Culture Club - Kissing to Be Clever (1982)

Toen dit album uitkwam wist Oor te melden dat CC verder ging waar ABC ophield. Toen CC een hit kreeg met Do you really want to hurt me was het over met de positieve kritiek... Toch is dit helemaal geen gek album, het bevat een aantal prima dansnummers, goede percussie en Boy George heeft een prima stem voor dat werk. Do you really is een dissonant op dit album. Ligt vaak in de uitverkoopbak dus doorbreek je grens en beluister 'm een keer. 3,0

ik heb deze cd laatst aangeschaft voor 5 euro toch een koopje,en zo slecht is hij nog niet,mijn favoriet op dit album is toch wel "time"

Een van de betere platen uit de 80s en toch kan ik 'm in alle eerlijkheid maar ***½ geven. Barre tijden die 80s ...........

KISSING TO BE CLEVER 1982

Heb ik altijd een vreemde plaat gevonden.
Heel slecht geproducet ook (vooral de vocalen dan).
En toch is het Stewart Levine die ook de volgende hits
en albums zal producen (die ik dan veel beter vind klinken).

De eerste singles White Boy en I'm Afraid of Me
(hier beide in gewijzigde vorm aanwezig) hebben me nooit
echt kunnen bekoren. Ik heb tot op heden zelfs geen Nederlandse
of Duitse release van deze 7" plaatjes gevonden ....

Het album eindigt met Do You Really Want to Hurt Me.
Een midtempo opvullertje dat de band in extremis nog schreef.
Het album had een wat rustiger nummer nodig en vandaar.

Laat het nu precies een scharniernummer zijn.
Niet alleen voor de band die er op 1 mee kwam in Europa.
Maar ook voor de popgeschiedenis van de jaren 80.

Vanaf dit nummer breken Britse wave pop bands definitief door
op het continent en in het kielzog van Boy George zullen het vooral
rijkelijke gekleurde imago's zijn die in 1983 en 1984 hits scoren.
Wham!, Kajagoogoo, etc (zelfs Eurythmics) hadden de juiste looks.

In Amerika zou men spreken van de second wave of british pop.
Het was van de Beatles geleden, maar vanaf 1983 stonden de US
lijsten weer boordevol popmuziek uit het Verenigd Koninkrijk.

Het allermooiste Culture Club nummer staat gelukkig
op de interessante en spotgoedkope 2003 remaster versie.
Time (Clock of the Heart) is gewoon perfecte pop.
Heel mooi strijkersarrangement in de achtergrond zelfs.

Voor de rest heb ik weinig of niets met dit album.
Of het moest het springerige I'll Tumble 4 Ya zijn dat in de US
als single werd uitgebracht en ook in perfecte extended remix is
terug te vinden op de 12" van It's a Miracle ... twee songs in één remix.

Ik heb wat met nummers die Time in de titel hebben en ook dit is geen uitzondering. IMO het beste nummer wat ze ooit gemaakt hebben maar helaas niet op mijn vinyltje .....

Inderdaad die moest je gewoon op single kopen!!!
Ook op de eerste verzamelaars komt ie wel voor

Ja, tijd als thema ... een interessante invalshoek.
Ik ga daar ook eens op letten hoe ik met tijdsongs omga.
Er schieten me er direct een paar te binnen die ik ook wel sterk vind.

Met vijf miljoen verkochte exemplaren in een jaar kun je denk ik wel spreken van een regelrecht succes. Nou staan verkoopcijfers niet altijd garant voor kwaliteit, kijk bijvoorbeeld maar eens naar het huidige gemiddelde van 2,56. En tja, een echt goed album kan ik dit zelf ook niet noemen al is dit zeker geen slechte plaat. Het album dat hierna werd uitgebracht vind ik dan ook beter dan dit debuut van Culture Club, maar voor een debuutalbum mag hij er best zijn.
Toch is dit naar mijn idee wel een typerend album voor de jaren ’80. De grootste hit ‘Do you really want to hurt me’ is gelijk mijn favoriete nummer op dit album. ‘You know I’m not crazy’ met het Caribische sfeertje mag er ook wel zijn, en datzelfde verhaal geldt voor ‘I’m afraid of me’ en ‘I’ll tumble 4 ya’. Vooral de laatstgenoemde vind ik instrumentaal gezien het best ingespeelde nummer van het album. Verder vind ik ‘Love twist’ ook nog wel een aardige bijdrage, op zich best een leuk popliedje met hier en daar een vleugje ska en new wave. Ik vind overigens dat geen enkel nummer écht slecht is.
Over het algemeen zijn platen uit de eighties niet echt mijn ding, maar een ongecompliceerd album als deze is van tijd tot tijd zeker aangenaam om eens te beluisteren. Het verbaast me trouwens dat het album tot nu toe nog geen 0,5 of een 1,0 heeft gekregen, je zou verwachten dat er sowieso wel één iemand zou zijn die een afkeer heeft tegen deze muziek. Dat valt me dan nog enigszins mee.

@angelo, als 'do you really' er niet op had gestaan had ik dit nummer wel een 1,0 gegeven denk ik. Een 0,5 is dan weer te weinig (vanwege 'you know i'm not crazy'). Overigens bevat mijn LP dus geen ''time', dat zou er wel weer een 2,5 van hebben gemaakt. Eigenlijk zou je de CD en LP aparte cijfers moeten geven he?

Ook dit eerste album van Culture Club is in de serie 2 Original Classic Albums verschenen en is dan gekoppeld aan Colour By Numbers. Dit vind ik ook hun beste albums.
De bonus tracks zijn op die uitgaven ook aanwezig.
Het is wel even oppassen bij wie je ze bestelt, want bijvoorbeeld bij Wehkamp.nl zijn (bijna) alle titels uit deze serie momenteel 5,99 per stuk, maar er zijn ook aanbieders bij die ze voor prijzen t/m 9,99 of meer aanbieden.
Het enige nadeel van deze dubbelaars is dat een aantal dingen van het originele artwork ontbreken. Bij mijn LP-versie van Colour By Numbers zit bijvoorbeeld zo'n uitklapgeval met alle teksten, foto's en andere informatie.
Ik ben de laatste tijd weer bezig met het beluisteren van de muziek uit de jaren 80 en in de serie 2 Original Classic Albums kom ik naast die van Culture Club ook gave titels tegen van o.a. Ultravox, Human League, The Specials (1979/80 + 4 videoclips), Fun Boy Three en Talking Heads.
Ook het werk uit de jaren 60 (The Band, The Hollies) en 70 (Blondie, Jethro Tull) is in deze serie aanwezig.
Op mijn school was het altijd niet cool om van de muziek van Culture Club, Bronski Beat, Duran Duran of Spandau Ballet te houden. Ik heb mij daar nooit iets van aangetrokken. Er werd altijd gedoeld op de zang of de extravagante kleding van de artiest.
Ik herinner mij uit die tijd ook nog de Schotse zangeres Aneka die toen grote hits had met de dansnummers Japanese Boy en Little Lady.

Weet dat deze 2 Original Classic Albums enkel bij EMI (Virgin) worden uitgebracht.
Maar er zijn ondertussen voldoende titels verschenen, zodat verzamelen erg leuk wordt.

Toch mis je, zoals Stanley zelf al opmerkt, het originele artwork wel.
Weet dat de meeste albums in die reeks ook gewoon enkel voor erg weinig geld
kunnen gekocht worden. Op die manier heb je natuurlijk wel weer het artwork.

En vergeet niet dat non-album singles natuurlijk altijd wel ontbreken.
Daarvoor heb je dan meestal een verzamelaar nodig.

Gelukkig staat op de 2CD van Culture Club de hit Time (Clock of the Heart)
wel als bonus toegevoegd bij Kissing to Be Clever. Maar dat is niet altijd het geval
bij de andere edities. Maar als betaalbare kennismaking wel de moeite waard.

Funky pop die ten onder gaat aan de matige productie en zang.De nummers overtuigen ook niet altijd met uitzondering van de mega hit Do you really want to hurt me?dat, hoe je het ook wendt of keert een alleraardigst nummer blijft.

Tijd om mijn waardering met een hele ster te verhogen naar 4*. Deze CD draai ik nog regelmatig wanneer allerlei tracks van dit album weer door mijn hoofd komen spoken. Dat heb je soms met albums die op de één of andere wijze beter blijven "hangen" dan andere. En Kissing to be Clever is daar eentje van.
En iedere keer als ik deze CD opzet (en dat als sinds 1988 ofzo) gaat de volumeknop wat hoger en geniet ik weer van deze muziek. Ik ben het overigens ook niet eens met eerdere opmerkingen over de matige productie, ik vind dit geheel prima klinken.
Daarom moet ik mijn waardering daar toch maar eens positief op gaan aanpassen. Prima CD die naar mijn mening onderschat is gebleven.

Boy George toch altijd wel een aandachtstrekker gevonden.
Als kind zijnde vond ik het ook een enge man, met dat vrouwelijke uiterlijk.
Voor mij was dit de persoon, waarvan ik dacht dat mijn ouders bedoelde met de vreemde in het park, van wie je geen snoepjes mocht aannemen.
En gezien zijn drugsverleden was dit niet eens zo’n rare beredenering.
Nee, ik had het niet zo op Culture Club.
Eigenlijk zit Kissing to Be Clever tussen Spandau Ballet en Wham! in.
Do You Really Want to Hurt Me? wijkt door de relaxte sfeer wat af van de rest, en ondanks dat het hele album het gevoel van zomer uitstraalt, springt deze er wel uit.
Muzikaal gezien doet de baslijn mij wel denken aan Dreadlock Holiday van 10cc.
Eigenlijk is dit nog echt een niks aan de hand album.
De volgende twee albums krijgen wat meer diepgang.
Boy George klinkt meer als een soulartiest, en ook de teksten hebben meer diepgang.
Eigenlijk vind ik de grote hits Do You Really Want to Hurt Me? en Karma Chameleon stukken minder dan Church of the Poison Mind, Time en Victims; al scoorden die ook niet verkeerd.

Als volwassene vond ik het ook een enge man maar z'n muziek kon ik smaken ......