Culture Club - Waking Up with the House on Fire (1984)
mijn stem
30 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Virgin
-
Dangerous Man (4:13)
-
The War Song (4:14)
-
Unfortunate Thing (3:08)
-
Crime Time (2:59)
-
Mistake No.3 (4:35)
-
The Dive (3:47)
-
The Medal Song (4:15)
-
Don't Talk About It (3:16)
-
Mannequin (2:54)
-
Hello Goodbye (3:24)
-
La Cancion de Guerra * (4:05)
-
Love Is Love * (3:52)
-
The Dream * (2:30)
-
Don't Go Down That Street * (6:32)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
36:45
(53:44)
0
geplaatst: 20 december 2008, 23:11 uur
WAKING UP WITH THE HOUSE ON FIRE 1984
Culture Club is een schoolvoorbeeld van de drie album regel.
Heel wat commerciële acts lijden onder die ongeschreven wet.
Eerste album: de plotse doorbraak
Tweede album: het commercieel succes
Derde album: de vrije val
Dit album mist de frivoliteit en de kleurrijkdom van zijn voorganger.
Compositorische bloedarmoede duikt op ... heel veel toeren
van de UK tot in Japan leidt tot creative leegte en bun out.
Hé ... burn out ... Waking with the House on Fire and burn out ...
Er was de nog behoorlijk hoog genoteerde single The War Song.
Een kritisch nummer op een identieke, elastische beat als The Miracle
en met een tenenkrullende vocale brug ... (ik kan er net tegen).
The War Song ontbreekt op menige Culture Club "best of".
The Medal Song was de tweede en meteen laatste single.
Een verborgen kerstliedje met een leuk meezingbaar refrein.
Nooit begrepen waarom zo'n commercieel kanon als Culture Club
hier niet verder kwam dan twee singles ... alhoewel ...
De mooie ballad Mistake No. 3 had hitpotentie, maar laveert
in hetzelfde vaarwater als Love Is Love dat wel als single verscheen
en afkomstig is van de soundtrack van Electric Dreams (waarvan
Together in Electric Dreams van Phil Oakey en Giorgio Moroder de hit was).
De toevoeging van het uitstekende Love Is Love (alsook The Dream,
uit dezelfde filmscore) hebben mij dit album alsnog doen aanschaffen.
De 2003 remasters van Culture Club zijn best betaalbaar.
Maar daarna houdt het voor mij definitief op.
Culture Club kwam nog twee keer terug, als schim van zichzelf.
Met een leuke single op de radio, maar zonder overtuigend album.
Culture Club is een schoolvoorbeeld van de drie album regel.
Heel wat commerciële acts lijden onder die ongeschreven wet.
Eerste album: de plotse doorbraak
Tweede album: het commercieel succes
Derde album: de vrije val
Dit album mist de frivoliteit en de kleurrijkdom van zijn voorganger.
Compositorische bloedarmoede duikt op ... heel veel toeren
van de UK tot in Japan leidt tot creative leegte en bun out.
Hé ... burn out ... Waking with the House on Fire and burn out ...
Er was de nog behoorlijk hoog genoteerde single The War Song.
Een kritisch nummer op een identieke, elastische beat als The Miracle
en met een tenenkrullende vocale brug ... (ik kan er net tegen).
The War Song ontbreekt op menige Culture Club "best of".
The Medal Song was de tweede en meteen laatste single.
Een verborgen kerstliedje met een leuk meezingbaar refrein.
Nooit begrepen waarom zo'n commercieel kanon als Culture Club
hier niet verder kwam dan twee singles ... alhoewel ...
De mooie ballad Mistake No. 3 had hitpotentie, maar laveert
in hetzelfde vaarwater als Love Is Love dat wel als single verscheen
en afkomstig is van de soundtrack van Electric Dreams (waarvan
Together in Electric Dreams van Phil Oakey en Giorgio Moroder de hit was).
De toevoeging van het uitstekende Love Is Love (alsook The Dream,
uit dezelfde filmscore) hebben mij dit album alsnog doen aanschaffen.
De 2003 remasters van Culture Club zijn best betaalbaar.
Maar daarna houdt het voor mij definitief op.
Culture Club kwam nog twee keer terug, als schim van zichzelf.
Met een leuke single op de radio, maar zonder overtuigend album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.