Alexi Murdoch - Towards the Sun (2011)

Raar dat ik hier het eerste berichtje neer moet zetten. Had verwacht dat hij al wel door andere users was opgepikt. Oke, Alexi Murdoch zette zich op de kaart met het veelbelovende debuut Time Without Consequense, met onder andere het prachtige Orange Sky. De beste man is een liedjesschrijver die vaak werd geassocieerd met Nick Drake. Of dat terecht is, is een tweede. Het debuut dateerde van vijf jaar geleden en nu komt hij met een 38 minuten durende plaat op de proppen. Beetje schaars was mijn eerste gedachte.

Dat hij de tijd heeft genomen voor deze plaat lijkt ook duidelijk terug te komen. De zeven liedjes hebben een heel rustgevend karakter over zich, waar geen plaats is voor gehaastheid of overmoed. Ik zou haast zeggen dat het een protest is tegen de maatschappij, zoals hij zingt in Slow Revolution: ' My voice is breaking out here in this wilderness; For I see a time that is coming, I see a time of change'. En zo heeft elk liedje zijn wijsheden, vaak gericht op de toekomst zoals de albumtitel al deed vermoeden. De liedjes worden warm en vol ingekleurd, door natuurlijk die stem a la Drake (ja, ik kan er niet onderuit) en subtiele begeleiding in de vorm van piano en hoorns.

Nadat Murdoch helemaal op adem is gekomen na zijn debuut, wil hij nu met deze plaat mensen op adem laten komen. En dan kom ik weer uit op de 'schaarse gedachte' die ik eerder aanhaalde. In het leven hoeft niet alles veel, snel en groots te zijn, als de dingen maar met vol overgaven en passie worden gedaan. En zo is het met de muziek van Murdoch ook, in het bijzonder deze tweede langspeler.

Terecht als in ' net zo goed' daar valt over te twisten; dat het er verdomd veel op lijkt lijkt me overduidelijk en daar is niks mis mee. Er zijn zoveel artiesten die op elkaar lijken.
Ik heb er meer moeite mee dat hij bijvoorbeeld in één adem wordt genoemd met bijvoorbeeld William Fitzsimmons. Die vind ik toch totaal andere muziek maken en dat vind ik dan misleidend.
Nick Drake is gewoon een perfecte associatie. Moet je verder ook niet te moeilijk over doen en ik denk dat Drake-liefhebbers dit heus wel kunnen waarderen.

Toch geef ik dit niet de hoge waardering die Drake wel van mij krijgt. Ik merk toch dat één Nick Drake eigenlijk volstaat voor mij. Less is more gaat dan in meerdere opzichten op zeg maar.

Towards the Sun van Alexi Murdoch is een bescheiden, lieve plaat van een ongetwijfeld sympathieke zanger. Het staat vol prachtige liedjes en daar zal niemand zich een buil aan vallen.
Ik zal persoonlijk sneller naar Nick Drake grijpen terwijl ik die ook niet altijd op kan zetten.
Murdoch zal dus een beetje tweede viool moeten gaan spelen. Neemt niet weg dat hij hoe dan ook een mooi album heeft afgeleverd.
Even onthaasten in 2011 kan uitstekend hiermee.

Gisteren heb ik Alexi Murdoch live mogen bewonderen in Bitterzoet. Mijn kaartje heb ik vooral gekocht op basis van de eerste cd, aangezien dit album nog niet beschikbaar was. Helaas heeft dit album mij niet kunnen overtuigen, en ook het optreden van gisteren heeft mijn mening niet veranderd.

Tijdens het optreden speelde Murdoch zijn nummers nog langzamer dan op het album het geval is. Het kabbelt voort, op een vrij eentonige manier, waardoor voor mij een aantal nummers moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Zelfs na meer dan 10 luisterbeurten. Murdoch lijkt geen moeite te doen om een emotionele snaar bij de luisteraar te raken, zoals dat wel op zijn debuut gebeurde. Parels als All My Days en vooral Orange Sky, zijn dan ook niet te vinden op dit album. Het beste nummer is voor mij Some Day Soon, dat toch enige vorm van ritme en tempo bevat. Blijkbaar heb ik een vorm van structuur nodig in dit soort nummers, en dat is maar schaars terug te horen op dit album.