Phideaux - Snowtorch (2011)

Nieuwe, 8e album van Phideaux.

Phideaux, sinds een maand geleden kende ik de band alleen maar van naam. Ik kijk vaak op Progarchives en daar kwam ik Snowtorch tegen en die kreeg alleen maar de hoogste beoordeling. Daar stond ook het nummer Snowtorch (Part One) online en die staat ook op ons blog. Nu is dan het complete album er.

Phideaux speelt progressieve rock zoals het in de jaren ´70 werd gemaakt. Maar wat zo knap van Phideaux is is dat ze die sound echt eigen hebben gemaakt. Heel veel bands in dat genre hebben geen eigen gezicht en als je deze band hoort weet je gelijk: Dat is Phideaux! Het album bestaat uit het titelnummer Snowtorch die uit 2 delen bestaat en de ballad Helix.

Snowtorch (Part One) zet gelijk de toon voor dit album. Het begint heel mysterieus maar daarna wordt het steeds meer opgebouwd en word je 19 minuten meegenomen zonder verveling. Het nummer bestaat uit verschillende thema´s maar het gaat niet fragmentarisch klinken. Keyboards zijn ook niet te overheersend, iets wat bij veel andere bands in dit genre wel het geval is. In het midden komt er ook vrouwelijke zang bij en die klinkt ook erg goed. Aan het eind werken ze geweldig naar de climax en komt er nog een heerlijke saxofoonsolo.

Helix is de ballad van het album en is vrij zweverig. Het is een hele mooie adempauze tussen het geweld van Snowtorch. De zangeres heeft een erg mooie stem. Ook dit nummer wordt geweldig opgebouwd en is aan het eind echt prachtig!

En dan komt deel 2 van Snowtorch. Het begin is volledig instrumentaal. Er zit een heel lekker basloopje in. De beste drumpartijen van het complete album zitten hier. En dan ook nog een heerlijke keyboardsolo, alles wat je wilt in progressieve rock zit hier in. En van die mooie harmonieën tussen saxofoon en gitaar, het past heel goed bij elkaar. Pas rond de 12 minuten wordt er weer teruggegrepen op een thema van deel 1.

En dan komt er ook nog . (zo heet het nummer). Dit grijpt weer terug op Helix, een mooi einde voor dit meesterwerkje. Wat Phideaux hier namelijk neerzet is een staaltje Prog-perfectie. Een album wat je ook meerdere keren na elkaar opzet. 2011 is tot nu toe een mooi jaar voor de progressieve rock, zo zijn er ook erg goede albums van Van Der Graaf Generator en Beardfish uitgekomen. Maar Phideaux steekt er met kop en schouders boven uit en ook bij alle albums die ik in 2011 heb geluisterd. Voor degene die benieuwd zijn naar het album: Het is compleet te beluisteren op Bandcamp

Zoveel beter dan Number 7. (wat ik een walgelijk "over the top" album vond).
Qua compositie zijn ze weer dichter bij hun eerste albums, nice....

Wederom een meesterwerk en dat durf ik al na één luisterbeurt te zeggen.

Haalt het niveau van de laatste twee albums zeker.
Hun eerdere werk is ook zeker de moeite waard, maar de laatste twee albums zijn top!

4,5*, maar dat gaan er zeker 5 worden

Blijft toch een van de leukere progbands van het moment. Lekker melodieus, niet te veel nodeloos geneuzel, soms een beetje cheesy, maar toch altijd van behoorlijk niveau.

Inmiddels een paar keer voorbij gekomen en ik moet zeggen ondanks dat alle "standaard" Phideaux dingetjes wel voorbij komen maar het me toch positief verrast heeft! Wel een verschil met voorgaande albums is het regelmatige prominente gebruik van violen waardoor het soms wel wat van Kansas weg heeft. Ook geeft het zo het album een wat vrolijker karakter.

De plaat is beter dan zijn voorganger en kan zich meten met het beste materiaal wat de band heeft uitgebracht. Dat is al een compliment op zich want het niveau bij Phideaux ligt altijd erg hoog.

Zeer mooi album. 2 heerlijk lange nummers met een prachtige opbouw. Verassend is inderdaad het gebruik van meer viool.

Ik begrijp helemaal niks van de reacties hierboven.

Ten eerste vind ik deze plaat radicaal anders dan de vorige twee. Snowtorch is ontzettend progressief op een traditionele manier, dat wil zeggen: véél instrumentale stukken met afwijkende maatsoorten en dissonante toonladders. Op Doomsday Afternoon en Number Seven komt dit slechts een enkele keer voorbij. Die albums waren meer symphonisch-progressief.

Ik snap trouwens niet dat niemand dit feit hierboven heeft vermeld - ik bedoel, voor mij springt het zo in het oog dat ik bijna zou geloven dat ik naar een andere plaat zit te luisteren... Zo hoor ik eerder minder dan meer violen en heeft deze plaat alles behalve een "vrolijk" karakter, het klinkt afgezien van het intro/outro-thema vooral erg naargeestig.

Ten tweede is het gewoon minder goed! Waar zijn al die mooie melodieën gebleven? Het album duurt slechts 45 minuten en kent pak-'m-beet twee of drie memorabele zanglijnen. OK, hij wilde duidelijk voor een minder toegankelijk album gaan en is daarin geslaagd, maar tenzij het album nog enorm gaat groeien vind ik dit absoluut niet van het niveau dat we van Phideaux gewend zijn. Dit komt met name door het doelloze progressieve gepiel waarmee het grootste gedeelte van het album is gevuld.

Het "vrolijke karakter" is uiteraard enkel van toepassing op het muzikale en niet op de teksten want die zijn zoals altijd zwaarmoedig. Ook bedoel ik dit in vergelijk met vorige albums van Xavier en natuurlijk niet als zijnde polonaiseplaat.

Dan vraag ik me af of smash doomsday afternoon heeft beluisterd, want het label progressief op de traditionele manier past daar als een handschoen. En tsja, het valt me wel vaker op dat jij jouw mening erg absolutisisch verwoordt, ik deel jouw mening in ieder geval niet en ik vind deze plaat even goed als Doomdsday en beter als number Seven.

@Vigil:
Ik bedoel ook de muziek, die vind ik minder opbeurend dan op Doomsday Afternoon en Number Seven (de andere twee platen van Phideaux die ik ken). Nou lijkt me dit een mooi voorbeeld van subjectieve muziekervaring, niet dan? Mooi toch.

@Misterfool:
Misschien was "traditioneel-progressief" niet helemaal de juiste term. Dan eerder "instrumentaal-progressief" - wat mij betreft zijn dat soort chromatische gesyncopeerde stukken toch wel dé trademark van progrock, maar ook daar lopen de meningen over uiteen, natuurlijk. Ik vind persoonlijk Doomsday Afternoon veel symfonische en popinvloeden hebben, meer dan Number 7 en deze plaat.

Mooi dat ik blijkbaar followers heb op MusicMeter Sorry als ik daarbij "absolutistisch" (?) overkom, maar dat is zeker niet mijn bedoeling. Ik snap het ook niet helemaal, want ik sta altijd open voor een discussie en herzie mijn mening geregeld, dus ik zou zeggen: onderbouw die aantijging maar.

Voor de goede orde: ik vind het wel een goede plaat, alleen minder dan de twee voorgaande van Phideaux.

MM, ik zie dat ik het iets harder mijn mening verwoord heb dan de bedoeling was. Instrumentaal-progressief past inderdaad beter bij deze plaat. Ook klopt het wel dat Doomsday afternoone ook veel pop-invloeden heeft(crumble). Persoonlijk vind ik number 7 de slechtste van de afgelopen 3 platen en DA en snowtorch op een gelijksoortig niveau zitten.

Met absolutistisch bedoel ik, dat het soms lijkt alsof jij denkt de waarheid in pacht te hebben(gebaseerd op twee of 3 stukjes), maar dat kan ook, in dit geval zelfs waarschijnlijk, liggen aan hoe ik jou interperteer. Als jij zegt dat je open staat voor discussie dan geloof ik je op jou woord en heb ik niks gezegd.

Het schrijven van originele melodieën is nooit Phideauxs' sterke punt geweest maar op Snowtorch en zijn voorganger Nr 7 maakt hij het wel héél erg bont. De meeste deuntjes klinken wel heel erg voorspelbaar. Daarnaast is van het ooit orignele geluid ook nog maar weinig over; het is een beetje standaard progrock geworden.

Sorry Phideaux, maar de volgende plaat zal ik niet meer aanschaffen. Dit is alweer het tweede dreutel plaatje op rij.

Ben inmiddels stukken positiever geworden over deze plaat.

Omdat het minder catchy is qua melodieën en structuur, duurt het een stuk langer voordat het album begint te groeien. Wat dat betreft snap ik bovenstaande kritiek niet. Phideaux klinkt soms wat bombastisch en cliché, en daardoor voorspelbaar, dat klopt, maar juist op dit album wijkt hij daar opvallend nadrukkelijk van af. Zie ook mijn bovenstaande berichten.

Ik vind Snowtorch toch 1 van de betere werken van Phideaux. Dus vind ik het nogal bont maken wat overdreven. Maar bon...

Ik ken deze band helemaal niet. Maar dankzij de Prog Ladder 2017 luister ik nu naar Snowtorch (Part One). Wat een prachtig nummer is dit zeg! Heerlijke prog, met veel variaties. Ik hoor er van alles in (waaronder een beetje Pink Floyd en Yes), maar het heeft zeker een zeer eigen smoel.

Dit nummer vind ik echt prachtig.

Ik sluit me volledig aan bij bovenstaande reacties. Prachtig hoe dat nummer zich ontvouwd en zich langzaam ontwikkeld tot een prachtig (meester)werkje. Ook mooi hoe de muziek van Phideaux vooral gedragen wordt door de vele toetseninstrumenten die te horen zijn, want laat ik nou net een zwak hebben voor alles wat maar met toetsen te maken heeft (en nee, geen overhoringen of tentamens, maar instrumenten ). In dat opzicht doet deze muziek van Phideaux me meermaals aan Van der Graaf Generator denken, waar het orgel van Hugh Banton uiteraard een zeer prominente rol speelt. Daarnaast doet Phideauxs zang me ook aan Van der Graaf Generator denken: zijn zang doet me namelijk bij vlagen denken aan de zang van Peter Hammill. Dat moet overigens opgevat worden als een compliment; mijns inziens heeft Peter Hammill één van de beste strotten van de progressieve rockmuziek, period.

Daarnaast zijn andere invloeden van de progressieve rock ook goed te herkennen. Phideaux heeft goed naar Pink Floyd, Yes (in de drukkere momenten), Genesis en King Crimson geluisterd. Wat Phideaux echter heel slim en goed doet is, zoals ook Don Cappuccino reeds heeft vermeld, dat de muziek een heel eigen smoel heeft. Het is inderdaad niet 'slechts' en progressief rockbandje, of een rip-off van één van de reeds genoemde bands, maar het is Phideaux. Trouwens, misschien leuk voor de liefhebber: een interview van Phideaux waarin hij zijn favoriete progalbums aanwijst. Mocht je je vervelen, dan is dit leuk om even te bekijken.