Spooky Tooth - Spooky Two (1969)

Ik vind dit ook een ontzettend sterke en veelzijdige plaat. Goede zan, goed orgelwerk en lekker gitaarwerk. Evil Woman is een opvallende song, maar zo'n song als Lost in My Dream heeft ook iets heerlijks mysterieus.

Fijn album met de nodige psychedelica erin

Dit album is vele malen beter dan het debuut.

Een jaar na mijn vorige berichtje loop ik tegen dit album aan in de 100 Greatest Albums of 1969. Terecht dat het in die lijst staat. Het is echt een zeer fraai album. Alleen is plaats 99 wat laag.
Mijn prijsnummers zijn I've Got Enough Heartaches, Lost in my dream en Hangman Hang My Shell on a Tree. Maar de overige tracks zijn ook zeer de moeite waard.
In de Best Ever Albums chart over 1969 staat het op 137.
4* blijft 4*.

Het is Spooky Tooth nooit meer gelukt om het niveau van deze plaat te halen. Eigenlijk vind ik dat dit de enige plaat is van Spooky Tooth die er echt toe doet. Niet dat de andere platen zo enorm slecht zijn, maar hier klopt gewoon echt alles. De composities zijn sterk, de balans tussen electrische rock en meer akoestische stukken, de rauwe en gevoelige zang, de productie. Het is dan ook wel een groep erg getalenteerde muzikanten. Deze is (bijna) net zo gaaf als de plaat Humble Pie van Humble Pie uit 1970, die een soort zelfde sfeer neer zet.

De tweede schijf van de heren en als geheel steekt het album wat coherenter in elkaar in vergelijking met het debuut. De eersteling die een aantal prima songs bevat maar hier en daar is het ook wisselvalligheid troef. Harrison vind ik een prima zanger, de songs zijn solide en steken gevarieerd in elkaar.

Opener Waiting for the Wind vind ik een vervelend ritme hebben met een irritant refrein. Het is voor mij een van de minste songs van de plaat.
Feelin' Bad kan mij dan alweer een stuk beter bekoren. An sich niet eens de meest gevarieerde track van Spooky Two, het geheel kent echter de nodige schwung en dat bevalt wel.
I've Got Enough Heartaches gaat er met de hoofdprijs vandoor, noem het Britse gospel/soul met uitstekende vrouwelijke achtergrondzang. Een te gekke song.
Evil Woman duurt mij dan weer veel te lang. Het jamachtige middenstuk is aardig maar na een minuut of 5 had men deze coversong wel mogen afronden.
Lost In My Dream; een aardig stukje rhythm&blues met licht psychedelische elementen, aardig gedaan, maar het trekt mij niet volledig over de streep.
Dat doet That Was Only Yesterday dan weer wel, niet de meest moeilijke track van deze schijf, maar men schiet wel raak. Minder is meer.
Ook opvolger Better is een degelijke track, waarbij het mij opvalt welke groei Harrison in korte tijd heeft doorgemaakt, prima.
Afsluiter Hangman doet mij wat denken aan Humble Pie, maar dat geldt voor meer songs op deze schijf. Het is trouwens een fijne afsluiter.

Spooky Two is al met al een waardige opvolger van It's All About waarbij de nummers meer body hebben gekregen, Harrison is gegroeid in zijn rol en het diversiteit troef.
Een weergaloze plaat vind ik Two niet, daarvoor zijn Waiting for the Wind en Evil Woman mij net te mager voor. Desalniettemin staat er genoeg fraais op om geboeid te blijven.

Herfst 1968 ontdekte ik de top 40 van Veronica. Vanaf dat moment werd op donderdag omgelopen op weg van school naar huis om op de Stadhoudersweg het nieuwe exemplaar op te halen. Zo leerde ik heel veel singles kennen, die zich in mijn derde en vierde klas lagere schoolbrein boorden. Een van die singles was 'That Was Only Yesterday'. Ik kon mij eigenlijk alleen het refrein herinneren, verder niets.

Een paar jaar terug ben ik op mijn muziekblog WoNoBlog de LPs gaan bespreken die bij die singles hoorden. Deze plaat wilde ik direct hebben en vond hem al snel 2e hands. Echt een prima plaat, gevarieerd en goed gemusiceerd. En een zanger met een lekkere rasp in zijn stem. Sommige platen in deze serie vielen zo enorm tegen, andere zoals deze echt niet.

Horen jullie ook de Jefferson Airplane invloed in 'Feeling Bad'? De massale zang, inclusief "een Grace Slick" en de muziek daaronder doet mij er in ieder geval erg aan denken. Voor mij een van de topnummers op dit album. De eerder genoemde single is overigens een prima nummer. De eindeloze akkoordenwisselingen onder het refrein? Ik vind het iets te ver doorgevoerd. Wel snap ik waarom het refrein me dus tientallen jaren is bijgebleven.

Conclusie? Een hele goede aanwinst die regelmatig uit de kast getrokken wordt.

Nee. De hele band die een nummer zingt, waar je denk ik aan refereert, was een San Francisco dingetje. Moby Grape deed dat ook, luister maar eens naar Hey Grandma op hun 1e LP.

Bij Feeling Bad wordt alleen het refrein meegezongen op een manier die op de (dames-)koortjes van Ray Charles lijkt en waar Joe Cocker ook graag gebruik van maakte.