Little Feat - Little Feat (1971)

Op de eerste albums van Little Feat hoor je nog de invloeden van de Rolling Stones.
Lowell George is onmiskenbaar het genie. Geweldige zanger en slide gitarist.
Met Lowell George hebben ze 5 schitterende albums gemaakt. Helaas zijn ze nooit ontdekt door het grote publiek.
Na de dood van Lowell George is het Bill Payne en consorten niet meer gelukt het oude niveau te handhaven.

Het debuut van Little Feat inderdaad.
Zanger, componist bandleider en (slide-) gitarist Lowell George formeerde de band in Los Angeles in 1969 samen met keyboardspeler Bill Payne.

Lowell en Bill hadden elkaar ontmoet tijdens audities voor de band van Frank Zappa, Payne deed auditie, maar werd niet aangenomen, en George werd net door Zappa 'ontslagen'.
Zappa bassist Roy Estrada voegde zich bij het tweetal en George nam uit zijn vorige band de drummer Richie Hayward mee.

De band noemde zich Little Feat na een opmerking van toenmalige Zappa drummer Carl Black, die opmerkte dat George wel erg kleine voeten had: Little Feet.
Feet werd veranderd in Feat, als knipoog naar de Beatles ( beetles).

Over de reden van George's ontslag bij Zappa's Mothers of Invention, doen een aantal geruchten/ verhalende ronde:

De eerste is dat Zappa hem ontsloeg na het horen van het nummer Willin' , hij zou vinden dat George te getalenteerd was, en vond dat hij zelfstandig verder moest, en niet zomaar een bandlid moest zijn.

De tweede anekdote luidt dat George aan de kant werd gezet nadat hij een 15 minuten durende gitaarsolo had gespeeld, terwijl de gitaarversterker uit stond.

De derde versie luidt dat het ontslag volgde omdat er in de song Willin' wordt gezongen over drugs: "... smuggled some smokes and folks from Mexico ....and if you bring me weed, whites and wine.."

Helaas zijn beide heren in kwestie niet meer onder ons om de ware toedracht te vertellen.

Overigens wordt op dit debuutalbum het nummer Willin' de slide gitaar partijen niet door George zelf gespeeld. Hij had een blessure aan zijn hand.
Ry Cooder viel in. Dit zou de reden zijn waarom het nummer op de tweede lp, 'Sailin'Shoes', nog een keer werd opgenomen.



(vrij naar Wiki)

"Is that difficult ?" vraagt de duitse commentator van Rockpalast aan Lowell George.
Ik kan me die beelden nog levendig voor de geest halen: gezeten in de kleedkamer geeft Lowell een 'korte cursus' slide-gitaar spelen.
De rest van de band zit er relaxed bij, terwijl George geduldig de niet erg snuggere vragen beantwoord.
Conclusie van commentator nr. 1: Üben, Üben, Üben. ( oefenen)
Het concert wat volgde was overigens super.

Duitse humor?

Prachtig filmpje zeg, wat was het toch een goede slidespeler.

Inderdaad Rob; Ik denk dat ik zijn 'toon' het mooiste vond/ vind.
Warm en weemoedig.......of zo iets. Maar ook eh...zwoel?

Laatst toerde ik rond in mijn Corsa, terwijl Truck Stop Girl uit de radio schalde. Wat een prachtnummer, kippevel tot aan mijn reet, vocht in mijn ogen. Man, man, man, soms ben ik net een wijf.

tjonge wat is dit een lekker album. deze had ik nog niet ...

Hahaha. Mijn vrouw verwijt mij soms dat ik ongevoelig ben, maar mooie muziek doet mij soms ook in tranen van ontroering uitbarsten. Geloof me, laatst zat ik een potje te janken bij Lacrimoso van Mozart en als ik Karel Kraaienhof op de bruiloft van Maxima en Alex weer zie spelen hou ik het ook niet droog.
Truckstop Girl vind ik overigens het beste nummer van deze plaat.

Aardig debuut, maar het beste werk van de band staat natuurlijk op de volgende albums, al is op dit album wel te horen dat Lowell een aardig stukkie slide kon spelen natuurlijk.

Ja, met Llowell George in hun rangen kon er weinig fout gaan, dat is goed te horen.
Natuurlijk komen de betere albums hierna, maar toch een fijn debuut, dat is zeker!
Truck Stop Girl en het formidabele Willin' steken hier voor mij bovenuit!


***1/2

Wat mij altijd weer opvalt aan deze plaat is dat ie barst van de goede komposities. Kwa uitvoering wordt er helaas nog naar een duidelijke richting gezocht en wordt er gewoon te rommelig gespeeld. In totaal lijkt dit een soort overgangs plaat tussen Fraternity Of Man's Get It On ( Richie Hayward's vorige band waar Lowell George zich ook mee bemoeide omdat zijn beste vriend Martin Kibbee, de Martin van de George/Martin composities op de diverse Feat platen, er in zong ) en de vorm die ze op Sailin' Shoes wel te pakken kregen. Ook vind ik de Howlin' Wolf-medley uit de toon vallen. Live zal zo'n jam prima gewerkt hebben maar tussen al die studio produkten steek-ie uit als een zere duim ..........




En daar speelde George akoestiese gitaar en Sneaky Pete pedal-steel op .........



China White Als hij dat nummer nou ook nog eens behoorlijk opgenomen had in die trant in plaats van die brakke track op Hoy Hoy ..........

Meteen een sterk debuutalbum, hoewel deze minder gevarieerd is dan later het geval is. Meer geworteld in blues, met een beetje country.

Ik ben het wel met heicro eens dat de invloed van de Stones nog goed hoorbaar is. Met name 'Crack in Your Door' klinkt typisch als de Stones.

De opener en 'I've Been the One' zijn voor mij de hoogtepunten.

Toen ik als scholier mijn zomercentjes vediende met het onkruid wieden in het polderse landschap werkte ik ergens halverwege de jaren 80 samen met een man die helemaal gek was van Little Feat. Daar kende ik toen nog niets van. Ik noemde een stel gitaristen op die ik geweldig vond, maar hij vertelde me dat als je Lowell George eenmaal had gehoord dan piepte ik wel anders. Het zou nog jaren duren voor ik me echt aan Little Feat zou wagen. Over de kwaliteiten van George zul je van mijn kant inderdaad geen wanklank horen.

Ik heb in het topic over Dixie Chicken begrepen dat je geen echte muziekliefhebber bent als je Little Feat niet kan waarderen. Nou gelukkig ben ik dan toch een beetje muziekliefhebber, al blijft het wel bij dit debuut. Hierna blijft het goed, maar kan ik de aandacht er maar moeilijk bij houden. Zoals Stijn het al aangeeft is dit album meer geworteld in de blues en country. Dat bevalt me dan ook het beste. De Stones invloeden zijn er inderdaad, maar storen me in het geheel niet, hoewel: Crack in your door is wel het minpunt van de plaat. Op deze plaat staan eigenlijk verder geen zwakke nummers. Mijn favorieten zijn de opener en Truck Stop Girl, wat een nummer is die laatste zeg.

En als fan zou ik me eigenlijk moeten schamen dat ik dit album pas gekocht heb toen in 'm met een vette korting kon kopen, direkt van de platenmaatschappij ( EMI - waar mijn toenmalige bandje onder kontrakt stond ). Ik heb 'm ook nog steeds niet op CD .....

Tuurlijk is Truck Stop Girl prachtig, maar I've Been The One moet ik pas echt een traantje van wegpinken en verder heb ik vooral een zwak voor Brides Of Jesus en Crazy Captain Gun Boat Willie, psies de nummers die in niks lijken op hun latere kenmerkende sound. Voor mij begint Little Feat pas op Little Feat te lijken met Sailin' Shoes, maar het is je vergeven Hendrik ........

Kan je nog wel even de live opname van Fat Man In The Bathtub op Pink Pop bekijken en me dan nog een keer vertellen dat je je aandacht er maar moeilijk bij kon houden ?

Nou, dat is toevallig wel een leuk voorbeeld van een nummer waarin de variatie van Little Feat een beetje doorslaat voor mij. Op de plaat vind ik er niet veel aan. Deze live uitvoering is in ieder geval beter. Funk, soul, blues, country, ik zou bijna zeggen salsa. Noem het maar op en het zit er in. Het gaat er echter nog steeds om dat het nummer op zich ook nog wat voorstelt en sorry, maar daar ontbreekt het hier nogal aan vind ik. Ik denk dat Little Feat het voor mij gewoon net niet is. Als Little Feat op Sailin' Shoes pas op het echte Little Feat begint te lijken en ik haak dan al zo ongeveer af, ja dan kan je niet anders concluderen denk ik. Maar op zijn tijd is er niks mis mee hoor.

OK, als het niks voor je doet ben ik uit bekeerd ........ Sorry Lowell ......

Onze Lowell draait zich om in z'n graf.

Wat een band ge..wel....dig.
Heb de eerste 3 cd's van hun,vandaag binnen gekregen besteld via bol.com.
Had wel es van de band gehoord en n paar jaar geleden een cd van n vriend geleend,
En recentere cd vondt ik helemaal niets.
Las op deze site de recentie's van hun early works,dus de eerste 3 blindelings gekocht.
Heb hun debuut net geluisterd prachtig heerlijke rock,r&b en wat folk/country invloeden.
Je hoort de stones en wat oude dr hook geluiden.
Ga nu dixie chicken en sailin' shoes draaien,had al stukjes gehoord en dat klonk ook geweldig,
Hebt iedee dat hun debuut wat meer rock n roll is maar neem even rustig de tijd om ze alle 3 te ,
Beluisteren tot dus ver geweldig.dat ik deze band nooit eerder heb ontdekt(beter laat dan nooit ha).
Heb gelijk de 2 volgende studio platen ook besteld en het live album live waiting for columbus
Laat me verrassen,maar deze eerste 3 little feat jullie hebben er n fan bij ha.
Dan heb ik de beste 5 albums wel denk ik met lowell george plus de live album.
Wat een heerlijke band,althans hun oude werk,het nieuwe boeit me minder.
Weer en geweldige band ondekt via deze site ha.
Ga vanavond van hun eerste 3 cd's genieten.deze krijgt voorlopig 4.5 pt.

Welkom bij de club.

Net toen de Stones voor mij hun aantrekkingskracht verloren, drukte Lowell George en de zijnen hun neus tegen het venster. Wat een mazzel! Groots(t)e band in de seventies. Verslavend en live een belevenis getuige hun bootlegs en het fenomenale Waiting For Columbus.

Weet je dat zeker? Ik heb het verhaal wel eens gehoord (of gelezen) dat Mick Jager en Keith Richards in de zeventiger jaren incognito een concert van Little Feat bezochten omdat zij juist zo onder de indruk waren van de 'sound' van Little Feat....Ik verzin dit niet.

Zie mijn opmerking hierboven.

Lowell George heeft nooit een een geheim gemaakt van z'n liefde voor de Stones maar vanaf Dixie Chicken is daar weinig tot niets meer van terug te horen. Denk dan ook dat Jagger & Richards naar een optreden van Little Feat mk 2 ( de 6 mans line up met Barrere / Gradney / Clayton ) geweest zijn. LF en Sailin'Shoes zijn mk 1 ( de 4 mans line up met Roy Estrada )

Volgens hardnekkige geruchten waren Mick en Keith met valse pruiken incognito aanwezig op het concert in de Edenhal te Amsterdam,1975 !

Koel ! Daar was ik met echt haar ....... En dat was mk 2 dus .....

Het album is al weer 43 jaar oud. Persoonlijk vind ik dit ook wel hoorbaar. Een prima (blues) album. Of het nu echt vernieuwend was weet ik niet. Het heeft inderdaad wat van de Stones weg en het nummer Takin'n Time klinkt voor mij zelfs een beetje 10CC achtig. Al kwamen die pas later in beeld.

Het is Bill Payne's poging tot country-rock, kompleet met de pedal-steel van Sneaky Pete Kleinow. Ik heb hier in NL in de 70s nog wel country-rock bands gezien die het nummer speelden. Wat in het geluid / het nummer geeft bij jou de 10CC klik ?

Wat in het geluid / het nummer geeft bij jou de 10CC klik ? [/quote]

The sound maar vooral het stemgeluid. Ik praat over 10CC in haar begin periode.

De beste plaat die The Rolling Stones nooit gemaakt hebben!

Sterk debuut van dit Little Feat, dat qua geluid voor mijn gevoel leunt op de bluesrock van The Rolling Stones en de roots van The Band. Sterke troef is de zang en bezieling van Lowell George. Ik kan mij indenken dat zij net als Poco nooit de grote doorbraak hebben gekend die ze op basis van hun muziek wel degelijk verdiend zouden hebben.