Patrick Wolf - Lupercalia (2011)

De nieuwe Patrick Wolf beoordelen moet je eigenlijk niet aan mij overlaten denk ik.
In 2003 een nog erg jonge artiest waar ik het debuut aanvankelijk vreselijk vond om snel daarna totaal om te draaien naar enorm waarderen (en dat blijven doen).
Hier is dus een fanboy aan het woord. Een fanboy die dol is op de zwaardere stukken met experimenteerdrift maar die ook uit de voeten kan met de poppy klanken van een album als The Magic Position.
Toch sloeg de twijfel toe bij het horen van een nummer als The City of Time of My Life. Inderdaad nummers van het poppy soort en zelfs voor Wolf begrippen wel heel erg luchtig.
En toen was daar House met die ongelooflijk mooie videoclip. Het nummer werd ook door Wolf gespeeld in de Melkweg eerder dit jaar en het is zo'n verslavende compositie die er voor zorgt de eerder genoemde nummers mee te nemen naar een hoger, euforisch level.
Het kwartje viel: niet te lang willen vasthouden aan de experimenteerdrift van Wolf is het devies. Deze artiest heeft zijn draai gevonden, is gelukkig in de liefde en deze keer levert dat een luchtig album op dat nog steeds zijn stekeligheden kent, alleen zijn die meer verborgen deze keer.

En wat staan er weer heerlijke nummers tussen: Bermondsey Street klinkt blij door de blazers en Armistice beschouw ik nu al tot mijn favoriete Wolf nummers.
En het is niet alleen pop: melancholie is ook nog steeds vertegenwoordigd en nu zelfs een beetje Donna Summer-achtige disco in de vorm van Together.
Lupercalia blijkt een album dat het deze zomer ongetwijfeld goed gaat doen bij mij. Deze fanboy gaat weer een ronde door en hoeft zijn favoriet nog niet af te vallen.
Ik weet heel zeker dat deze nieuwe niet bij iedereen in goede aarde zal vallen (en dan vooral de fans van het eerste uur). Maar het zou mooi zijn als hij hier nieuwe liefhebbers mee weet te winnen.
Hoog tijd dat Patrick Wolf een beetje meer naamsbekendheid krijgt dan hij nu heeft. Dat moet lukken met dit album dat kort maar krachtig is.

En ik? Ik kan niet anders dan heel onorigineel alweer 4,5* uitdelen aan Patrick Wolf.

Sinds enkele jaren ken ik de muziek van Patrick Wolf, vooral door The Bachelor ben ik vaker naar hem gaan luisteren. Dit nieuwe album is zeker geslaagd! The City is een fijn zomernummer, House een gelikt popliedje, Bermondsey Street heeft een aanstekelijk melodietje, The Future knalt aan het einde, Armistice vind ik een spannend en mysterieus nummer, William een kunstzinnig tussendoortje waarin al het vrouwengezang klinkt dat later nog eens gebruikt zal worden, Time Of My Life is wat mij betreft het topnummer van dit album, The Days kabbelt fijn voort, zoals de dagen waar hij over zingt, Slow Motion heeft van alles en nog wat (wel typisch Patrick Wolf), Together is heel catchy en poppy en dat vind ik stiekem wel lekker en The Falcons is ten slotte een prima afsluiter. Dit album is wat mij betreft zeker 4* waard.