Phideaux - Snowtorch (2011)

Phideaux, sinds een maand geleden kende ik de band alleen maar van naam. Ik kijk vaak op Progarchives en daar kwam ik Snowtorch tegen en die kreeg alleen maar de hoogste beoordeling. Daar stond ook het nummer Snowtorch (Part One) online en die staat ook op ons blog. Nu is dan het complete album er.

Phideaux speelt progressieve rock zoals het in de jaren ´70 werd gemaakt. Maar wat zo knap van Phideaux is is dat ze die sound echt eigen hebben gemaakt. Heel veel bands in dat genre hebben geen eigen gezicht en als je deze band hoort weet je gelijk: Dat is Phideaux! Het album bestaat uit het titelnummer Snowtorch die uit 2 delen bestaat en de ballad Helix.

Snowtorch (Part One) zet gelijk de toon voor dit album. Het begint heel mysterieus maar daarna wordt het steeds meer opgebouwd en word je 19 minuten meegenomen zonder verveling. Het nummer bestaat uit verschillende thema´s maar het gaat niet fragmentarisch klinken. Keyboards zijn ook niet te overheersend, iets wat bij veel andere bands in dit genre wel het geval is. In het midden komt er ook vrouwelijke zang bij en die klinkt ook erg goed. Aan het eind werken ze geweldig naar de climax en komt er nog een heerlijke saxofoonsolo.

Helix is de ballad van het album en is vrij zweverig. Het is een hele mooie adempauze tussen het geweld van Snowtorch. De zangeres heeft een erg mooie stem. Ook dit nummer wordt geweldig opgebouwd en is aan het eind echt prachtig!

En dan komt deel 2 van Snowtorch. Het begin is volledig instrumentaal. Er zit een heel lekker basloopje in. De beste drumpartijen van het complete album zitten hier. En dan ook nog een heerlijke keyboardsolo, alles wat je wilt in progressieve rock zit hier in. En van die mooie harmonieën tussen saxofoon en gitaar, het past heel goed bij elkaar. Pas rond de 12 minuten wordt er weer teruggegrepen op een thema van deel 1.

En dan komt er ook nog . (zo heet het nummer). Dit grijpt weer terug op Helix, een mooi einde voor dit meesterwerkje. Wat Phideaux hier namelijk neerzet is een staaltje Prog-perfectie. Een album wat je ook meerdere keren na elkaar opzet. 2011 is tot nu toe een mooi jaar voor de progressieve rock, zo zijn er ook erg goede albums van Van Der Graaf Generator en Beardfish uitgekomen. Maar Phideaux steekt er met kop en schouders boven uit en ook bij alle albums die ik in 2011 heb geluisterd. Voor degene die benieuwd zijn naar het album: Het is compleet te beluisteren op Bandcamp

Ik sluit me volledig aan bij bovenstaande reacties. Prachtig hoe dat nummer zich ontvouwd en zich langzaam ontwikkeld tot een prachtig (meester)werkje. Ook mooi hoe de muziek van Phideaux vooral gedragen wordt door de vele toetseninstrumenten die te horen zijn, want laat ik nou net een zwak hebben voor alles wat maar met toetsen te maken heeft (en nee, geen overhoringen of tentamens, maar instrumenten ). In dat opzicht doet deze muziek van Phideaux me meermaals aan Van der Graaf Generator denken, waar het orgel van Hugh Banton uiteraard een zeer prominente rol speelt. Daarnaast doet Phideauxs zang me ook aan Van der Graaf Generator denken: zijn zang doet me namelijk bij vlagen denken aan de zang van Peter Hammill. Dat moet overigens opgevat worden als een compliment; mijns inziens heeft Peter Hammill één van de beste strotten van de progressieve rockmuziek, period.

Daarnaast zijn andere invloeden van de progressieve rock ook goed te herkennen. Phideaux heeft goed naar Pink Floyd, Yes (in de drukkere momenten), Genesis en King Crimson geluisterd. Wat Phideaux echter heel slim en goed doet is, zoals ook Don Cappuccino reeds heeft vermeld, dat de muziek een heel eigen smoel heeft. Het is inderdaad niet 'slechts' en progressief rockbandje, of een rip-off van één van de reeds genoemde bands, maar het is Phideaux. Trouwens, misschien leuk voor de liefhebber: een interview van Phideaux waarin hij zijn favoriete progalbums aanwijst. Mocht je je vervelen, dan is dit leuk om even te bekijken.