Spooky Tooth - Spooky Two (1969)

Fantastische plaat.

Ik heb deze nog op een cassettebandje. Lekker bandje en hun beste album. Door de vele personele wisselingen haalden ze hierna nooit meer dit niveau. That Was Only Yesterday en Better By You, Better Than Me zijn de beste nummers.

Ik zie net dat dit beeld niet het origineel viny hoes laat zien, dit is wel het hoes van de de cd release

Het is een vouwhoes met drie leden van de band op de voorkant en de woorden Spooky Two zijn als met touw geschreven. De kleur is lichtgroen.

Als het goed is zou de originele LP hoes er nu moeten staan

Yep...dit is de origineel vinyl hoes ofwel het meer lichtgroen moet zijn

Dat zal wel met de uitgave te maken hebben vrees ik. Mijn oude vinyl klaphoes was meer paarsig dan wat er hier staat en ik had nog een echte oude uitgave met een roze Island label ........

"Better By you better than me" is beter gekend van deze rechtzaak.

Je maakt me nieuwsgierig. Ik ken alleen Evil Woman en dat is met 9 minuten werkelijk geen seconde te lang.
De Judas Priest versie van Better by you heeft nooit indruk op me gemaakt (en al helemaal geen zelfmoordneigingen gekweekt).

Evil Woman is een soort van jam gebeuren en alszodanig een beetje de vreemde eend in de bijt. Voor de rest zijn het allemaal meer gestruktureerde songs, maar als je op de duo lead-zang kickt: die zal je niet veel beter te horen krijgen dan op Spooky Two .......

Momenteel een van mijn favoriete albums.
Deze plaat is een topper van de Engelse rock uit de jaren zestig.
Trage, soms haast slepende nummers, rauw en met melancholieke teksten maken dit album tot een klassieker.

Onterecht vergeten, maar beslist geen klassieker, nu ik de rest ook ken. De plaat is nergens zwak, maar behalve Evil Woman staat er ook niets buitengewoons op. En Evil Woman is een cover.

Dit is dan toch wel de absolute topper van deze band.
Ik weet niet of het ook de beste is uit het genre (Ik vind de Yardbirds en bijv. Humble Pie nét even wat beter).

Evil Woman is een van de betere bluesrock jams uit deze tijd.
De zang van Mike Harrison is rauw en in-your-face.
Op bas zit Greg Ridley (Humble Pie) en dat is te horen ook, messcherp spel van deze man.

Er is ook een 2005-reissue met bonustracks.

Ik denk dat je ST vanwegen het overheersende hammond-orgel ook beter kan vergelijken met de 60s output van bijv. Deep Purple dan met de Pie of de Yardbirds



Mike Harrison zingt zo'n beetje alle nummers samen met Gary Wright. Zodra de zang overgaat op die hoge falsetto zit je naar Wright te luisteren. Da's IMO ook het aparte van deze plaat, ze klinken samen alsof er maar 1 man staat te zingen ........

Door de Gospel/R&B invloeden doet het met toch soms wel denken aan The Pie.
Wat het orgeltje betreft, heb je wel gelijk.

...maar die heb ik op lp! Met die zelfde bleke engelse blueskoppen!
Mike Harrison, hij kon er niets aan doen natuurlijk, met afstand de allerlelijkste popzanger van de sixties en Luther Grosvenor de meest verwaande guitarist.
De rest is gewoon een zooitje ongeregeld!

Als ik het intro van Evil Woman hoor, heb ik het idee dat Black Sabbath daar goed naar geluisterd heeft.
Vergelijk maar eens met bijv. Sweet Leaf.

Want het zou zo maar een Toni Iommi-riff kunnen zijn !
Alleen : Spooky was er eerder mee.



Idd, na gisterenavond gedraaid te hebben, moest ik aan gospel denken. Was me nooit eerder opgevallen.

Hoe dan ook. Een topplaat, die té weinig mensen kennen.
Wat zeg ik, top-band, die te weinig mensen kennen.

Ja, 27 votes is wel erg weinig. Wsch erg weinig OJ-ers actief op MuMe

En dan moeten ze nog hulp hebben van JO-ers als ik ......

@ Droombolus :

Dit is natuurlijk wel typisch zo'n plaat die het van de Oudere Jongeren moet hebben natuurlijk .

Spooky Tooth is echt zo'n band uit de jaren 60 die voor velen onbekend is, en overschaduwd wordt door Stones, Hendrix, the Who e.d.

Voor mij een parel uit de Classic-60's-rock.

Je bedoelt Spooky Tooth
Goed dat er weer even aandacht geschonken wordt aan deze band, hebben mijns inziens niet de aandacht gekregen die ze verdienen. Draai deze nog regelmatig.

Ja, uiteraard ! Zat met mijn gedachten teveel bij dit album, vandaar de spraakverwarring. Ach, het scheelt maar een paar letters

Nog een favoriet uit lang vervlogen dagen die op nieuw het daglicht te zien krijgt:
http://www.cherryred.co.uk/...

Ooit een verzamelaartje op casette gezet, maar da's een jaar of 30 terug.
Spooky Tooth, goeie band, maar bleek op een gegeven moment het heilige vuur kwijt te zijn geraakt.
Dit album is fantastisch, constant in kwaliteit en de mix van pittige rock met wat gospel en soul is goud.
Neem de opener Waiting For The Wind, die hakt er heerlijk in.
De uitstekende zang van Mike Harrison en toetsenist Gary Wright is fabuleus.
Gedreven, gepassioneerd en uitstekend passend in het gebodende.
De vergelijking met een Humble Pie is treffend, want Steve Marriot zou vocaal ook uitstekend raad weten met deze 8 songs.
Muzikaal melodisch sterk en het feest der herkenbaarheid is er met Evil Woman en That Was Only Yesterday.
Mijn favo is echter de indrukwekkende afsluiter Hangman Hang My Shell On A Tree, prachtig werkelijk met het gospel damescoirtje.

Heel fijn album van een wat vergeten band.

Het vertrek van Ridley naar Humble Pie was de eerste scheur in de ouwe vrienden band die Spooky Tooth tot een goeje eenheid maakte. De Harrison/Grosvenor/Ridley/Kelly-as was via het clubcircuit opgekomen, eerst als de VIP's met Keith Emerson, en daarna, zonder laatst genoemde, verder als Art voordat Wright de gelederen kwam versterken en de band omgedoopt werd tot Spooky Tooth.

Gary Wright had zo de balen van opvolger Ceremony, het hun door Chris Blackwell door de strot geramde en totaal mislukte projekt met Pierre Henry, dat die ook vertrok en het stuurloze schip achterliet in handen van Mike Harrison die vervolgens dat schip liet stranden door te proberen een mix van Joe Cocker en Elton John te worden in plaats van zichzelf te blijven. Grosvenor liet daarop ook al snel de boel de boel en maakte een solo LP ( waar niemand op zat te wachten ) om zichzelf daarna opnieuw uit te vinden als Ariel ( he's been on a ) Bender bij Mott The Hoople.

Blijft het doodzonde dat ze niet nog zoiets als Spooky Two gemaakt hebben, ook de Harrison / Wright "reunie" LPs ( You Broke My Heart ..... en Witness ) zijn maar een heel slap aftreksel. Wat dan vooral schuurt is dat veel van het werk wat op Ceremony terechtgekomen is veelbelovend klinkt als je de piep en knor van Henry er bij wegdenkt ( daar is heel wat moed en doorzettingsvermogen voor nodig ) en dat Wright al een heel nieuw album bij elkaar geschreven had voor de band waarvan de songs uiteindelijk op Extraction, z'n eerste solo-LP, terecht kwamen. Dat is een heerlijke plaat, maar ik blijf me afvragen hoe dat album geklonken zou hebben met de drive van de Tooth erachter en Harrison als de strot op de zwaardere passages ...........

Goede uiteenzetting Droombolus.
Weer een stukje wijzer geworden.

De band bestaat toch nog op gepaste tijden?
Zonder Wright meen ik.

Volgens mij is de laatste "sighting" uit 2009 met juist Harrison en Wright als enige originele leden, het jaar daarvoor deed Mike Kellie ook nog mee.

Ridley deed voor die tijd ook mee met reünies maar is in 2003 overleden. Grosvenor is al meermalen dood gemeld maar leeft nog steeds en zou een kluizenaarsleven leiden ........

Thanx voor de info man!

Wat een juweeltje dit album!

Dit album is zeer zeker de moeite waard. Destijds was ik er nog iets te jong voor. Nu ik een JO en/of een OJ ben dringt pas de schoonheid van dit album door. Sommige dingen hebben tijd nodig om te rijpen.
4*