Patrick Wolf - Lupercalia (2011)

Volgende week zondag 3 april in de Melkweg zullen we wel kennismaken met nummers van dit album.
Aan The City en Time of My Life te horen zou dit wel eens het meest luchtige album kunnen gaan worden. Een beetje gemengde gevoelens heb ik er wel bij. Ik vind genoemde nummers erg fijn, maar ik mis toch net even dat kleine extraatje dat Patrick Wolf altijd zo bijzonder maakt.

Altijd leuk als één van mijn favoriete artiesten een nieuwe plaat uitbrengt. Wat ik er al van gehoord heb klinkt op en top Patrick Wolf en ik voorspel al voorzichtig een plaats in mijn album top 5 van 2011.
Time of My Life is al uitgegroeid tot één van mijn all-time favourites van meneer Wolf. Wat een zalig nummer is dat toch! The City vindt ik ook zeer oké, maar de Richard X remix is beter dan de originele versie. Together ken ik alleen nog maar van de live-versies op Youtube, maar zie ik ook nog uitgroeien tot een PW-anthem. Even afwachten nog hoe de rest van de plaat zal uitvallen, maar ik gok dat het een voltreffer wordt. Net zoals zijn concert van nu vrijdag 1 april in Brussel.

De release is uitgesteld naar 20 juni

Phoe, dat wordt nog ff afwachten dus...
Het lijkt er idd op dat dit het meest toegankelijke album van Patrick wordt tot nu toe, afgaande op de singles. Maar Time Of my Life blijft toch een heerlijk nummer!
Zeer zeker benieuwd naar het album!

Exactly.

De nieuwe Patrick Wolf beoordelen moet je eigenlijk niet aan mij overlaten denk ik.
In 2003 een nog erg jonge artiest waar ik het debuut aanvankelijk vreselijk vond om snel daarna totaal om te draaien naar enorm waarderen (en dat blijven doen).
Hier is dus een fanboy aan het woord. Een fanboy die dol is op de zwaardere stukken met experimenteerdrift maar die ook uit de voeten kan met de poppy klanken van een album als The Magic Position.
Toch sloeg de twijfel toe bij het horen van een nummer als The City of Time of My Life. Inderdaad nummers van het poppy soort en zelfs voor Wolf begrippen wel heel erg luchtig.
En toen was daar House met die ongelooflijk mooie videoclip. Het nummer werd ook door Wolf gespeeld in de Melkweg eerder dit jaar en het is zo'n verslavende compositie die er voor zorgt de eerder genoemde nummers mee te nemen naar een hoger, euforisch level.
Het kwartje viel: niet te lang willen vasthouden aan de experimenteerdrift van Wolf is het devies. Deze artiest heeft zijn draai gevonden, is gelukkig in de liefde en deze keer levert dat een luchtig album op dat nog steeds zijn stekeligheden kent, alleen zijn die meer verborgen deze keer.

En wat staan er weer heerlijke nummers tussen: Bermondsey Street klinkt blij door de blazers en Armistice beschouw ik nu al tot mijn favoriete Wolf nummers.
En het is niet alleen pop: melancholie is ook nog steeds vertegenwoordigd en nu zelfs een beetje Donna Summer-achtige disco in de vorm van Together.
Lupercalia blijkt een album dat het deze zomer ongetwijfeld goed gaat doen bij mij. Deze fanboy gaat weer een ronde door en hoeft zijn favoriet nog niet af te vallen.
Ik weet heel zeker dat deze nieuwe niet bij iedereen in goede aarde zal vallen (en dan vooral de fans van het eerste uur). Maar het zou mooi zijn als hij hier nieuwe liefhebbers mee weet te winnen.
Hoog tijd dat Patrick Wolf een beetje meer naamsbekendheid krijgt dan hij nu heeft. Dat moet lukken met dit album dat kort maar krachtig is.

En ik? Ik kan niet anders dan heel onorigineel alweer 4,5* uitdelen aan Patrick Wolf.

Patrick Wolf lijkt bij mij niet veel fout te kunnen doen, deze fangirl is érg blij met het nieuwe album!

House is tot nu toe favoriet, mede door de schitterende videoclip

Wat is en blijft dit toch een heerlijk album. Ik word er zo vrolijk van (ja het gaat over Patrick Wolf).
En nu op cd zelf is dat toch altijd weer mooier.

Bombastische popliedjes met synthesizer viooltjes en piano'tjes.
Een mix van Robert Smith, jaren 80, Boyzone en narcisme.

Ik hoop zo dat dit nooit wat wordt.
Sowieso een afknapper dat de beste man zo graag voor een lens staat.

Het is inderdaad een vreselijke albumhoes, walgelijk hoofd heeft hij hier. Maar Patrick Wolf is natuurlijk al lang iets dankzij vier goede voorgaande albums.

Nog nooit van deze artiest, maar heb nu de twee bovenstaande YouTube clips even bekeken. Ik denk dat ik dat maar laat aan de fanboys (en girls), want dit is duidelijk niet mijn kopje thee; veel te hoog songfestivalgehalte!

Zijn eerste twee albums hadden dat zeker niet.

[modknip]

Ik had nog nooit van Patrick Wolf gehoord, maar wat ik tot nu toe van dit album heb gehoord klinkt interessant. Toegegven, het heeft wel een beetje een gay gehalte, maar laat ik daar nu juist niets op tegen hebben! Het barst van de creativiteit, nummers als "house" is voor hedendaagse popbegrippen echt van hoog niveau. Ik ga het album toch maar een paar luisterbeurten geven, wie weet wordt het nog wat tussen mij en deze Patrick.

Er is een deluxe versie verkrijgbaar met een toegevoegde EP genaamd Lemuralia.
Hierop hoor je wat meer de electro klanken terug waar Wolf toch ook wel bekend om staat.
Aardige toevoeging maar voor mij niet boeiend genoeg. Lupercalia volstaat wat mij betreft.

Sinds enkele jaren ken ik de muziek van Patrick Wolf, vooral door The Bachelor ben ik vaker naar hem gaan luisteren. Dit nieuwe album is zeker geslaagd! The City is een fijn zomernummer, House een gelikt popliedje, Bermondsey Street heeft een aanstekelijk melodietje, The Future knalt aan het einde, Armistice vind ik een spannend en mysterieus nummer, William een kunstzinnig tussendoortje waarin al het vrouwengezang klinkt dat later nog eens gebruikt zal worden, Time Of My Life is wat mij betreft het topnummer van dit album, The Days kabbelt fijn voort, zoals de dagen waar hij over zingt, Slow Motion heeft van alles en nog wat (wel typisch Patrick Wolf), Together is heel catchy en poppy en dat vind ik stiekem wel lekker en The Falcons is ten slotte een prima afsluiter. Dit album is wat mij betreft zeker 4* waard.

Heerlijk!! Na eerst me door het -ongetwijfeld briljante, maar voor mij veel te intellectuele- muziekwerk van Bon Iver te hebben geworsteld deze plaat eens geluisterd... Wat een verademing!!!! De zon breekt door en ik krijg zin in foute dansavonden met veel scandinavische en engelse popliedjes!!

Ik vind alleen de andere versie van Armistice en de a-capella versie van Sing de moeite.

Ik kende Patrick Wolf niet, maar begrijp dat dit een stuk luchtiger is dan zijn vorige Cd's. Mij maakt het niet uit, want ik word hier behoorlijk vrolijk van. Back to the 80's met vleugje Tears for Fears, ABC en OMD. Het regent weer eens, kortom tijd om deze Cd weer op te zetten!

Boyzone, songfestival... heb het album daarom maar even laten liggen, maar ik vind hem eigenlijk wel goed klinken. Bombastisch is het wel, misschien wat kitscherig, maar ik heb er echt totaal geen probleem mee. Klinkt erg toegankelijk, maar ik kan me voorstellen dat mensen het too much vinden. Patrick Wolf kende ik ook alleen van naam verder, maar dit is wel een fijne ontdekking.

Voor de liefhebbers: Via Play.com heeft Patrick vele albums gesigneerd op een speciaal kartonnen hoesje dat om het originele cd-doosje is gestoken. Het is zeker aan te raden . Mijn cover staat vol kruisjes en uiteraard zijn naam in viltstift.

De laatste dagen toch enkele keren deze plaat de revue laten passeren, maar het zal nooit m'n favoriete plaat worden. Er staan wel enkele goeie, poppy nummers op, zoals 'Armistice', maar ook een pak suf, veel te makkelijk klinkende popliedjes. Dan denk ik aan 'The City', 'Time of My Life' en dergelijke. Niets mis mee, maar ze tillen het geheel niet naar een hoger niveau. Degelijke plaat dus, wat mij betreft, maar niet ééntje die ik nog meer ga beluisteren.

2,5 sterren

Zijn meest toegankelijke (en daarmee ook potentieel commerciële) album tot nu toe. Verwacht geen tweede Wind in the wires, maar een fantastische hedendaagse singer-songwriter cd. Lupercalia ligt meer in de lijn van The magic position dan bijvoorbeeld in de lijn van The bachelor.
Maar wat een feest deze plaat! mooie melodieën, arrangementen en bovenal ontroerende teksten. Lupercalia maakt voor mij de k*u*t-zomer van 2011 meer dan goed:)

Ik had nog nooit gehoord van Patrick Wolf.
Maar de kennismaking is me niet tegengevallen.
Een mooie stem - liedjes misschien een beetje bombastisch.
Mag voor mij wat meer ingetogen.
Ga zeker naar eerder werk van hem luisteren (wind in the wire ?)

Ik heb hem inmiddels een paar keer verlaagd (4->3,5->3). Ik wil het niet per se slecht noemen, maar af en toe gaat het gewoon te ver. Er zitten best een paar aardige nummers bij, maar het is allemaal wel ongelooflijk theatraal. Inderdaad wel vrolijk, dat is wel positief aangezien ik soms echt zit te zoeken naar vrolijke muziek als ik me wat down voel. Maar dit is hem toch niet.

Maandag 29 oktober 2012 - Patrick Wolf (acoustic) // Locatie: Paradijskerk - Rotown - Rotterdam

Ik heb mijn kaartje al gekocht

Ik ook!!!

Hij komt ook in de Duif, dus ga ik daar heen. Is logistiek gezien iets handiger