Lowell George - Thanks I'll Eat It Here (1979)

Het is om gek van te worden: waarom doen sommige supertalenten er toch alles aan om zichzelf de dood in te jagen. Lowell George (1945-1979) is één van de groten van de jaren zeventig, maar niet groot genoeg om een combinatie van buitensporig veel drank en onmeetbare ladingen dope te overleven. Maar zijn erfenis (Little Feat) en deze soloplaat zijn alive & kicking!

little feat en lowell george ontdekt en jaja , dikke muziek

op dit album : cheek to cheek opzetten als je te veel gedronken hebt , heerlijk

Dit album van mijn grote held van teleurstellend.
Zijn keuze en muziekstijl sprak mij niet aan, maar Cheek to Cheek op dit album was van een buitenaardse schoonheid.
Kort na de opnames in de studio overleed hij, ik was er kapot van. Als ik Cheek to Cheek beluister krijg ik nog tranen in mijn ogen, wat een stem.

Lowell George is ook voor mij één van de iconen van de rock, en ondanks het feit dat hij al 28 jaar geleden overleed, een muzikant die ik bijna dagelijks draai.

Dit enige soloalbum kenmerkt wat mij betreft het enorm brede scala aan stijlen en muzieksoorten die George zich eigen had gemaakt; ongeacht het genre, het is onmiskenbaar Lowell George.
Komend uit het zuiden van de States lijkt het wel of hij het hele zuiden met alle daarbijbehorende muziek in zich op had gezogen.
De tex-mex invloeden, in Cheek to Cheek, de C&W van Texas, de boogie en swamp van een Doctor John en de jazz van New Orleans, de blues en soul; alles hoorde bij zijn 'bagage'.
En met die bagege deed hij zijn eigen ding.

Op deze plaat voor mij slechts één minder nummer namelijk Himmler's Ring.

In de overige nummers laat hij horen wat een begenadigd zanger hij was,
Ook maakt hij duidelijk dat hij liever de oorspronkelijke Little Feat sound trouw was gebleven:
What Do You Want the Girl to Do, Honest Man, een nieuwe versie van de Faet klassieker Two Trains ( zonder de oeverloze synthesizer soli van Bill Payne) en Easy Money klinken meer als Little Feat, dan de band zelf in '79.

De richting waar de band zich in had ontwikkeld, meer een soort jazz-rock, was dan ook helemaal niet zijn ding, en was ook de belangrijkste reden om dit solo album op te nemen.

George ontpopt zich hier meer als een soort Ry Cooder, die de roots van de amerikaanse muziek onderzoekt. Americana voordat het zo heette.

Door het heft op deze plaat in eigen handen te nemen komt ook als nooit te voren naar boven wat een geweldige, warme en "rootsie' zanger hij eigenlijk was.

Er had nog zoveel meer in gezeten;
maar zoals lebowski al memoreerde kon ook George de verleidingen van het rock-leven niet weerstaan.
Hij was veel dikker geworden, was daarnaast een enorme kettingroker, en alles tezamen resulteerde in een massieve hartstilstand.

Ik prijs me gelukkig dat ik hem nog tweemaal met Little Feat heb mogen zien, maar er had zoveel meer in dit kleine mannetje met die little feet gezeten....
what a waste....

Deze staat al enkele jaren helemaal bovenaan mijn verlanglijstje, jammer dat dit zo'n moeilijk te vinden album is. Ik zal het via internet moeten bestellen, vrees ik.

Lag een paar weken geleden nog bij Concerto, ik dacht tweedehands.

Amen brother ..........

Mooi stukje Oldfart. Ook voor mij was een hele grote (en eigenlijk is hij dat nog steeds). Ik keek dan ook erg uit naar dit album maar helaas kon ik een licht gevoel van teleurstelling niet onderdrukken, ondanks het fenomenale 20 Million Things, 3 minuten hemels genot (het laatste nummers trouwens ook erg mooi gecoverd door Robert Palmer). Als geheel vind ik het album toch net te weinig beklijven. Dat wil niet zeggen dat het een slecht album is natuurlijk. Ik kan er helaas niet meer dan 4 sterren voor geven.

Het enige solo-album van Lowell George, het kreeg samen met het werk van Little Feet enige aandacht door zijn dood.
Zeer gevarieerd album waarmee Lowell George een mix brengt van blues, country, soul en jazz en waarmee hij ook bewijst een groots zanger te zijn. Vooral "Cheek to Cheek" is van bovenaards mooi.

Het klopt denk ik wat Oldfart hier onder beweert: dat Lowel George de authentieke Little featsound meer trouw bleef dan Little Feat zelf, al zou je dat bij het eerste nummer nog niet zeggen want daaarvoor vind ik dit nummer van Allen Toussaint hier wat te glad uitgevoerd.
Daarna wordt het echter zeer vertrouwd voor de liefhebbers van LF. Two Trains komt zelfs weer om de hoek kijken, inderdaad een heel goeie uitvoering.
I can't stand the rain is ook puik gedaan. Cheek to Cheek schitterend en tot aan Himmler's Song is het genieten. Die laatste is een buitenbeentje waar je wel of niet van houdt en de demo van Heartache met Valerie Carter beschouw ik als een extraatje. Helaas is het allemaal erg snel voorbij naar de huidige maatstaven.

Eigenlijk was George het hart van de band Little Feat. na zijn dood bleven er een stel uitstekende muzikanten over, maar het lijntje naar de Amerikaanse roots waren ze kwijt. dat lijntje was inderdaad Lowel. En bovendien een erg fijne zanger.

Ik heb nu opeens de elpee EN de cd versie van deze klassieker van de Little Feat zanger; Met onmetelijke dank voor mede-user George uit het Groningse.... de MMMM(*) waren top, zoals gewoonlijk!

Puik album, maar dàt wist ik al!


(*) MMMM : Mini Music Meter Meeting (2 leden, minimumvereiste!)

Mooi gevarieerd album waarmee Lowell George bewees het eigenlijk ook prima zonder Little Feat te kunnen (hoewel Hayward en Payne wel meedoen op het album). Zo vreemd is dat ook niet als je de lijst aan sessiemuzikanten ziet. Dat zijn niet de minsten!

Kijk ook eens goed naar de hoes!

Wat is er dan met die hoes? Ik zie niks bijzonders.

''The background of the cover for Thanks I'll Eat It Here is inspired by Manet's ''The Lunch on the Grass''. In place of the family figures in Manet's painting, Park inserted Marlene Dietrich, Fidel Castro and Bob Dylan (and they've got a copy of Allen Ginsberg's Howl lying open beside them).''

Dat schilderij van Manet is beter bekend als ''Déjeuner sur l'Herbe''.

Ik ken LF eigenlijk pas sinds vandaag, via hun live album Waiting For Columbus, en vind dit toch op het eerste gehoor wat leuker. Lekker geproduceerd, let bijvoorbeeld eens op de 3 gitaren in het stereobeeld in track 3 (wel met koptelefoon he). Zang is erg lekker, gepassioneerd. Wel lekker zonnige muziek.

Goh, nooit gezien. Ik ben vaak een beetje blind voor covers. Sinds de LP is verdwenen nog meer.

Wat een bijzondere stem toch. Gevoelig en krachtig tegelijk.

Zeker Mathijs. Ken je de Little Feat albums met George? Na zijn dood heeft LF nooit meer zo'n goeie zanger gehad vind ik

Ken alleen 'Waiting For Colombus', heel lekkere liveplaat van LF, toevallig net een uurtje voor deze plaat gedraaid sinds 1,5 jaar (nouja, toevallig, ik draaide DIE plaat en toen dacht ik, mmm, ik wil meer van deze zanger draaien!).

jazeker, WFC is een mooie liveplaat met veel power. Hun beste platen vind ik Dixie Chicken en Feats don't fail me now. Allebei uit de beginperiode met George.

Erg mooi album, warm geproduceerd door Lowell George himself. En wat een songs! En hoewel vele stijlen de revue passeren (zoals New Orleans r & b, pop, tex-mex ) vind ik toch dat dit album een eenheid is. Alleen Himmler's Ring valt een beetje uit de toon. Mooiste nummers vind ik What do you want the girl to do van Allen Toussaint en I can't stand the rain, dat Ann Peebles naar de kroon steekt.

Zo nu en dan komt er nog eens een artiest voorbij, die bij mij geen belletje doet rinkelen. Lowell George is daar een van. Een aantal keren voorbij zien komen hier op MuMe o.a. als 'profielfoto' en geprezen album en daarnaast ook de hoes met dat 'schilderij' op de achtergrond. Besloten om eens te luisteren wat het dan zou zijn en warempel die muziek valt precies in mijn straatje. Verder uitpluizen blijkt Lowell een drijvende kracht geweest te zijn bij Little Feat, wat ik ook niet kende en dus daar ook nog met terugwerkende kracht muzikaal plezier aan ga beleven denk ik zo. Jammer dat deze man solo niet meer heeft mogen maken en vroegtijdig is komen te overlijden. Dit album smaakt naar meer en dat zal dan ook gaan gebeuren door Little Feat. Idd. komen er meerdere stijlen voorbij op dit album, maar het kenmerkt Lowell George dat hij dit zo eigen weet te maken, dat het een geheel blijft.

Maak het jezelf makkelijk en haal het boxje "Original Album Series" in huis, dan heb je in één klap gelijk de eerste vijf studio albums van Little Feat te pakken (ook meteen de beste)... Ben je wel even zoet mee, al dat moois.

Is de honger daarna nog niet gestild (zeer goed mogelijk), overweeg dan ook met een gerust hart de live uitgave "Electrif Lycanthrope" aan te schaffen, om de band op z'n best (lees: live) aan het werk te horen. Zoals ze in België zeggen: om duimen en vingers van bij af te likken.

Deze solo plaat van George (z'n dochter Inara nam trouwens ook een alleraardigst album op met Van Dyke Parks, die op zijn beurt dik bevriend was met Lowell en regelmatig hand- en spandiensten verleende aan Little Feat) heb ik recent voor een habbekrats tweedehands op vinyl gevonden op de markt alhier. Denk dat de naam Lowell George bij niet al te veel mensen een belletje zal doen laten rinkelen, Madjack71, zeker tegenwoordig niet.

Bij Spotify kwam zojuist 20 Million Things langs bij mijn "Discover Weekly". Hoor ik nou Jackson Browne of lijkt hij er gewoon heel erg op? :O

Een erg fijn nummer, overigens.

20 Million Things vind ik ook hartverscheurend mooi. Jammer genoeg is dit nummer niet representatief voor de hele plaat. Het is inderdaad wel een beetje Jackson Browne-achtig. Overigens vond ik Cheek to Cheek altijd wel lijken op Linda Paloma van JB.

De eerste en gelijk de laatste soloplaat van Lowell.

Lowell heeft een indrukwekkende carrière achter de rug waarbij hij, naast Little Feat, ook bij Zappa had gespeeld.

Voor Little Feat schrijft en zingt Lowell eigen songs, maar op deze plaat kiest hij voor covers. Eigenlijk dus een eerbetoon van hem aan zijn invloeden.

Het resultaat is een leuke, vrolijke, veelzijdige plaat waarbij het mooie stemgeluid van Lowell de meeste aandacht krijgt. De muzikanten (en dat zijn er veel) worden opgesomd en aan ons -de luisteraar- de taak om ze bij het juiste nummer te zetten. Ik bedank daarvoor. Ik neem het ter kennisgeving aan.

Voor jazzy rootsy boogy bluesfunk moet je bij Little Feat zijn. Dit zijn mooie liedjes waar niet gejamd en gerockt wordt, maar mooi gezongen wordt.

Helaas overlijdt Lowell al snel na deze plaat, waardoor een glansrijke solocarrière er niet inzit.
Maar wat we wel hebben is deze dijk van een plaat.

Doe mij maar het werk van LF.Van d it solowerk houd ik geen warm gevoel over. Neem de eerste albums van LF, dat is genieten!
20 millions things mooie track

0,5*? Sorry hoor, maar dat neem ik niet serieus hoor.

Ieder is gerechtigd tot het zijne, maar dat snap ik ook niet echt. Dat je deze minder vindt dan het beste van Little Feat, OK. Maar per saldo is dit een heel behoorlijke soloplaat van Lowell George. Vrij veel covers, maar die behoren per saldo wel tot de sterkste nummers op deze schijf: What do you want the girl to do (kende ik ook van Bonnie Raitt en Boz Scaggs), Easy money (een betere versie dan het origineel van Rickie Lee Jones, en dat wil heel wat zeggen) en een alleszins acceptabele versie van Ann Peebles' I can't stand the rain.

Met het fraaie mariachi-nummer Cheek to cheek - deels zelf geschreven, in nsamenwerking met Van Dyke Parks - scoorde hij zelfs een onverwacht forse hit in Nederland. En dat laatste is meer dan Little Feat met zijn complete oeuvre kan zeggen (al is dat op zich geen garantie voor kwaliteit). Dat nummer, en deze hele plaat, laat vooral tot uiting komen wat een uitstekende zanger hij was.

Best een prima plaat, alles bij elkaar. Jammer dat er niet meer in zat voor Lowell George...