Visage - The Anvil (1982)

Vreemd dat er bij dit album nog geen berichten zijn geplaatst. Alleen een bericht over dat dit één van de duurste hoesontwerpen was uit de jaren tachtig van de vorige eeuw was voldoende geweest. Hoe lang zou Steve Strange in deze moeilijke houding op die stoel hebben gezeten tot dat de fotograaf tevreden was? Het is maar een vraag.

Dan de muziek. Het eerste wat opvalt is de matige productie. Hetgeen ik met name mis zijn bassen die muziek warmte geeft. Waardoor al snel het idee ontstaat dat de bassen in het dure hoestontwerp zitten. In dat geval had de hoes helemaal zwart mogen zijn. Daarnaast zijn de composities niet je van het. Night Train is het eerste wat een beetje leuk klinkt. Een vreemde beat op iets wat tussen jazz en pop zit. Waarna de eerste helft er op zit.

Na het omdraaien van de oer-cd, kom ik er achter dat The Horseman me eerst het gevoel geeft van in de disco hangen, maar halverwege zit daar gelukkig nog een spannend stukje wat lijkt op een verslag naast de renbaan. Look What They've Done is het eerste wat ik tegenkom wat lekker weg luisterd. Een aardige beat waarop best iets aardigs is gemaakt. Alleen het einde is niet het einde. Met een spannende ritme begint Again We Love. Als ik platenbaas zou zijn, dan kwam dit uit op single. Wat waarschijnlijk komt door de drive die er in zit en de nodige experimenten. Wild Live heeft een vreemd ritme, maar daar naast weinig om het lijf. Het zal wel een briljante compositie zijn, edoch ik hoor het er niet in. Whispers is dan een mooi rustpunt voor dat de plaat ten einde is. Haast ambient-achtige klanken met daarop fluisterende dames stemmen.

Al met al een album die behoorlijk in de schaduw staat van het debut. Hier een daar zijn wel wat zaken die lekker wegluisteren, maar daar staan dan helaas zaken tegenover die tenenkromend werken. Daarom het voordeel van de twijfel voor mij, wat niet te maken heeft met het dure hoesontwerp waar die in zit.