Een memorabele ep is dit wel. Eigen stijltje heeft die Prhizzm zich afgebakend en dan in één keer een goede ep ermee. Zo hoort het. De muziek is veranderlijk, de melodieën zijn beroerend en atmosferisch, de bassjes zijn mooi, subtiel en strak, het geglitch en gepruttel wordt soms subliem gedaan zoals aan het einde van Grasping the Equinox, maar is meestal gewoon goed en bepalend voor het karakter van de ep. Af en toe is de tijd weer rijp om Prhizzm EP op te rapen en dan ben ik steeds weer onder de indruk. Ik ga niet teveel verwachten van deze artiest in de toekomst (in deze stijl). Dit lijkt me een éénmalig ei.