Culture Club - Kissing to Be Clever (1982)

KISSING TO BE CLEVER 1982

Heb ik altijd een vreemde plaat gevonden.
Heel slecht geproducet ook (vooral de vocalen dan).
En toch is het Stewart Levine die ook de volgende hits
en albums zal producen (die ik dan veel beter vind klinken).

De eerste singles White Boy en I'm Afraid of Me
(hier beide in gewijzigde vorm aanwezig) hebben me nooit
echt kunnen bekoren. Ik heb tot op heden zelfs geen Nederlandse
of Duitse release van deze 7" plaatjes gevonden ....

Het album eindigt met Do You Really Want to Hurt Me.
Een midtempo opvullertje dat de band in extremis nog schreef.
Het album had een wat rustiger nummer nodig en vandaar.

Laat het nu precies een scharniernummer zijn.
Niet alleen voor de band die er op 1 mee kwam in Europa.
Maar ook voor de popgeschiedenis van de jaren 80.

Vanaf dit nummer breken Britse wave pop bands definitief door
op het continent en in het kielzog van Boy George zullen het vooral
rijkelijke gekleurde imago's zijn die in 1983 en 1984 hits scoren.
Wham!, Kajagoogoo, etc (zelfs Eurythmics) hadden de juiste looks.

In Amerika zou men spreken van de second wave of british pop.
Het was van de Beatles geleden, maar vanaf 1983 stonden de US
lijsten weer boordevol popmuziek uit het Verenigd Koninkrijk.

Het allermooiste Culture Club nummer staat gelukkig
op de interessante en spotgoedkope 2003 remaster versie.
Time (Clock of the Heart) is gewoon perfecte pop.
Heel mooi strijkersarrangement in de achtergrond zelfs.

Voor de rest heb ik weinig of niets met dit album.
Of het moest het springerige I'll Tumble 4 Ya zijn dat in de US
als single werd uitgebracht en ook in perfecte extended remix is
terug te vinden op de 12" van It's a Miracle ... twee songs in één remix.

Met vijf miljoen verkochte exemplaren in een jaar kun je denk ik wel spreken van een regelrecht succes. Nou staan verkoopcijfers niet altijd garant voor kwaliteit, kijk bijvoorbeeld maar eens naar het huidige gemiddelde van 2,56. En tja, een echt goed album kan ik dit zelf ook niet noemen al is dit zeker geen slechte plaat. Het album dat hierna werd uitgebracht vind ik dan ook beter dan dit debuut van Culture Club, maar voor een debuutalbum mag hij er best zijn.
Toch is dit naar mijn idee wel een typerend album voor de jaren ’80. De grootste hit ‘Do you really want to hurt me’ is gelijk mijn favoriete nummer op dit album. ‘You know I’m not crazy’ met het Caribische sfeertje mag er ook wel zijn, en datzelfde verhaal geldt voor ‘I’m afraid of me’ en ‘I’ll tumble 4 ya’. Vooral de laatstgenoemde vind ik instrumentaal gezien het best ingespeelde nummer van het album. Verder vind ik ‘Love twist’ ook nog wel een aardige bijdrage, op zich best een leuk popliedje met hier en daar een vleugje ska en new wave. Ik vind overigens dat geen enkel nummer écht slecht is.
Over het algemeen zijn platen uit de eighties niet echt mijn ding, maar een ongecompliceerd album als deze is van tijd tot tijd zeker aangenaam om eens te beluisteren. Het verbaast me trouwens dat het album tot nu toe nog geen 0,5 of een 1,0 heeft gekregen, je zou verwachten dat er sowieso wel één iemand zou zijn die een afkeer heeft tegen deze muziek. Dat valt me dan nog enigszins mee.

Boy George toch altijd wel een aandachtstrekker gevonden.
Als kind zijnde vond ik het ook een enge man, met dat vrouwelijke uiterlijk.
Voor mij was dit de persoon, waarvan ik dacht dat mijn ouders bedoelde met de vreemde in het park, van wie je geen snoepjes mocht aannemen.
En gezien zijn drugsverleden was dit niet eens zo’n rare beredenering.
Nee, ik had het niet zo op Culture Club.
Eigenlijk zit Kissing to Be Clever tussen Spandau Ballet en Wham! in.
Do You Really Want to Hurt Me? wijkt door de relaxte sfeer wat af van de rest, en ondanks dat het hele album het gevoel van zomer uitstraalt, springt deze er wel uit.
Muzikaal gezien doet de baslijn mij wel denken aan Dreadlock Holiday van 10cc.
Eigenlijk is dit nog echt een niks aan de hand album.
De volgende twee albums krijgen wat meer diepgang.
Boy George klinkt meer als een soulartiest, en ook de teksten hebben meer diepgang.
Eigenlijk vind ik de grote hits Do You Really Want to Hurt Me? en Karma Chameleon stukken minder dan Church of the Poison Mind, Time en Victims; al scoorden die ook niet verkeerd.