Live - Birds of Pray (2003)

De nieuwere albums an Live zijn allemaal wat rustiger nem eer gericht op een brder publiek; nog net 3,5*....

Dit is echt een geweldig album, veel beter dan de eerste 2 albums waar veel mensen het niet met me eens zullen zijn. Dit was mijn eerste album die ik van Live kocht en ik was meteen gek van ze.

Zeker een dikke 4 sterren

Goed album, leuke band, goede zanger en gitaristen. Super drummer en basist. Helemaal top!

Zeker de nummers: 'Sweet release' en 'Bring the people together' zijn geweldig.

Van mij mogen ze nog lang meegaan, ik heb ze allemaal en neem ze allemaal!

4,5***

Je ziet dat Live weer drukkere muziek uitbrengt vooral na dit album.
Of het een goed teken is??? Ik weet het niet, mij bevalt dit album wel, maar toch is er minder afwisseling zoals in de albums 'The Distance To Here' en 'V'.

Goede nummers 'Heaven', 'Sweet Release' en 'Bring the People Together'

Stem: 4,0*'en

Een geweldige prestatie van 'Chad Taylor', die na mijn mening in dit album de beste solostukken neerzet. Je merkt duidelijk dat de band wat commercieler begint te worden, alles wordt groffer en sneller.

Ik heb Live live gezien een stuk, en ik blijf het een rotband vinden..

deze plaat gisteren nog eens van onder het stof gehaald na een jaar, kon ze nog allemaal mee"zingen" :d en in echt ELK lied zit ee aangename melodie. en allemaal verschillend en origineel. mooie plaat 3,5*-4*

Dit is drama in zijn puurste vorm. 2/5

Die hoes is zo gepikt van NIN trouwens...

Helemaal mee eens. Enige puntje van verbetering sinds de voorganger is de weer wat organischer sound. Blijft over dat alle nummers op elkaar hebben... en dan die teksten, brrr... 1½*

Dit album is weer een stap in de goede richting. Komt helaas zo routenieus over als of ze hem met weinig plezier gemaakt hebben. De teksten vind ik ook helaas minpunt. 3 sterren.

Dit is al stukken beter als V. Enkele top-nr's en voor de rest goed. Kan nu niet meer wachten op de release van hun volgend album!

4*

Schitterend album van een geweldige band. Hoe vaker ik dit album luister, hoe meer ik het ga waarderen en het album bevat dan ook een paar van Live's beste nummers.

Zo zijn Heaven, What Are We Fighting For en Life Marches On heerlijke nummers om bij mee te zingen/schreeuwen. Verder is Sanctity of Dreams een lekker stevig nummertje met geweldig gitaarwerk.

She en Lighthouse (waarschijnlijk het beste nummer van dit album) zijn ook heerlijke stevige en adrenalineverhogende nummers. En de andere nummers op dit album, als Sweet Release en Out to Dry, blijven gewoon geweldig, zelfs na tientallen luisterbeurten.

Al met al vind ik Birds of Pray misschien nog net niet zo goed als Throwing Copper, maar het blijft een schitterend album en krijgt een welverdiend plekje in m'n top10.

En natuurlijk de volle 5 sterren!

Wel leuk album.
Boeit niet echt. Verveelt ook niet echt snel.
Leuk om zo nu en dan te luisteren.
Een drietje dus.

Tis dat ie maar 3 euro was en ik de rest ook heb dus 'm tegen beter weten in toch maar heb meegenomen, maar ben niet wild van deze CD. Na Secret Samadhi werd het helaas snel minder met deze ooit zo veelbelovende band...

Beter dan V, maarja dat kan ook haast niet anders he. 2*

Sweet Release is heel tof! Daarnaast bevat het album enkele hoogtepunten met bijvoorbeeld 'Heaven' en 'Out To Dry'. Buiten die nummers zijn de andere nummers ook stuk voor stuk van constant hoog niveau. Misschien minder hard dan de oude platen, maar voor mij daarom juist leuker!

Mooie cover. Voor de rest ken ik alleen Heaven en Run Away. Maar de cover is mooi

Nee, slechter dan V kan ik me nauwelijks voorstellen.

Had het er gister met m'n collega nog over hoe al die 'latere' Live-nummers zoveel op elkaar lijken kwa opbouw.
Beetje een band van trucjes geworden.
Ik hoop ooit nog eens op 'n nieuwe Lakini's Juice maar dat zal wel tevergeefs worden, ben ik bang...

Hier ging LIVE naar mijn mening weer de betere kant op na het slechte vorige album. Er staan ten minste weer wat pakkende nummers op (Heaven, The Sanctity of Dreams, Sweet Release, Lighthouse en Run Away).

Live zet de titel van hun vroegere hit "Selling the Drama" hier in de praktijk om. Matig album met clichématige rock en voorspelbare songs, enkel "Heaven", "Run Away" en "River Town" steken er bovenuit.

Én vooral "The sanctity of dreams", hoort thuis in het rijtje van beste Live songs ever, wat mij betreft.
"Run away" vind ik trouwens juist weer niet zoveel aan, een nogal saai nummer.

Ik snap het lage gemiddelde niet, het is toch een prima album?

Ze zijn afgezakt naar het niveau Nickelback. Neem aan dat ze nu meer verdienen .

Dit is zo' n album waarvan ik niet weet hoe het in mijn collectie komt.Ik heb het de afgelopen dagen een keer of 3 per dag gedraaid om tot een oordeel te komen.Het oordeel is :wat een vreselijke suffe en ongeïnspireerde plaat is dit.Het debuut en de opvolger kon ik prima pruimen ,bij het derde en vierde album had ik al wat twijfels ,maar dit is gewoon te erg voor woorden.Mocht er iemand interesse hebben ,wat ik me niet kan voorstellen, je mag hem zo van me hebben,stuur dan een pm. 1 ster voor de moeite.

Cynische opmerking, of geweldig van gedacht veranderd? 1,5* is wel erg weinig voor een "prima album"

Vandaag weer eens gedraaid en eigenlijk is er niet zoveel mis met deze plaat. Nee, het heeft niet de klasse van Throwing Copper of Secret Samadhi, maar hier heeft de band gewoon 13 goede rockers op plaat gezet. Niks spectaculairs of vernieuwends, maar wel lekker.

Dat het vreselijke V hier op MuMe hoger scoort dan deze plaat begrijp ik dus absoluut niet.

Dit album is een beetje simpel en bevat te weinig LIve kwaliteit om echt goed te worden.

Oke, een topper is het zeker niet maar in vergelijking met voorganger V krijgt deze worp gemiddeld dezelfde score en dat is voor mij een raadsel. Deze plaat is ontdaan van alle tierelantijnen waar zijn voorganger zo vol mee stond. Daarnaast 'rockt' dit plaatje veel meer en lijken de heren weer wat terug te gaan naar de tijd van Throwing Copper. Als je het gedweep van afsluiter What Are We Fighting For weglaat hou je zeker een handvol prima rocksongs over, gek genoeg werkt de directe benadering van de band, de composities zijn compact en over het algemeen ontdaan van alle franje en toeters en bellen. Opener Heaven heeft wel wat weg van Run To the Water maar is wat minder hoogdravend en kent een mooie melodie. She klinkt losjes en wordt gedragen door het kamerbrede refrein. Hetzelfde laken het pak vormt Sweet Release, een van de beste songs die de heren destijds in jaren hebben geschreven. Het vleugje funk in Lighthouse geeft het nummer net dat beetje extra. De drive van Bring the People Together is sympathiek maar kan niet verhullen dat het een simpel nummer is. Over de hele linie genomen zeker geen topper maar na het misbaksel V is een kinderhand snel gevuld, zeker als dat enkele prima songs oplevert. Birds of Pray keert echter zelden terug in mijn cd lade en dat zegt toch ook wel iets.