Tommy Shaw - The Great Divide (2011)

Het zal mij werkelijk benieuwen, maar ik heb hem toch maar besteld.

Vanuit de VS bij Amazon.com, samen met het laatste album van Dennis DeYoung, One hundred years from now (2007).

Dat soort dingen doe ik met satanisch plezier. Amazon.com maakt er één bestelling van en vervolgens komen beide heren in één doos naar Nederland. Dat duurt uiteraard even. Eens kijken of dat heel overkomt.

Overigens, Tommy Shaw valt weer geheel terug naar de lengtes van de oude Styx cd's, vooral die van zelfs nog voor z'n tijd. Gelijk heeft hij. Is de cd áf na 33 minuten, dan moet je er ook niets meer aan doen.

Degene die de cd op musicmeter heeft geplaatst, geeft het als genre country/roots mee. Dat zal toch zeker niet waar zijn?

Ja, dat is toch waar.

Tommy Shaw, (voormalig?) frontman van Styx geeft hier een nieuw visitekaartje af met 11 country achtige nummers, opgenomen toch in Nashville.

Het zijn 11 vrij vrolijke, simpele, maar niet onaardig om naar te luisteren, nummers geworden van een man die blijkbaar ergens een liefde voor bluegrass/country heeft opgedaan.

Hij speelt zelf uiteraard gitaar, samen met Brad Davis . De bijbehorende instrumenten bij deze cd die het tot een bluegrass album maken, de fiddle, banjo en mandoline, worden o.a. gespeeld door Sam Bush, Scott Vestal, Greg Davis en Stuart Duncan.

Aanvankelijk wilde ik flink van leer trekken tegen het album maar ik vroeg me later af waarom ik in Godsnaam een volgende versie van Fooling yourself of Boat on the river zou moeten eisen.

Vooral omdat Shaw de humor heeft bewaard (in Give 'em Hell, Harry (Truman) bijvoorbeeld) en hij er bovendien toch een smaakvol bluegrass album van heeft gemaakt, helemaal naar zijn eigen ideeën. Geen eenmaal wordt het eindresultaat een rocksong, dat maakt dit album inderdaad tot een country plaat zoals hier boven staat aangegeven.

Ik kan mij voorstellen dat dit solo moest, James Young zou zich in Styx verband een ongeluk hebben gelachen met zo'n repertoire. Het rare is, dat het toch overduidelijk Tommy Shaw is, in geluid, stem en alles. Misschien heeft hij dit altijd al eens willen doen.

De naam Alison Krauss duikt overigens op, ze levert background vocalen op dit album.

Ik ga eens zoeken naar interviews. Misschien heeft hij wel genoeg van de symfonische rock en heeft hij het nieuwe geluk nu gevonden. Hopelijk vergis ik mij.

Niet zo somber hoor Hans . De man maakt al jaren albums met Styx en tourt er lustig op los .
Altijd dezelfde nummers spelen , dat doet ie nog steeds graag .

Maar een muzikant wil ook wel eens iets anders . Shaw zoekt het in de Country en waarschijnlijk heeft hij daar iets mee . Helemaal niet verkeerd .
Logischerwijs komt hij hier niet mee aandraven bij Styx , dus wat doet een artiest dan .... die maakt gewoon een soloplaat . Even weg van het normale stariem .

Het maakt me wel nieuwsgierig , want ik ben in zekere zin wel een Country(rock) liefhebber .

Ik heb mijn eerste reactie voor de goede orde nog even aangevuld en wat herschreven, omdat ik nog wat informatie heb achterhaald over dit album, Michel

Ik ben waarschijnlijk de enige in heel Nederland die deze cd draait en hem inmiddels ook erg leuk vind, ik verhoog het album met een halfje.

Het is jammer in dit soort zaken dat heel veel mensen waarschijnlijk nooit kennis zullen nemen van een dergelijk goed album als The Great Divide. Een gemis, zeker, en dat doet mij verdriet. Is het zijn leeftijd, zijn Styx-achtergrond? Terwijl het album overigens in niets aan Styx doet denken.

The Great divide kan in kwaliteit zonder twijfel wedijveren met de beste albums die ook dit jaar zijn uitgebracht.
Af en toe posten dan maar, enige aandacht kan af en toe zeker geen kwaad.

Ben zeker wel van plan hier nog een keertje mijn oren voor te lenen, om je maar te troosten, musician. Zeker het verhaal over country/bluegrass uit de mouw van Tommy Shaw maakt me nieuwsgierig... had eigenlijk gehoopt op een 7 Deadly Zens deel twee, maar dat is het duidelijk niet dus. The Great Divide staat hoe dan ook nog op mijn verlanglijstje

Heel goed en ik hoop dat hij ook hoog staat op je lijstje want A) het is een leuk album en B) dan heb ik ook eens iemand om er over van gedachten te wisselen

Na aanschaf moet je het wel even een kans geven!

Heb de cd inmiddels binnengekregen en enkele keren beluisterd. Klinkt verrassend, maar echt leuk om Shaw op zo een manier bezig te horen. Heb nooit eerder echt een bluegrass plaat beluisterd, maar ik word er helemaal vrolijk van. Allemaal positief ingestelde deuntjes met een licht komedie gehalte in de teksten. Het is dat het wat lastig is om te spelen, maar anders hadden we er een paar kampvuur-klassiekers bij.

Voorlopige favorieten: The Next Right Thing, Sawmill, Shadows in the Moonlight en I'll Be Coming Home. Stem volgt nog.

Ben dan uiteindelijk voor de vier sterren gegaan. Erg leuke, lekkere plaat, maar toch niet interessant genoeg om het eeuwige geheugen binnen te gaan. Vind de plaat wat afzwakken bij Umpteen Miles en Cavalry, en volgens mij is Give 'Em Hell Harry wat te lang voor het luisterplezier. Verder echt een heerlijke plaat en mijn eerste aansluiting met country/bluegrass.

Tommy Shaw. Van Styx toch, ooit?!?

Ja, en nu nog

Ik kende maar een plaat van Styx, en die was zonder Shaw, geloof ik.

Verder vind ik songs als mister Roboto verschrikkelijk. Maar dit is de plek hier niet voor.

Wat kunnen we verwachten van deze plaat? Het is een bluegrassplaat. Grappig.

Wat kun je er van verwachten... ongeveer dit:
YouTube - ‪I'll Be coming Home‬‏

Enne... Mr. Roboto is geen nummer van Shaw hoor en ook zeker geen goed voorbeeld voor Styx-kwaliteiten.

Nou, het valt op zich nog wel mee.

Andere liefhebbers: maak kennis met album, spijt zul je er niet van krijgen en graag jullie bevindingen!

Eerlijk is eerlijk, Tommy Shaw zei mij in eerste instantie niets. Later begreep ik dat hij lid van Styx was en ik weet dat deze band stevige prog muziek maakt, maar daar houdt het mee op. Dat ik deze cd aanschafte kwam meer door een extra sticker op de cd 'the bluegrass debut from a rock n roll icon featering etc..
Eigenlijk ben ik pas een korte tijd meer geïnteresseerd in blue grass. Dat kwam doordat ik het Rotterdamse Bluegrass festival heb bezocht en dat sprak mij best wel aan. En ook na het lezen van de roman van Esther Gerritsen "een kleine miezerige god' waarin de oorspronkelijke bluegrass van onder andere Bill Monroe een grote rol speelt, heb ik me iste verdiept in deze toch wel heel specifieke muziekvorm. Bluegrass is eigenlijk ontstaan vanuit een zeer piëtistisch gedachte goed en daarna toch wat meer als een waaier verspreid. Nu heb ik wel een hekel aan de 'gladde' bluegrass, maar technisch goed gespeelde bluegrass kan me soms wel bekoren. Zeker als het wat richting appalachian folk gaat. Van deze cd van Tommy Shaw spat het plezier vanaf. In zijn soort is het niet echt speciaal, maar verder prima. Zoals ooit Eddie Vedder akoestische muziek voor Into The Wild en later zelfs een geheel ukelele album op nam leeft Tommy Shaw zich hier uit op bluegrass muziek.