Heavens Edge - Heavens Edge (1990)

Heavens Edge kwam net te laat met hun commerciële hardrock, toch wel een sterke plaat, hij knalt uit je speakers (vooral de remaster). De zanger en gitarist zijn bovengemiddeld, het doet me behoorlijk aan Firehouse denken, ik denk dat als je dat goed vind je deze blind kan aanschaffen. Uitschieters zijn voor mij: Play Dirty / Skin To Skin / Come Play The Game.

Inderdaad een redelijk album. Hoewel ik de zanger niet al te geweldig vond. Beste nummers zijn Skin to Skin en Can't Catch me. Het vervolg kwam tien jaar later maar niemand die deze band toen nog wist te herinneren.

Die 2e heb ik ook wel eens gehoord, maar dat kwam op mij toch meer over als een soort demo's.
Deze klinkt wel geweldig vind ik, geproduceerd door Neil Kernon, wat het gebrek aan orginaliteit wel weer een beetje vergoed

Afgelopen week op vinyl van een maat gekregen. Heel lang geleden had ik 'm op cassette. Ik wist dus wel ongeveer hoe en wat. Maar nu ik 'm weer eens luister zit ik echt te genieten! Wat een heerlijk album is dit joh. Geweldige riffs en hooks en ook de zang is van bovengemiddelde kwaliteit. Ik hoor een Jeff Scot Soto en John Bush achtige mix. Elk nummer zit doordacht in elkaar en met name de gitarist heeft wat in z'n mars. Snufje synths hier en daar om het geheel mooi in te kleuren. Ik kan eigenlijk geen slechtere nummers aanwijzen. Ik vind elk nummer wel iets hebben. Sterke productie maakt het plaatje compleet. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt helaas!