Amia Venera Landscape - The Long Procession (2010)

Het Metal album van de week, en ik ben eens benieuwd naar de sound van dit album. De beschrijving klonk interessant, nu de muziek nog!

Waar blijven de enthousiaste reacties? Ik vind het in ieder geval een heerlijke plaat, wat een sfeer zeg! Erg goeie muzikanten ook, dat hoor je duidelijk. Maar het ligt ook helemaal in m'n straatje, dit. En dat mijn straatje zeker niet iedereen z'n straatje is, dat is een feit.

Maar toch, waar blijven die enthousaiste reacties?

Die van mij komt er aan. Afgaand op de beschrijving post-hardcore had ik dit bijna overgeslagen, maar tot nu toe is dit de beste inzending in de vijfde ronde van MAvdW.

Vind het eerlijk gezegd een beetje een cliché plaat en die cleane vocals klinken ook zo gelikt, vreselijk.
Geen eigen geluid deze band, spelen kunnen ze wel alleen ik heb het allemaal al eens eerder gehoord.

Amia Venera Landscape brengt ons hardcore vermengd met langzamer, sfeervoller gitaargefröbel waaraan ongetwijfeld een labeltje dat begint met 'post-' vasthangt.

In tegenstelling to trebremmit hierboven heb ik deze combinatie nog nooit eerder gehoord, en dit album is me stukken beter bevallen dan ik van tevoren gedacht had. Met name in de 'zachtere' stukken wordt een aangename sfeer gecreeëerd die erg goed wegluistert. Een beetje dromerig. In die stukken werken zowel de cleane zang als de grunt, maar als de zanger in de meer hardcore stukken zijn 'Ik ben een Grote Boze Hardcorezanger'-stem opzet, vind ik dat iets minder interessant.

Maar toch, ik ben aangenaam verrast.

4.0*

Bezig met eerste luisterbeurt en herkenbaar. Meer nieuws volgt.

Erg tof deze plaat. Goede afwisseling tussen hardcore en sfeervolle stukken. Het geluid klinkt inderdaad erg gelikt, maar dat vind ik wel goed passen bij deze muziek. Het klinkt verder loodzwaar en erg sfeervol. Als de langzame stukken wat waren ingekort had het cijfer misschien nog wel hoger kunnen uitvallen.

Er zijn van die zaken waarbij het nooit zal lukken en dit album is voor mij één van die zaken. Het boze-meneer-gebrul stoort mij, is al altijd zo geweest en zal wellicht nooit meer veranderen. Mijn probleem. Ascending en Glances (Part I) zijn heel welkom als rustpunt. Het lange instrumentale (Thank God!) Marasm is heel mooi gedaan. Infinite Sunset Of The Sleepless Man is ook zo’n “sfeervol” stuk, eerder ambient in mijn oren, voor wat ik ervan weet. Muzikaal valt het nog mee hoewel het geen blijvende indruk op mij nalaat. Zonder “zang” gaat het nog.

Echt een prachtig album dit, ik versta het lage gemiddelde niet volledig.
Marasm is toch het hoogtepunt, hoewel het instrumentaal is. Ik erger mij overigens niet aan de vocals, integendeel.

Voorlopig met een 4 begonnen, maar kan zeker nog naar 4,5* stijgen. Helemaal mijn ding dit.

Mijn top plaat van 2010. Deze stond bij mij ferm op nummer 1!

Ik had hier nog niets gepost, zie ik nu. Nou, toch maar iets schrijven dan, want ik luister dit de laatste tijd erg veel en het gaat niet vervelen.

Door de geweldige sfeer, maar die komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. De gitaristen van deze band zijn echt geweldig, en weten heerlijk melodieën te combineren zodat er sprake is van lagen, waaronder telkens weer details te ontdekken vallen. Het fantastische drumwerk geeft alles pit, en de maatwisselingen houden de luisteraar scherp en zorgen ervoor dat niets voorspelbaar wordt. De cleane zang is niet hinderlijk zoals ik het bij bijvoorbeeld Periphery wel heel vervelend vind, en de hardcoreschreeuw is vol en krachtig. Niets mis mee. En dan om het af te maken zijn de heren ook nog goede songwriters. Of je de nummers nou los ziet of als deel van het geheel, het luistert heerlijk weg, de spanning raakt er geen moment uit. Van opbouw naar afbouw naar opbouw, van muzikaal hoogtepunt naar sfeervol intermezzo, alles van een ongeëvenaarde muzikale kwaliteit.

Voor mij één van de beste platen in dit genre. Gerust een 4,5* waard.

Halve ster eraf. Ik heb in geen jaren de behoefte gehad dit album te beluisteren. Nu ik dat toch maar eens doe, vind ik het een hele zit. Tijdens Nicholas begint het me te vervelen en verlang ik eigenlijk wel weer naar een volgend album.

Bij mij juist niet. Ik draai hem niet vaak meer, maar als ik hem draai geniet ik er nog volop van. Het enige nadeel vind ik dat na de vier eerste tracks Glances voor een beetje een gat in het album zorgt. Verder genoeg hoogtepunten te beleven, met name dus de eerste paar, Marasm en The Traitor's March.