Marike Jager - Here Comes the Night (2011)

Marike Jager? Categorie kleurloze zangeressen uit Nederland. Zo en daar kon ze het mee doen zonder dat ik ook maar één noot van haar gehoord had. Vooroordelen noemen we zoiets.

Het is dat ik zo gecharmeerd ben van Eefje de Visser (die toch eigenlijk ook maar een gewoon meisje uit Nederland is) waardoor ik vond dat ik in elk geval eens iets kon gaan proberen van Marike en mijn keuze viel op haar nieuwe album Here Comes the Night.

Ik moet zeggen dat ik best positief verrast was. De voordelen smolten weg als sneeuw voor de zon.
Marike is helemaal niet zo kleurloos. Als een tijgerin sluipt ze door de 11 liedjes. Dan weer poeslief, dan weer als een gemeen katje.
Het album is goed in evenwicht en ze kan de concurrentie met soortgelijke dames uit het buitenland best aan.
Ik mis hier en daar wel de heilige vonk die me in vervoering brengt. Misschien is het toch ook niet eigenzinnig genoeg (dat vind ik van Eefje de Visser bijvoorbeeld wel als ik die naam er dan toch nog een keer bij mag halen ook al gaat de vergelijking mank).
Een PJ Harvey, wiens naam ik in een recensie voorbij zag komen, is veel uitgesprokener en krachtiger waardoor ik toch kan concluderen dat Marike de Jager nog niet het album heeft gemaakt dat er denk ik wel in zit: een klassieker van eigen bodem.
Here Comes the Night is daarom voor mij vooralsnog gewoon een prima product van eigen bodem. Niets meer of minder.

Marike Jager is zo'n fijne ontdekking die mede mogelijk werd gemaakt door een gratis concert. En wat een fijne ontdekking hoor: "Here Comes the Night" is een erg prettige plaat met folk, meer up-tempo liedjes en Waitsiaanse invloeden.

Want Tom Waits, die naam gaat natuurlijk vallen: producer/mixer Tchad Blake, die tijdens het opnameproces achter de knoppen zat, heeft ook met Waits gewerkt. In de opener, een soort zeemansliedje, horen we de invloed van de man met de aangevreten stem terug. Maar soit, is het "ik ga naar Amerika en werk met een bekende producer"-gegeven niet vaak een marketing-trucje? Maakt het voor Cords echt uit dat Stef Albino op het opnameknopje drukte? Of klonken de Heideroosjes ook echt beter toen ze met iemand gingen werken die ook The Dillinger Escape Plan gingen doen?

Hier werkt het echter wel: Blake is iemand die graag met geluid speelt. Marike's stem wordt soms lichtelijk door de distortion/fuzz gehaald, zoals in "Don't Erase Me", dat samen met "Faster" tot de minste composities van het album hoort, hoewel ze beiden toch nog best aardig zijn. In "Rusty" gaat er ook een flinke fuzz over het stampende refrein heen, wat toch wel een memorabel albumhoogtepunt oplevert. Het spookachtige "Covered" verdient ook nog een vermelding, waarin we weer wat van Waits terughoren.

Andere sterke nummers zijn het up-tempo pianoliedje "Break the Law" met een ronduit besmettelijk refrein. Marike blijkt in staat te zijn tot iets waar veel singer-songwriters toch niet bepaald goed in zijn: leuke popliedjes met kop en staart schrijven. Ook "Listen to Your Baby" blijft met zijn fijne refrein in je hoofd hangen en is wat mij betreft het mooiste liedje van het album.

Dan valt het eigenlijk op dat dit album niet zo folkgericht is: eigenlijk zijn alleen het tedere "Keep Me Warm", "Back Home" en in wat mindere mate "Listen to Your Baby" vallen echt in deze categorie. Dat maakt niet uit, want Marike kijkt net wat verder en dat levert een mooi, bij vlagen erg teder album op. Die klassieker van haar, die komt er absoluut nog wel en dit is alvast een mooie stap in die richting.