Visage - The Anvil (1982)

Vreemd dat er bij dit album nog geen berichten zijn geplaatst. Alleen een bericht over dat dit één van de duurste hoesontwerpen was uit de jaren tachtig van de vorige eeuw was voldoende geweest. Hoe lang zou Steve Strange in deze moeilijke houding op die stoel hebben gezeten tot dat de fotograaf tevreden was? Het is maar een vraag.

Dan de muziek. Het eerste wat opvalt is de matige productie. Hetgeen ik met name mis zijn bassen die muziek warmte geeft. Waardoor al snel het idee ontstaat dat de bassen in het dure hoestontwerp zitten. In dat geval had de hoes helemaal zwart mogen zijn. Daarnaast zijn de composities niet je van het. Night Train is het eerste wat een beetje leuk klinkt. Een vreemde beat op iets wat tussen jazz en pop zit. Waarna de eerste helft er op zit.

Na het omdraaien van de oer-cd, kom ik er achter dat The Horseman me eerst het gevoel geeft van in de disco hangen, maar halverwege zit daar gelukkig nog een spannend stukje wat lijkt op een verslag naast de renbaan. Look What They've Done is het eerste wat ik tegenkom wat lekker weg luisterd. Een aardige beat waarop best iets aardigs is gemaakt. Alleen het einde is niet het einde. Met een spannende ritme begint Again We Love. Als ik platenbaas zou zijn, dan kwam dit uit op single. Wat waarschijnlijk komt door de drive die er in zit en de nodige experimenten. Wild Live heeft een vreemd ritme, maar daar naast weinig om het lijf. Het zal wel een briljante compositie zijn, edoch ik hoor het er niet in. Whispers is dan een mooi rustpunt voor dat de plaat ten einde is. Haast ambient-achtige klanken met daarop fluisterende dames stemmen.

Al met al een album die behoorlijk in de schaduw staat van het debut. Hier een daar zijn wel wat zaken die lekker wegluisteren, maar daar staan dan helaas zaken tegenover die tenenkromend werken. Daarom het voordeel van de twijfel voor mij, wat niet te maken heeft met het dure hoesontwerp waar die in zit.

We Move heeft erg veel weg van David Bowie in zijn Station To Station periode.

Daar heb je wel een goed punt te pakken. De muziek uit de New Romantic-periode zit inderdaad tegen die van Bowie aan. Het heeft te sterke raakvlakken om van toeval te spreken.

Ik zie niet in dat de hoes van dit album zo bijzonder is. Wel een mooi ontwerp van Peter Saville, maar ik begrijp waarom dit één van de duurste hoesontwerpen van de jaren 80 zou zijn...

Ik vind dit album minstens zo goed als het debuutalbum uit 1980. Helaas heb ik voorlopig alleen nog de originele CD-uitgave, gekocht in 1987. Deze bevat alleen de 9 tracks zoals ook op de vinyl LP stond. Dit jaar (2008) is er een remaster verschenen met 6 bonustracks, waaronder een paar 12" uitvoeringen van singles en b-kantjes. Hoewel, vreemd genoeg niet de 12" uitvoering van de single 'Night Train'. Vandaag heb ik de remaster van 'The Anvil' besteld, ik hoop en ben benieuwd of deze beter klinkt dan het exemplaar die ik al heb.

Persoonlijk vind ik 'The Horseman' één van de beste tracks, beter dan de singels 'The Damned don't Cry" en 'Night Train'. 'The Horseman' vind ik een bijzonder spannend en lekker nummer. Het gitaartje op het linkerkanaal, het koortje op de achtergrond en de Ultravox-achtige synthesizerklanken (van waarschijnlijk Billy Currie).

Ook het gefluister in 'Look what they've done' en vooral 'Whispers' vind ik geweldig. Heel bijzonder, ik ken niet veel muziek waar dat ook gebeurt.

Zelf vind ik het ook niet een erg bijzonder hoesontwerp, maar in 1982 was dit min of meer wereldnieuws over wat voor bedrag er was neergelegd. Op de radio werd er schande van gesproken. Dat staat me nog net zo bij als de dag van gisteren.

The Damned Don't Cry is wel echt een gigantische 80s culthit, geweldig nummer. voor de rest is de plaat een erg sterk staaltje over de top Bowie worship.

Deze plaat is stukken beter dan hun debuut. Deze word nog regelmatig eens uit de kast gehaald om op de platenspeler te draaien.

Prachtige hoes, hing vroeger in mijn kamer:-)

Je kon er op wachten en het gebeurt dus ook. Na de geremasterde heruitgave van het debuutalbum in 2018 komt het labeltje Rubellan in 2020 met een remaster van The Anvil.

Nu zal dit zeer weinig users kunnen boeien, maar voor de enkeling die de hand niet op de knip kan houden, is dit zoals vaker weer een typisch gevalletje van "zo blijven we bezig".

Wat wil het geval? Hoe obscuur Visage ook was, met Fade to Grey als enige noemenswaardige wapenfeit, hun tweede album The Anvil is al eens in geremasterde vorm opnieuw uitgebracht (door Cherry Red). En dat is nog niet eens zo lang geleden. Toch zal een volgende heruitgave enige meerwaarde moeten hebben ten opzichte van eerdere re-releases. En dat kan maar op één manier, namelijk door een (iets) andere samenstelling van het bonusmateriaal. Dat is natuurlijk exact wat Rubellan doet.

Motivation
I'm Still Searching
We Move (USA Single Remix, Previously Unreleased)
The Damned Don't Cry (Dance Mix)
Night Train (Dance Mix)
The Anvil (Dance Mix)
Pleasure Boys (Dance Mix)

Op het eerste gezicht een logische selectie, omdat Rubellan het bonusmateriaal beperkt tot nummers die een link hebben met het reguliere album of aan die tijd zijn toe te schrijven. Dat is beter dan wat Cherry Red deed, want op die uitgave staat een dance mix van Mind of a Toy, terwijl dat een single van het debuutalbum is. Niet logisch dus. Toch mis ik op de uitgave van Rubellan ook de 7" van de non-album single Pleasure Boys, terwijl de dance mix van de 12" er wel op staat. Misschien mankeert er nog meer aan, maar een definitief oordeel laat ik graag over aan onze onvolprezen 80's specialist Dazzler.

Ben ook gek op Rubellan Remasters, want dit label probeert niet alleen zoveel mogelijk bonus tracks toe te voegen, maar maakt ook alleen gebruik van master tapes. De audiofiele kwaliteit van de remaster van Visage's eerste album is dan ook echt hoog, zeker beter dan het origineel en absoluut beter dan een andere remaster, en wel die van Cherry Records die sommige bonus tracks op cd gewoon van vinyl vandaan haalde.

Na het eerste album verschijnt begin 2020 inderdaad 'The Anvil', maar overigens ook 'Fade To Grey', een dance mix album dat in 1983 op een cassette (en heel gelimiteerd later ook op vinyl) was verschenen.


.