weer lekker, alsof ik gewoon weer naar het vorig album zat te luisteren en dat vatte ik persoonlijk toch aardig goed op. From Chaos to Eternity was precies het zelfde gevoel, prima qua snelheid, een sterke zang en in een mooie evenwicht met elkaar. Al had ik dat niet bij elk nummer zo'n goed gevoel, en een nummer als 'I Belong to the Stars' hadden ze van mij er ook wel uit mogen laten, daar was ik wat minder fan van. En het twintig minuut durende sluiter is heerlijk, geinig verteld met veel leuke orkestische stukken waarbij alles prima op elkaar aansluit, het nummer is hard en zacht goed.

Maar zo ben ik er wel over uit dat dit niet het beste album is van de heren, sterker nog het komt ook niet echt in de buurt en met een paar leuke nummers haalden ze dit ook niet. Alhoewel het album verreweg van verschrikkelijk of slecht is, is het ook niet hun mooiste werk en voelde ik weer een beetje een terug zakking zeker na het sterke album wat ze hiervoor uitbrachten.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. From Chaos to Eternity
07. Symphony of Enchanted Lands Part II
08. Triumph Or Agony