Rhapsody of Fire - From Chaos to Eternity (2011)

Daar is na ruim een jaartje weer een nieuwe Rhapsody! Een van mijn favoriete bands. Rhapsody (of Fire) blijft op de een of andere manier in hun circa 15 jarig bestaan mooie albums schrijven. Ze veranderen nooit al te veel aan hun eigenzinnige sound, maar ze leggen zoveel dynamiek en spannende passages in hun albums dat het blijft boeien. Zo ook deze dus.

Lione zingt weer als een nachtegaal, de barokesque gitaar- en keyboardpassages zijn weer volop aanwezig en er is nooit een gebrek aan overdreven epische strijdlust tussen goed en kwaad in de teksten. Ook de refreinen springen er weer fantastisch uit op vrijwel elk nummer!

Een jaar geleden kwam 'The Frozen Tears of Angels' uit. Het hoogtepunt op dat album was 'Reign of Terror', op dit album sluit 'Aeons of Raging Darkness' daar op aan door zijn screams en duistere bedoening. Jammer dat op dit album geen spetterende akoestische Folksong staat zoals ze kunnen, hier valt het wat tegen met 'Anima Perduta'. Hier staat dan wel weer de machtige epic 'Heroes of the Waterfalls' Kingdom' op, zeker een van de mooiere langere nummers die ze hebben geschreven, met dus zo'n fantastisch refrein!
Ik geef het hoogtepunt echter aan de snelle openers te weten de titelsong en 'Tempesta Di Fuoco'.

Kortom, deze Triëstenaren (Italië) stellen weer niet teleur met deze dijk van een plaat. Hun magische formule lijkt nooit vertrouwd te raken!

Gloria!

Rhapsody is één van die paar power metalbands die ik een warm hart toedraag. Door de duizenden releases die ik ook graag wil beluisteren, heb ik na 2004 geen cd meer van deze groothandelaren in overdadig Italiaans theater meer gekocht. En nu ligt het laatste album van de incarnatie mét Turilli, Staropoli en Lione in mijn speler.

Wie From Chaos To Eternity vlak na het debuut Legendary Tales draait, ziet voor het oor bevestigd dat Rhapsody in al die jaren geen steek veranderd is. Nog steeds maakt de band barokke, neo-klassieke metal en nog steeds maakt ze gretig gebruik van allerhande koren, piccolofluitjes en andere toeters en bellen. Wat ook niet veranderd is, is dat we nog steeds midden in het Emerald Sword danwel Dark Secret verhaal zitten. Andermaal lopen we achter de grote held Dargor aan. Op zoek naar mysterieuze boeken met profetieën teneinde alle draken en ander kwaadaardig gespuis volledig kapot te slopen. Rhapsody is eigenlijk een fantasyverhaal op muziek. Fantasyschrijvers zijn allen direct of indirect geïnspireerd door J.R.R. Tolkien. Eén ding hebben al die auteurs niet van hem overgenomen en dat is het vermogen of de wil om een groot verhaal in slechts drie boeken af te ronden. Ook Rhapsody Of Fire, zoals de band tegenwoordig heet, dus niet.

En waarom zouden ze de dingen ook anders doen? De heren beheersen dit kunstje tot in de fijnste vezels. Er is vrijwel geen één band die klinkt als Rhapsody Of Fire, laat staan dat die dan ook de kwaliteit benadert. De mathematische benadering van gitaarspelen door Luca Turilli is uit duizenden herkenbaar. De meer flitsende toetsensolo's van Staropoli bieden een mooi tegenwicht. En in de ballade Anima Perduta hoor ik het Emerald Sword thema terug in de vocale melodie en in de melodie van het fluitje. Feest der herkenning dus.

De afwijkingen zitten hem in de accenten. De agressieve screams in Aeons of Raging Darkness is zo'n accent. Fabio Lione doet hier op gezette momenten Abbath van Immortal na. Aan de andere kant klonk Rhapsody op Power Of The Dragonflame ook al behoorlijk agressief. I Belong To The Stars kent weer een opvallend poppy refrein. En het past allemaal net zo moeiteloos bij elkaar als rijst bij de rendang. Wonderlijk genoeg klinkt From Chaos To Eternity niet nóg bombastischer dan Symphony Of The Enchanted Lands part II. Nergens is het album te druk of te overdadig. Alle partijen zijn heel goed te volgen. Wat dat betreft verdient de opnameleiding ook een compliment.

Het is een lang verhaal geworden waarin ik eigenlijk wil zeggen dat From Chaos To Eternity niks nieuws onder de Rhapsody zon bevat maar dat het album ook weer te aardig is om te laten liggen. Mijn versie heeft ook nog eens Maiden's Flash Of The Blade als bonustrack. Een versie voor de kennisgeving lijkt me. Wel een ongebruikelijke dus leuke keuze. Dat wel.

Gaan we weer. Weer een plaat die me duidelijk minder pakt en daarom ga ik weer nadenken over waar het aan kan liggen. In elk geval is de muziek nergens vervelend, dus geen seconde heb ik dit album een onvoldoende willen geven, maar ik word er ook niet euforisch van. Na het luisteren van The Frozen Tears Of Angels en The Cold Embrace Of Fear verkeerde ik echt in een roes. Op From CHaos To Eternity mis ik de bevlogenheid. Waar zou het aan kunnen liggen? Ik krijg de indruk dat Turilli hier al bewust met zijn laatste klus bezig was. De prachtige soleerpartijen van de vorige platen, blijven hier achterwege. Symfonisch zit het wel snor. Dat zal Staropoli's bijdrage zijn. Het is goed om te horen dat Rhapsody Of Fire hier experimenteert met elementen uit de extreme metal en hier en daar de kant van de Europese power metal optrekt. Het is helemaal geen vervelende plaat om te horen, maar na verschillende werkjes in (pure) euforie gevolgd te hebben, valt het me hier toch wel wat tegen.


Tussenstand:
1. Power of the Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. The Cold Embrace Of Fear
4. Dawn Of Victory
5. Legendary Tales
6. Symphony Of Enchanted Lands
7. Rain Of A Thousand Flames
8. From Chaos To Eternity
9. Triumph Or Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II

De afsluiter van The Dark Secret Saga en ook het laatste album in de klassieke Turilli/Staropoli/Lione opstelling. Doet ergens toch een beetje pijn, aangezien op een tweetal missers na gedurende deze marathon toch weer is gebleken hoe ongelooflijk veel ik van deze band houd en hoe magisch de samenwerking onderling toch is. From Chaos To Eternity is niet zo sterk als zijn voorganger, maar zorgt in ieder geval wel ervoor dat de muziek lekker direct is en dat de orkestraties ondersteunen in plaats van de hoofdrol opeisen.

Op Aeons Of Raging Darkness trekt de band in dat opzicht alle registers open. Enkele thrashy riffs, screams, blastbeats en alsnog de onmiskenbare Rhapsody (Of Fire) power. Zo hoor ik het graag: een band die zich nog steeds ontwikkelt en experimenteert en je als fan af en toe een schop onder je kont geeft. I Belong To The Stars is in al zijn aanstekelijke popperigheid ook een schot in de roos en alles wat tussen deze uitersten valt bevalt ook prima. Zo goed als het vorige album is het zeker niet, maar het is nog steeds een album dat ik met plezier meerdere malen op zal zetten.

Een mooi einde van een era van een groep muzikanten die perfect op elkaar ingespeeld was en dit eigenlijk nog steeds had moeten doen. Op naar de eerste Turilli-loze plaat in de marathon.

Voorlopige tussenstand:
1. Power Of The Dragonflame
2. The Frozen Tears Of Angels
3. Dawn Of Victory
4. Symphony Of Enchanted Lands
5. From Chaos To Eternity
6. The Cold Embrace Of Fear
7. Legendary Tales
8. Rain Of A Thousand Flames
9. Triumph And Agony
10. Symphony Of Enchanted Lands II

Toch moet ik lichtelijk een beetje wennen aan dit album van Rhapsody, zeker nu we het ontzettend goeie album 'The Frozen Tears of Angels' achter de rug hebben is het zeker wel zeker dat dit album niet zo goed is als 'The Frozen Tears of Angels' , al komt hij wel aardig dicht in de buurt van dit niveau zeker als je kijkt hoe Lione soms de longen uit zijn lijf schreeuwt, dan weet je zeker dat je weer naar een lekkere Rhapsody nummer zit te luisteren.

Aeons of Raging Darkness klinkt weer lekker, alsof ik gewoon weer naar het vorig album zat te luisteren en dat vatte ik persoonlijk toch aardig goed op. From Chaos to Eternity was precies het zelfde gevoel, prima qua snelheid, een sterke zang en in een mooie evenwicht met elkaar. Al had ik dat niet bij elk nummer zo'n goed gevoel, en een nummer als 'I Belong to the Stars' hadden ze van mij er ook wel uit mogen laten, daar was ik wat minder fan van. En het twintig minuut durende sluiter is heerlijk, geinig verteld met veel leuke orkestische stukken waarbij alles prima op elkaar aansluit, het nummer is hard en zacht goed.

Maar zo ben ik er wel over uit dat dit niet het beste album is van de heren, sterker nog het komt ook niet echt in de buurt en met een paar leuke nummers haalden ze dit ook niet. Alhoewel het album verreweg van verschrikkelijk of slecht is, is het ook niet hun mooiste werk en voelde ik weer een beetje een terug zakking zeker na het sterke album wat ze hiervoor uitbrachten.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. From Chaos to Eternity
07. Symphony of Enchanted Lands Part II
08. Triumph Or Agony